---

18 oktober 2009

Bij Bas zijn 3 dagen geleden weer zijn buisjes geplaatst en dat viel weer 200% mee. Hij ging er lachend heen (waarschijnlijk door de nieuwe doos Playmobil onder zijn arm), onderging alle voorbereidingen, pillen, drankjes etc. zonder morren, reed heel ontspannen in zijn bedje naar de OK, ging rustig onder narcose (met oma aan zijn zijde) en werd heel rustig bij mama wakker met de vraag wanneer hij nou geopereerd moest worden. Je had niet door dat je al geholpen was. Je had iets meer pijn dan vorige keer, maar huilde niet. Van de dokter in de uitslaapkamer kreeg je je narcose-kapje, lege spuitjes en je operatie-mutsjes mee. Je vond het geweldig. Op je kamer kreeg je drinken en ijsje en toen je een uurtje later weer recht kon lopen mocht je rustig naar huis. Maar het woord rustig kende je niet: rennend ging je over de parkeerplaats en om half 2 waren we alweer thuis.... En daar leek het alsof er niets gebeurd was. We hadden afgesproken dat je de hele dag de ijsjes-koning was; de baas van de ijsjes, maar je kreeg er niet eens 2 op....'s avonds gingen we gourmetten; want jij mocht kiezen wat we aten. En dus deden we dat. Wel wat vreemd op een doordeweekse dag, maar we vonden het erg gezellig en je bedacht de meest leuke combinaties en recepten. Vooral de kaaskoekjes zijn jouw favoriet. 's Nachts sliep je als een blok en 's morgens had je alweer zin in school. Het was de laatse dag voor de herfstvakantie en je wilde natuurlijk je dapperheids-diploma van het ziekenhuis laten zien. Maar misschien was het toch iets te snel allemaal, want 's middags was je moe en witjes. 's Avonds had je allerlei pijn-klachten, was je vreselijk moe, had je koorts en zagen we een propje bloed in een van je oortjes..... We waren bang voor complicaties van de operatie en je mocht de hele nacht bij ons in bed slapen.... Mama sliep zo goed als de hele nacht niet.... Vorige maand hadden we afscheid moeten nemen van Rick; een jongetje van 4 jaar uit onze kenniskring die na een schisis-operatie overleed aan een (ziekenhuis?) bacterie en dat blijft dan toch in je hoofd spoken....al weet je dat het natuurlijk onzin is. Maar we houden je voor de zekerheid toch maar even goed in de gaten. Gisteren was je nog steeds moe, hangerig en huilerig, maar gelukkig geen koorts meer. We hebben het hele weekend geen plannen en houden het lekker rustig voor jou. Daarnaen heb je herfstvakantie en kun je dus lekker bijkomen. En vanmorgen werd je alweer heel anders wakker; vrolijk en opvallend lief voor je broertje.... operatie geslaagd zou ik zeggen....!

Oktober 2009

Na het laatste verslagje van januari moet ik nu echt wel een stukje schrijven.... we lopen vreselijk achter.... oma Trudy heeft wel een paar verslagen geschreven, maar die kan mama niet meer digitaal vinden en moet ze dus nog overtypen....een leuk klusje voor als ze een keer tijd over heeft.....komt nog wel hoor! Want oma schrijft heel erg leuk, dus die verslagen moeten er echt nog tussen. Zo heeft ze ook geschreven over je trommelvliesbuisjes, want je wilde oma mee als je onder narcose moest.... maar dit verslag volgt dus nog.

De dag daarna was je al gelijk een ander mannetje. Je was in dat half jaar nog bijna nooit zonder tranen naar school gegaan, maar deze vrijdag wilde je naar school. En dat terwijl mama speciaal een dagje vrij had genomen zodat je lekker kon bijkomen van de narcose. Maar nee hoor, je wilde echt naar school. Mama vond dat natuurlijk goed en dus ging je die eerste dag zonder zeuren en tranen naar school. In de klas wilde je ook gelijk aan alle kindjes vertellen over de operatie. Je voelde je duidelijk veel sterker en had meer zelfvertrouwen. Zou het toeval zijn??? Het zou kunnen, maar het bleef zo....ook de juffen zagen duidelijk verschil......en maanden lang zat je goed in je vel. Bleef je graag naar school gaan en had je geen oorontstekingen.

Waarschijnlijk door de trommelvliesbuisjes waardoor je weer duidelijk hoort en niets hoeft te missen. Maar misschien ook door de korreltjes die je kreeg van je homeopaat omdat je zo zwak-moe-onzeker-boos was. Of doordat we je weer Nutramigen gaven ("melk"poeder voor zuigelingen die allergisch zijn voor koemelkeiwit en soja). Na je 3e jaar waren we daarmee gestopt omdat het eignelijk maar nodig is tot 24 maanden en het schikbarend duur is (20 euro voor 1-2 weken). Maar papa en mama werden een beetje hopeloos en hadden het geld er graag voor over. Zo zetten we 3 stappen en was het effect zeer zeker positief.
Maar deze zomer veranderde je gedrag weer.....weer moe, weer spierwit, weet jengelen en huilen en nu ook erg agressief op school en thuis. Nog meer reden om ons zorgen te maken dus..... de Nutramigen geven we nog steeds, dus dat kan het niet zijn. Maar in augustus kreeg je je laatste homeopatisch korreltje en we waren nu dus alweer 2 maanden gestopt....zou dat het zijn? Maar we hoorden ook dat je trommelvliesbuisjes niet meer goed zaten....was het dus weer je gehoor? Dus in overleg met homeopaat vorige week weer begonnen met de korreltjes en op advies van de KNO arts plaatsen we zo snel mogelijk nieuwe trommelvliesbuisjes. Deze keer T-buisjes....die als het goed is, heel wat langer blijven zitten. Deze week zijn we al aan de beurt. Bas ziet er wel een beetje tegenop; al viel de vorige keer erg mee (voor Bas en voor ons). Maar we hebben dus goede hoop dat Basje weer snel de oude is.....ons lieve blije mannetje! Daarna (herfst)vakantie en dus lekker uitrusten!!

Januari 2009

Lieve Basje,

Veel te lang geleden dat ik op je website schreef, daarom nu even een wat langer berichtje.

Je ligt lekker in mama’s bed. Je bent al anderhalve week ziek en als je ziek bent, mag dat wel. Straks leggen we je weer in je eigen bedje, want ondanks al jouw beloften en ons king size bed, wil je altijd op mijn warme plekje liggen en moet ik me dan maar de hele nacht aanpassen. Dat doe ik natuurlijk zelf, maar ik kan die stevige armpjes om mijn nek nu eenmaal niet weerstaan…. Ik geef het toe, je hebt me helemaal in de greep (letterlijk en figuurlijk). Het komt ook omdat ik me de laatste tijd best wel zorgen om je maak. We gaan van oorontsteking naar oorontsteking (ook een schisis-kwaaltje) en daardoor is je gehoor erg slecht. Je mist teveel school, je volgt niet alles om je heen en ook ben je erg snel moe. Ik ben dus al bijna anderhalf jaar in discussie met jouw schisisteam om buisjes te laten plaatsen. Maar juist op alle testmomenten in het audiologisch centrum van het VU, zijn jouw oren goed genoeg. Maar goed. Ik was het nu zat en was van plan het deze keer door te zetten. En dat hebben ze vast gevoeld, want nu gingen ze zonder boe of bah overstag en mag jij buisjes. Pfff….elk gewoon kind zonder schisis kan buisjes krijgen en in het AMC krijgen alle kinderen met schisis standaard buisjes als ze 3 maanden oud zijn, maar bij jou houden ze het al die tijd al tegen. In november kreeg ik eindelijk akkoord en sindsdien sta je op de wachtlijst….5 februari mag je eindelijk! Tenminste als je trommelvlies voor die tijd genezen is, want bij je laatste oorontsteking is je trommelvliesje doorgebroken/ gescheurd (een loopoor) en dat moet eerst herstellen en ondertussen moeten we hopen dat je niet weer een oorontsteking krijgt. Je mag nu dus even goed uitzieken en bent begonnen aan een extra lange antibioticakuur. En omdat je daardoor altijd weken last van diaree krijgt, krijg je gelijktijdig een probiotica kuur… we voeren dus een soort bacteriënoorlog in je darmen. En dat terwijl je er al zo wit en ziek uitziet. Sorry lieverd! Gelukkig krijg je wel alweer babbels en energie. Nu nog een kleurtje op je gezicht. Emigreren naar Afrika zou voor jou wel goed zijn. Die kou is niets voor jou. Ook niet voor mijn botten overigens, maar dat zeggen we niet tegen papa hoor! Anders staat morgen ons huis en bedrijf te koop (niet handig in deze kredietkrisis) en boekt hij vast 4 enkeltjes Kaapstad….

Maar ondanks dat je teveel school mist, laat je je vader en mij elke keer weer versteld staan hoeveel je al leert. Thuis oefenen we eigenlijk nooit met letters of cijfers. Je hebt daar geen interesse in en van ons hoeft het ook niet. En op school ben je vooral druk in de bouwhoek en met de klei. Maar toch pik je al veel op van de letter-lesjes van de 2e klassers. Want zaterdag was ik bezig met het boodschappenlijstje voor papa en daar wilde jij ook nog wat op schrijven. En in plaats dat je wat fantasie-gekrabbel op het papiertje schreef, schreef je PANWKOEK (de E had je op een kwartslag gedraaid waardoor het leek op een W en je vroeg welke letter de OE was). Maar wij waren hierdoor al helemaal ondersteboven en vervuld van trots. Net als toen je dit weekend in een spelletjesboek 6 letters moest verbinden met 6 woordjes en jij zonder blikken en blozen de K bij de Kaas zocht, de Slak bij de S, etc. Vijf woordjes gingen goed, maar je bleef zitten met de M en Stenen (was eigenlijk een Muur). Over je school maken we ons dan ook niet veel zorgen. Je leert al veel en hebt er vriendjes. Maar je gaat nog steeds niet met plezier naar school. Je bent de laatste tijd erg veranderd. De zelfverzekerde vrolijke ondeugende Banjer Bas is het laatste (half) jaar langzaam veranderd in een serieus mama’s kindje. We hopen dat dit van tijdelijke aard is en mede komt door je vele ziek/ moe zijn en slechte gehoor. We hebben dan ook echt alle hoop gevestigd op je buisjes. We horen vaak dat kinderen daar al gelijk van opknappen. Hopelijk jij dus ook. Daarnaast kunnen we niet wachten op de zomer. Voor jou een veel betere tijd.

Naast je letters en cijfers, ben je ontzettend leergierig en kun je uren zoet zijn met het “lezen” van dieren-boeken of het kijken naar de televisie-zender Animal Planet of de kinder-website van het WereldNatuurFonds.

Verder word je met de dag liever voor je broertje. Jullie spelen zo goed als elke dag samen. Het liefst buiten mijn zicht; op de grote speelkamer (zolder) van Niels. Ik zal maar niets schrijven over de chaos van toen jullie de net 8 ingepakte dozen kerstspullen (die klaar stonden om op de vliering gezet te worden) weer hadden uitgepakt. Ik zal jullie de details en het aantal gebroken ballen besparen. En ook mijn reactie….! De uurtjes dat Niels slaapt, bouw je de meest prachtige Lego-kastelen, boten en vliegtuigen. Heerlijk rustig in je eentje. Maar meestal spelen jullie samen doktertje. Dan is Niels ziek en moet dan van jou onder narcose (met kapje en al) en jij opereert dan met grote scharen, piratenzwaarden en Bob-de-Bouwer gereedschap….Als Niels deze mishandelingen zat is, worden jullie meestal samen dierendokter. Nou ja, jij bent de dierendokter en Niels de assistent. En als het zonnetje weer doorkomt, gaan jullie naar buiten en zijn jullie boer of Bob-de-Bouwer en druk in de weer met de tractor en aanhangwagen. Daar geniet ik dan het meest van; dan zie je de energie weer terugkomen bij je. Net als dit weekend; zo ziek als je was, vond je het geweldig op het ijs. Dik ingepakt was je aan het slepen met grote takken. Schaatsen vind je niets, veel te glad. Maar toch hield je het bijna 2 uur lang uit. Heerlijk!

Ondertussen is het ook voor mij bedtijd. Dus voorlopig moet je het even doen met dit verslag en ga ik jou overtillen naar je eigen bed.

Liefs,

Mama

Januari 2009

Zie ons Afrika-verslag op www.bjburger.nl/afrika.html




In het Archief kun je het verslag met foto's tot januari 2009 vinden (inclusief de drie schisis ziekenhuisopnames).

Home