Archief

Het laatste nieuws

vrijdag 22 augugstus 2008

Je eerste weekje school zit erop! Je vond het erg spannend en het was erg vermoeiend, maar ondanks wat traantjes bij wegbrengen, kom je thuis met vele enthousiaste verhalen over Kabouter Plop Spelletjes op de computer, gymles in de speelzaal (waar je van steen naar steen moest springen omdat er krokodillen waren), jouw voorzitterschap (ja, vrijdag was je al "klas-voorzitter" en mocht je de juf helpen met allemaal taakjes), de knuffeltjes van jouw lieve juf en de verschillende kindjes. Je hebt nu al gezien wie de "clowns"� zijn en wie je lief vindt. Heel benieuwd of deze analyse na een paar maanden nog steeds klopt. Maar het is niet alleen voor Bas wennen, ook papa en mama moeten nog een beetje wennen aan alle nieuwe regeltjes, gewoonten en tijden. Hoe laat moeten we opstaan om iedereen op tijd op creche, school en werk te krijgen, welke snacks nemen ze mee, waarvoor zijn de bakken bij de deur, wat moeten ze doen met de weektaak, wat betekenen de kleurtjes elke dag, hoe komen we aan een luizencape, wat is speelleren, wie veegt Bas vieze billen af (slik......dat kan hij nog helemaal niet zelf), hoe moet dat met gymles, hoe laat mag je de school in en moet je weer weg zijn. Papa en mama kijken vooral naar de andere papas en mamas, maar ook jij volgt het liefst de kindjes van de groep. De tweede dag wilde je een banaan mee, want dat hadden andere kinderen ook. Tevens moet je snackje/fruitje en drinken in een broodtrommel net als de rest. En een knuffelbeest neem je natuurlijk niet mee de klas in (al moet hij wel veilig mee naar school in je rugtasje aan de kapstok). Ook is de juf in deze paar dagen al heel belangrijk voor je geworden. Papa en mama kunnen wel 10 keer zeggen dat je snackje in de bak bij de deur moet, je doet het pas als de juf dat zegt. De juf weet namelijk alles. Maar nu is het weekend en dat is ook wel even lekker. Want al ging je hiervoor al 3 dagen per week naar de crèche, dit is even wat anders. Je ging om-de-dag naar de creche, dus had altijd een dagje thuis om weer bij te komen. Je moest er dan ook wel even aan wennen dat het elke ochtend een schooldag bleek te zijn. Weer??� vroeg je dan hoogst verbaast. De eerste paar keer heb je nog geen overblijf en naschoolse opvang en dat is maar goed ook. Je verbruikt enorm veel energie. Je at de eerste dag wel 3 bruine bolletjes tussen de middag (terwijl we normaal wel eens moeten zeuren om een half of heel broodje) en thuis gaan alle remmen los. Je gilt, rent, vliegt, springt en komt s avonds moeilijk in slaap. Al je ingehouden energie moet er echt uit. We hebben dan ook heel veel gedanst, gezongen en....gefietst zonder zijwieltjes!!! Ja, je kon het al een beetje, maar nu kun je het echt. Je vliegt met enorme snelheid over het fietspad, maakt scherpe bochten, zigzagt langs mensen en je kunt (een beetje) remmen. Alleen opstappen is nog een beetje moeilijk, want je kunt nog niet goed bij de grond. Al zal dat ook vast niet meer lang duren, want de laatste maand ben je wel uit 5 broeken gegroeid. Na een jaar stilgestaan te hebben, ga je opeens de hoogte in. Je bent nu dus echt groot en papa en mama zijn enorm trots op je!

maandag 18 augustus

Het was een heftige dag met heel veel onderzoeken en vele gezichten, handen en apparaten in Bas' mond.
Bas deed alles erg goed en netjes en gewillig, maar terug in de auto bleek het toch wel heftig geweest te zijn. Hij begon uit het niets te huilen en viel daarna in een diepe slaap.

Voor ons was het ook wel heftig. Het was ook allemaal heel anders dan besproken in eerdere gesprekken. Want kort gezegd (het was namelijk een heel verhaal en onderzoeken van 9 tot 12 uur) was de conclusie dat een operatie nog niet kan helpen omdat hij nu nog de verkeerde spieren gebruikt met praten en dat dan ook zal blijven doen na een operatie. Allereerst moet dat dus afgeleerd worden met logopedie. Maar dan wel heel anders dan we de laatste anderhalf jaar gedaan hebben. Ze hebben letterlijk gezegd dat we al die tijd niet op de goede manier hebben gedaan en het gewoon anderhalf jaar weggegooid geld is geweest. Ik dacht niet aan het geld, maar aan de tijd. Anderhalf jaar een halve dag per week hebben we erin geinvesteerd! Zucht...Lekker snelle reactie om dat nu pas te horen. Vanaf nu zullen we elke dag logopedie moeten doen, zeker 40 minuten per dag (2 keer per dag 20 minuten). Dat klinkt misschien niet veel, maar dat is best heftig. Als je uitgaat van 6 dagen (1 dag gaan we al naar logopedie toe), heeft Bas al 3 lange dagen qua school/opvang omdat ik dan werk. Die dagen is hij van 8 tot 18 uur onder de pannen. En voor en na die tijd moet je nog eten, dus is Bas echt te moe om nog heel hard zijn best te doen. Verder kun je niet oefenen met Niels in de buurt, omdat Bas dan te veel afgeleid wordt. Leuke uitdaging dus. Ze hebben ook meerdere malen herhaald dat we zullen moeten "drillen" om een verandering voor elkaar te krijgen. Doorgaan-doorgaan-doorgaan....Bovendien zullen ze een uitgebreid verslag en advies naar onze eigen logopedist sturen zodat zij ons hierin goed kan begeleiden. Hier zullen we dus hard mee aan de gang moeten.

Bas gehoor ging de laatste paar dagen veel beter, zoals dat al vele maanden behoorlijk op-en-neer gaat. Voor het testen was het jammer dat het nu juist even wat beter ging, want daardoor kwam hij redelijk-goed uit de test (binnen de marge) en vonden ze buisjes niet nodig. Er zat inderdaad vocht in zijn oren, maar Bas leek er volgens hen geen last van te hebben. Ze hebben de brief van het ziekenhuis uit Lelystad en onze huisarts met het advies voor buisjes ook niet eens geopend om te lezen.

Maar ja....we weten dus wat ons te doen staat de komende maanden; logopedie, logopedie en logopedie!! In februari moeten we weer terugkomen voor weer meer testen en onderzoeken. Wordt dus vervolgd.

Zondag 17 augustus

Morgen zou je eerste schooldag zijn. Eigenlijk zelfs vorige week al, maar we hadden al een weekje Zeeland geboekt voordat we wisten dat je al eerder naar de kleuterklas zou gaan. Je eerste introductieweek moest je jammer genoeg dus al missen, maar gelukkig weet je niet wat je mist en hadden we ons al helemaal ingesteld op maandag. Tot we van de week hoorden dat je al eerder terecht kon voor een afspraak in het VU bij het schisisteam. Eigenlijk was je pas in oktober aan de beurt, maar omdat je gehoor de laatste tijd niet goed is, moet je eigenlijk buisjes en willen ze waarschijnlijk ook je neusamandelen verwijderen. Maar omdat er waarschijnlijk dit najaar ook een spraakverbeterende operatie nodig is, willen ze liever alles combineren ipv het plannen van meerdere ingrepen, operaties en narcoses achtereen. Een afspraak op korte termijn was dan ook wenselijk, maar zeker niet zo makkelijk uitvoerbaar. Het schisisteam bestaan uit 9 specialisten waarvan er een groot aantal aanwezig moet zijn bij het consult om te kunnen bepalen of de spraakverbeterende operatie (genaamd: velo-faryngoplastiek - pharynxplastiek) nodig is. Maar naast de tijd van deze specialisten (o.a. plastisch chirurg, kaakchirurg, logopedist, kinderarts en KNO-arts), is er de uitslag nodig van een nieuw logopedisch onderzoek in het VU en een nieuw audiologisch onderzoek. Het is dus een behoorlijke puzzel om iedereen en alles bij elkaar te krijgen, maar we werden dinsdag gebeld; ze hadden het voor elkaar gekregen; a.s. maandag van 9:00 tot 13:00 uur kunnen wij terecht voor alle benodigde onderzoeken en consulten. Niet handig je eerste schooldag, maar dat ene dagje extra maakt dan eigenlijk ook niet meer uit. En dus zeiden we dat het geen probleem was en was het voor ons even in korte tijd een hoop regelen en organiseren. Gelukkig zaten we voor ons doen lekker dichtbij in Nederland en konden we mobiel veel regelen. We moesten een up-to-date verslag en brief van de huisarts hebben, een up-to-date verslag van de logopedist hebben, moest er oppas voor Niels geregeld worden en zijn eerste (oefen)dag school-overblijf-bso moest afgezegd worden (natuurlijk bij 3 verschillende instanties….). Maar alles is rond. Mama heeft een planbord voor je gemaakt en voor morgen zit er een foto-magneetje van het VU op. JOUW� ziekenhuis zoals je het zelf noemt. Mama is wel een beetje zenuwachtig. Niet voor de onderzoeken. Die stellen niet zo veel voor (tenminste; ze doen geen pijn, wat voor Bas natuurlijk erg belangrijk is), maar wel voor wat ze verwacht te horen. Want ja, je kindje onder het mes, snijden in zo'n klein mondje, het hele traject daarna...slik.....daar wil ze nog niet aan denken. Maar toch hoopt ze ook een beetje dat ze de knoop morgen nu echt eens gaan doorhakken. Want we zijn hier nu al meer dan een jaar mee bezig. Het is een grote ingrijpende operatie voor zo'n klein mannetje, dus bij twijfel wachten ze liever nog even. In de hoop dat logopedie het zou kunnen oplossen. Maar we zijn nu al meer dan een jaar bezig en het gaat echt heeeeeel veeeeeel beter, maar nog steeds niet goed genoeg. Hij is over het algemeen voor iedereen redelijk goed verstaanbaar, maar toch wordt je spraak wel erg beperkt als de letters D en T niet mogelijk zijn en je de S uit gemak af en toen gewoon inslikt. Want dacht je van het KRANK (= strand of krant) of KAKJE (=stadje). Meer voorbeelden kan mama eigenlijk maar moeilijk noemen, want deze woorden zijn thuis voor ons al zo gewoon, dat we ze niet meer horen en de K automatisch in ons hoofd omzetten in S, D of T. Tenminste we doen ons best er wel op te letten. Zeker de S, want die kun je technisch gezien goed (dan zeggen we zeg dat eens met een SSSSlang). Maar oefenen met de T en D frustreert je te erg en laten we over aan de logopedist. Maar goed, morgen dus de dag van de waarheid. Om 6:00 uur staat de wekker zodat we hopelijk (ondanks Niels wegbrengen en de files) op tijd in Amsterdam kunnen zijn. En dinsdag de 19e (precies een maand voordat je 4 wordt) is je eerste schooldag. Je hebt vandaag een stoere piratenrugzak gekregen en je speelt al de hele dag met Niels schooltje. Wordt vervolgd....

Bas' eerste rapport

Verslagje van Kinderdagverblijf Villa Kakelbond-groep Pippi:

"Als een peutertje kwam hij bij ons binnen, met een hele "gebruiksaanwijzing". Allergie«n, schisis, we moesten er even mee leren omgaan, maar gelukkig had zijn mama alles heel duidelijk op papier. Dat werkte prima. Bas bleek een heel gezellig, vrolijk mannetje. Heel sociaal. Je ziet hem altijd samen met andere kindjes. Bas neemt ook regelmatig "de leiding" van een groepje kinderen, bedenkt wat ze gaan doen en sleept de rest mee. Soms gaat dat wel met een heleboel drukte en kabaal, het moet allemaal wel "stoer".

Bas is een slimme jongen, die alles heel goed begrijpt. De spraakontwikkeling is het enige wat wat zorgen geeft, maar dat heeft met zijn schisis te maken. Woordenschat is wel uitstekend. Wij zijn er van overtuigd dat het wel goed komt met Bas op de basisschool."

vrijdag 8 augustus

08-08-08 is een mooie datum voor een mooi moment! Namelijk het begin van een nieuwe fase in Bas' leventje. Vandaag viert Bas zijn laatste dagje op de creche! Ja, ja...ons mannetje gaat naar de basisschool!

Stukje geschreven door de "juffies van Pippi" (creche):

"Bas vierde vandaag zijn afscheid van Villa Kakelbont. Het was oo leuk!!! Er waren 4 kindjes die afscheid vierden. Finette en Stefan (van groep Nilson) en Bas en Daan van onze groep. Eerst mochten ze alle 4 op een stoel staan (geweldig gezicht) en gingen we voor ze zingen en muziek maken. Ook kregen ze een kadootje en een boekje. Daarna werd er getracteerd! Stefan gaf elk kindje een bakje met klei. Daan had een bekertje (met inhoud) en een ballon en Finette deelde knapzakjes uit. Daarna was Bas aan de beurt. Eerst kreeg iedereen zijn eigen schort van Bas. Wat prachtig, wij kregen er ook een. Het was zo'n mooi gezicht!!! We hebben veel foto's gemaakt en Andrea en ik hebben ons schort de hele dag aangehouden. Andere leidsters waren echt jaloers op ons.

Toen gingen we koekjes versieren. Wat een feest! Lekker veel snoep erop, alles zelf doen natuurlijk en daarna: Smullen maar! Bekertje sap erbij en het feest was compleet. Alles plakte en was vies, maar wat was het leuk!

De rest van de dag lekker rustig aan gedaan, want ze waren er wel een beetje druk van geworden. Lekker een dvd-tje gekeken (de kleine zeemeermin). 's Middags even naar buiten maar na 10 minuten ging het heel hard regenen, dus... snel naar binnen. Al met al een heel gezellige dag."

dinsdag 5 augustus   

Ik schreef het al eerder, maar hier is hij dan...mijn nieuwe kamertje!!! Eigenlijk is hij nog mooier dan mama had gedacht. Dat kwam door opa, die met zijn bouwkundige kennis mama's plan wat meer vorm gaf. Mijn kamertje is ingericht met een simpele IKEA kast, IKEA stapelbed en  IKEA tafel. Opgeleukt met nog veel meer IKEA frutsels en Gamma-tuinhout. Neem dan wat ideeen van mama en de hulp van opa Rien en je hebt je nieuwe kamer met boomhut. De inspiratie kwam van het Kids-Factory-boomhut-bed van 1200 euro. Maar zulke bedragen zijn bij ons thuis niet bespreekbaar en dus kochten we een IKEA hoogslaper van 100 euro en gaven nog eens 100 euro uit aan materiaal. En dan heb je je boomhut voor 1000 euro goedkoper!!!! Neem daarbij een gewone saaie kledingkast en bureaublad en leuk ze wat op met stickers van bomen en gras. En het bed eronder?? Dat is gewoon om lekker te spelen, gevaarlijke apen-kunstjes te doen of voor mijn vriendjes als ze willen logeren.

19 juli

Vandaag heeft mama voor mij een nieuw bed gemaakt. Hij is nog niet helemaal af, maar ik slaap er wel al in. Het is een boomhut gemaakt van een stapelbed. Mama had hele dure gezien op internet, maar dacht dat zelf beter en veel goedkoper te kunnen, dus kocht ze een goedkoop IKEA-stapelbed die ze als basis gebruikt voor mijn boomhut. Ik slaap dan boven, maar beneden heb ik dan een hut! Mama moet nog wel een dak maken en we willen oma nog heel lief vragen om gordijntjes in mijn hut te maken. Ik vind hem nu al geweldig!!! Welliswaar noem ik het een boot, maar ik wilde vanavond graag naar bed. Tenminste nadat ik papa had laten zien hoe goed ik apen-kunstjes kan maken. Ja, dat kan ik!! Mama en Romy hebben namllijk in mijn boomhut een touwladder opgehangen waaraan ik dan net als een aap kan hangen en zwaaien. Verder heb ik een heel lang bureau gehad (van wel 2 meter lang) voor mijn Lego-stad (dan kan mijn kleine broertje tenminste geen aardbevingen in mijn stad maken) en heeft mama een hele hoge boom op mijn kastdeur gemaakt. Ik heb nu namelijk een echte stoere grote jongens jungle-kamer! Als hij helemaal af is, zal ik een foto op mijn site zetten. Maar nu slaap ik, dus kan mama niet verder knutselen!

Ps. ook nog een leuke foto van Niels en mij in kabouterland
Pss. de site van Niels is nu ook weer bijgewerkt (met tekst; de foto's en filmpjes volgen snel)

13 juli

Jeempie.....dit was wederom weer eens veel te lang geleden. Begin dit jaar om precies te zijn! Slik...dus nu even met terugwerkende kracht wat leuke plaatjes en weetjes....Tenminste, dat gaat mama proberen. Het gedeelte van onze vakantie in Zuid-Afrika kon ze gelukkig knippen en plakken van de site van Niels (dus is voor de trouwe lezers al "oud" nieuws). Maar gelukkig hebben we ook erg veel nieuw nieuws....hopelijk hebben we daar een beetje tijd voor. Want mama zit een beetje onrustig achter mijn computer; papa gebruikt deze zondagavond namelijk om de badkamer eens een grote schoonmaakbeurt te geven (we hebben geen hulp meer) en kijkt een beetje boos naar mama dat zij zich niet geroepen voelt om eens wat actiefs te doen...pffff....alsof een halfjaarverslag niet actief is! Maar goed....we doen een poging!

Vandaag een heerlijk dagje gehad. Eigenlijk een heerlijk weekend! Gisteren paste onze grote zus (en een vriendin) op zodat papa en mama heerlijk uiteten konden met opa en oma bij onze oom Paul en tante Ellen (bij de Burgemeester van Alkmaar). Eerst even een lekker aperatiefje met Tapas in Bergen en toen uitgebreid dineren in Alkmaar. En dat was al eeuwen niet meer gebeurd. Ze waren dan ook pas heeeeeeel laat thuis. Maar dat maakten ons niets uit; nog geen 4 uur later, vonden wij dat het ochtend was en moesten papa en mama er echt aan geloven.... En dan kun je ook maar beter wat actiefs gaan doen, want anders wordt het toch maar een vervelend-hang-dagje. En dus zaten we om 9:00 uur in de auto richting het Sprookjeswonderland. En dat was weer heerlijk! Niet zo zeer het park zelf (al vinden papa en mama dat ook helemaal geweldig), maar ze genoten vooral voor 200% van ons (en wij? wij genoten van hun aandacht en het prachtige park...). En toen we 's middags thuiskwamen, was onze grote zus ook net wakker en gedoucht....(volgens mama slapen grote zussen nou eenmaal heel lang uit). Dus hadden wij weer alle aandacht! Mijn grote zus is trouwens al echt heel groot hoor...Papa en mama vinden misschein wel niet , ze vinden har pas 14 jaar.....maar ze is nu echt groot hoor; morgen gaat ze voor het eerst werken; bij papa en mama op kantoor omdat de officemanager op vakantie is en 's avonds komt haar (achtienjarige!!!) vriendje voor het eerst officieel kennismaken met papa en mama.....Stoer he?! Ik hoop dat ik dan mag opblijven, want ik wil mijn toekomstige zwager natuurlijk ook zien. Jullie begrijpen wel dat hier altijd wel wat te beleven valt....! We houden jullie op de hoogte, voor nu alvast veel leesplezier!

O,ja...nog een leuk nieuwtje...de laatste week wil ik soms zonder luier naar bed en dan ben ik inderdaad 's morgens helemaal droog! Ik heb zelfs nog geen enkele keer een nat bed gehad. Stoer he?!! En dat terwijl papa en mama dat nog nooit met mij geoefend hadden. Leuk he....maar laten we niet te vroeg juichen..... het is pas een paar dagen!

29 juni

We hadden een heerlijk weekje in eigen land; Cadzand in Zeeuws Vlaanderen)! Als we eerlijk zijn, was het zelfs de meest relaxte vakantie sinds de jongens geboren zijn (in bijna 4 jaar dus). En ja, dat zeggen die wereldreizigers! Allereerst komt dat natuurlijk doordat we maar 2,5 uur moesten rijden (niet te vergelijken met de vele tienduizenden kilometers die ze al eerder met ons vlogen), het prachtige weer (uitzonderlijk natuurlijk voor NL) en het heerlijke huisje met eigen tuin. Het was maar een weekje, maar we zijn allemaal heerlijk toto rust gekomen. Mijn grote zus kwam ziek en total-loss van een hockey-kamp en kreeg na 3 dagen weer kleur en energie, mijn kleine broertje sliep voor het eerst in maanden 's nachts weer door en het hele gezin sliep uit. Mama kon zelfs een boek lezen...(dat lukte haar al jaren niet meer in vakanties) en ze heeft er zelfs een boek bij moetne kopen. En papa? Die kon eindelijk zijn vak-literatuur wegwerken en rustig een wijntje drinken! Al met al; een geslaagde vakantie dus!


Van links naar rechts, van onder naar boven:

1. na een dagje strand terug naar ons huisje. Nielsje slaapt op papa's schouder, Basje zit op de bagage in de bolderkar
2. heerlijk zo'n lekker ijsje op de Boulevaar......ook voor de jongens is er sorbetijs...een kliederfeestje..
   
3. een dagje in het geweldige Plopsaland pretpark (aan de Franse grens, maar toch maar 1 uur vanaf Cadzand) is best wel lang en vermoeiend, maar Niels slaapt heerlijk in de bolderkar.
   
4. Nielsje met zijn grote zus Romy
   
5. toen nog aan het genieten, later struikelde Bas, viel het ijsje en ging er een meeuw mee vandoor....dikke tranen dus...
6. gelukkig was het huisje maar 10 minuten van het strand....tenminste als je de korte weg neemt....wij gingen door natuurgebied het Zwin...een zware tocht door zacht zand en hoge duinen. Is maar goed ook; papa's buik wordt steeds dikker!
   
7. Bas vindt bijna alles te eng in Plopsaland....dus gaat Niels met zijn grote zus in de vele attracties. Niels is voor niets en niemand bang...
   
8. Na 3 dagen bijkomen, kreeg Romy weer kleur en energie....die moest echt even bijkomen van een paar drukke weken en een gezellig hockey-weekend. Maar goed nieuws; ze is over naar 4VWO! Grote prestatie.
   
9. Bas stuurt wel even....
10. en ondertussen geniet papa van zijn Prosecco in de tuin van Lindemans te Sluis
11. Oranje ligt eruit...maar mama en Bas zijn nog steeds trouwe aanhangers....(hier in bootje in Plopsaland)
    
12. dat is nog eens leuk; een kinderboerderij met echte tractoren.....dus oppassen voor overstekend wild.
    
13. En natuurlijk wafels eten in Sluis.... dat ging er bij alle drie de kinderen goed in!
14. Niels is echt papa-fan! Eignelijk al vanaf zijn geboorte, mar dat gaat ook niet over....
    
15. in de tuin had Bas zijn eigen tentje....maar volgend jaar wil hij naar een echte camping....Romy heeft liever wat meer luxe...papa en mama twijfelen...die willen eigenlijk gewoon weer een weekje Cadzand. Tenminste als zon gegarandeerd kan worden...maar helaas.....
    
16. incognito aan de wijn....tijdens BBQ in de tuin (deden wij bijna elke avond)
    
17. ons vreetzakje Nielsje zal nooit uit zichzelf stoppen met eten.
    
18. zo goed als elk restaurant in Belgie heeft een speeltuin; hier in Knokke. De papa's en mama's kunnen dan heerlijk rustig genieten van hun eten en elkaar....wat een genot!
    
19. na het avondeten nog even een zandkasteel bouwen...
20. bepakt en bezakt....
21. Niels en Bas in de vlindertuin...ze kijken hun ogen uit...zeker als de vlinders dichtbij komen en op papa gaan zitten.
    
22. deze bolderkar maakte hun overgrootopa bijna 14 jaar geleden voor Romy...wat een uitkomst!
23. zelfs papa komt tot rust!
24. Plop en Klus in Plopsaland
25. niet groot...maar altijd een succes!
26. Plopsaland in Panne (tegen de Franse grens), wat een geweldig park!
27. Bassie met zijn "zussie"
28. Papa en Niels in de draaimolen.
29. decadent in Knokke
30. zo'n grote zus is net een klimrek....
31. samen met papa geitjes voeren
32. banjer Niels
33. niet boos hoor, maar verdiept in haar boek.....en ook Romy moest halverwege de week boeken bijkopen...
    
34. soms zijn het echt heerijke schatjes samen.....
35. papa en mama aan de Sangria in Knokke (Romy showt ondertussen haar nieuw gekochte kleding)
36. kabouter Plop en zijn vriendjes.....

9 juni 2008

Ik kreeg vandaag een kaartje van mijn nieuwe juffen Janny en Yvette. Ja, ik mag namelijk bijna naar school! Gelijk al na de grote vakantie. Spannend hè?! Ik heb er al ongelofelijk veel zin in. Mama vindt het ook erg leuk voor mij, maar begint zich wel een beetje af te vragen hoe dat nu moet gaan met mijn spraak. Want het gaat na bijna anderhalf jaar logopedie echt heeeeeeel veeeeeeel beter, maar een aantal klanken blijven voor mij nog erg moeilijk of zelfs onmogelijk. De D en T kan ik niet uitspreken. De S alleen als ik niet moe ben en verder spreek ik af en toe nog behoorlijk nasaal. En dat allemaal omdat ik natuurlijk nog steeds een gat in mijn gehemelte heb. Daardoor kan ik moeilijk een hap lucht nemen die voor veel letters nu eenmaal nodig zijn. Er is ook goed nieuws hoor; de P kan ik al heel goed, zelfs met een plofje. En drinken uit een rietje of bidon, een kaarsje uitblazen en nog veel meer leuke dingen.....maar ja...dat praten...en de laatste maanden ook mijn gehoor. Papa en mama worden bijna gek van de zin "wat zeg je?" die ik 3 keer per minuut stelt. Ook een bijverschijnsel van de schisis. In september word ik in Amsterdam weer getest op spraak, taal en gehoor. En dan gaan we het ook hebben over de mogelijke spraakverbeterende operatie en vast en zeker ook buisjes.... Maar eerst ga ik lekker naar de grote school. Ik heb al een eigen broodtrommel gehad en mag ook een nieuwe rugtas uitzoeken. Stoer he?! Jullie horen snel hoe mijn eerste schooldag was!

23 april 2008

Maandag 14 april mocht ik bij papa en mama op kantoor het lintje doorknippen! Het was echt stoer! Ik had mijn kerst-smoking-tje aan en had een hele grote schaar. Ik kwam zelfs met foto in de krant!! en op de site van papa's en mama's werk!

13 januari 2008 (Zuid-Afrika)

• Basje is gelukkig alweer drie dagen helemaal beter en ook papa en mama zijn weer zo goed als beter. • Nielsje heeft nog steeds diarree (de laatste 6 uur weer 5 spuitluiers...pffff). Maar hij is er niet ziek van, gewoon vrolijk als altijd en ook zijn eetlust lijdt er niet onder….alleen zijn billen zijn natuurlijk helemaal stuk. En luiers in die warmte zijn dan natuurlijk niet echt ideaal. We verschonen dus constant....duur grapje aangezien luiers en luierdoekjes hier 2-3 keer zo duur zijn als in Nederland…eigen schuld hoor….moeten we maar overgaan op de Afrikaanse gewoonten: katoenen luiers en plastic overbroekjes….Mama (uit het pamper-tijdperk) zou niet weten hoe dat zou moeten en moet er toch ook niet aan denken om dagelijks 20 katoenen poep-luiers uit te wassen… • Ondanks dat hij er helemaal niet ziek van is, gaan wij na het weekend toch maar weer even naar de huisarts…dit duurt nu al bijna 3 weken….al is het maar om te voorkomen dat Nielsje ook in het vliegtuig terug er zo’n last van heeft… • Maar een ziekenboeg is het hier gelukkig niet meer…..we zijn alweer 4 dagen lekker buiten, genieten van de zon en elkaar. We hebben deze laatste dagen voornamelijk doorgebracht op wine-estates (wijn-boerderijen) en het strand. • De wine-estates zijn ideaal voor de kinderen; in de grote tuinen kunnen zij heerlijk vrij spelen en vrij rondrennen, terwijl papa, mama, opa en oma dan heerlijk rustig kunnen lunchen aan de picknicktafels. Opa en oma hadden in november al vooronderzoek gedaan; vele wine-estates werden getest op hun kindvriendelijkheid, speelmogelijkheden en natuurlijk de wijn en lunch. En daar plukken wij nu de vruchten van….figuurlijk dan…want we laten het wijn-maken aan de estates over….natuurlijk wordt er door opa en papa wel genoeg wijn ingeslagen…heerlijke “Vonkelwijn” (Afrikaanse champagne) voor maar 3 euro! Sorry, niet voor de import, maar lekker voor hier bij onze borrel, lunch en diner! • Ook het strand is helemaal geweldig. Vanwege de oortjes van Bas vermijden wij nu het zwembad en zitten we heerlijk aan het strand. Het appartement ligt aan het strand; dus nog geen minuut lopen. Dus ook voor een uurtje spelen, een korte wandeling of een picknick-lunch op het strand is dat ideaal. Al kan het voor Bas niet lang genoeg. Die krijgt er geen genoeg van. Papa en mama moeten constant zandkastelen bouwen of met Bas in de zee springen. Zo Nederlands als wij zijn, mocht Bas van ons lekker in zijn blote billen op het strand. Maar al na een half uurtje, kwamen papa en mama daar toch op terug. Bas werd enorm aan- en nagestaard….en wat bleek….Bas was dan ook de enige op het hele strand met blote billen. Zelfs de allerkleinste baby’s hebben hier zwempakjes/ -kleding aan. En dan valt Bas met zijn blote spierwitte billen natuurlijk wel erg op, zeker op dit overwegend “gekleurde” strand. Bas had dat allemaal helemaal niet door, maar papa en mama wel….overigens zagen we later op de middag nog een ander paar witte-kinder-billen; en ja, hoor, bleken ook Nederlandse billen…zijn wij Nederlanders dan van die naaktlopers? • Het strand is zo dichtbij, dat de babyfoon zou het redden (al voelt dat voor mama toch net iets te ver… ). Gelukkig kan Niels tegenwoordig ook af en te wat slapen in zijn kinderwagen of de auto. Wat een verschil met dat overgevoelige kindje dat hij eerst was. In het begin kon hij niet eens in de wandelwagen naar buiten of veel uit zijn kaemertje (vanwege alle indrukken) en pas toen hij 11 maanden was, heeft hij voor het eerst “onderweg” geslapen. Ook tijdens onze vakantie in Turkije hebben papa en mama heel wat uren op de hotelkamer doorgebracht, maar gelukkig hoeft dat niet meer. Er is echt aan niets meer te merken dat hij zo’n ontzettend gevoelig kindje was… En wat is dat toch heerlijk! • Nu, 12 januari, verdwijnen hier ook een voor een de kerstbomen, kerstversiering en kerstmannen. Maar voor ons voelden deze toch “verdwaald” en nogal misplaatst. Want een kerstboom of dik aangeklede kerstman in arrenslee passen voor ons helemaal niet in het zonnetje op het strand…toen we hier tweede kerstdag aankwamen, was voor ons het kerstgevoel helemaal over. De berichten die we dan ook af en toe horen uit Nederland en Europa (sneeuw, kou, files, lawines etc.) klinken voor ons dan ook erg ver-van-ons-bed. Dat is pas echt vakantie! • Opa en oma zijn er de laatste dagen ook en dat is natuurlijk erg gezellig. Zeker de jongens genieten hier enorm van. Voor Bas is de vakantie nu dan ook echt begonnen en hij heeft het niet meer over thuis. Behalve dan dat Romy de volgende keer mee moet (vinden papa en mama ook). De appartementen van opa&oma en papa&mama liggen naast elkaar en de jongens lopen dan ook zelf heen en weer. Eigenlijk is Nielsje daar net te jong voor; ze passeren namelijk wel een open trap, maar waar Bas is, is Neils. Hij volgt zijn grote broer bijna constant… • Maar Basje is nu bij opa en oma (de oren van hun hoofd aan het kletsen), terwijl papa en Nielsje aan het ontbijten zijn. Nou ja, ontbijten…papa vond Niels net stil in een hoekje met een groot stuk gepikte fudge (soort karamel)…dat kan natuurlijk nooit goed zijn voor zijn darmpjes…net zo in als de olijven, avocado en pittige hamburgers die hij gisteren bij de Braai (Afrikaanse BBQ) wist te bemachtigen. Niels is echt een heerlijke vreetzak…nu moeten zijn darmpjes drie vraatzucht nog accepteren… • Overigens hebben we gisteravond allemaal genoten van de Braai. We hebben de Afrikaanse BBQ alleen wel een beetje op zijn Nederlands gedaan. Beneden bij het zwembad zijn 5 stenen barbecues gebouwd en Afrikaners gaan daar dan helemaal niet gezellig zitten ofzo. Hier in Zuid-Afrika gaan de mannen onder het genot van een biertje het vlees op de braai gooien. De vrouwen bereiden ondertussen dan thuis de tafel, salades etc. voor, waarna de mannen weer terugkomen met een grote schaal met al het vlees. Je ziet hier dan ook mannen heel ongezellig op de oprit bbq-en of zelfs helemaal alleen bij bbq staan. Het is hier gewoon een manier van koken; niet een manier van eten. Maar dat vinden wij Nederlanders toch wel erg ongezellig en dus gingen onze picknickmanden, salades, sausjes, vonkelwijn etc. mee en hebben we daar bij het zwembad heerlijk gegeten. Onze Bambam (van de Flinstones; zo noemen opa en oma ons “monstertje” Niels) wel met een zwemvestje aan…en zelfs dan had oma geen rust….papa en mama hebben daar wat minder last van; zijn al gewend aan al zijn angstaanjagende capriolen. • Vandaag weer lunchen op wine-estate en daarna waarschijnlijk middagje strand…het weer schijnt vanaf morgen ietsje minder te worden (geen 30-35 graden meer). Maar dat is ook maar goed ook, want mama wil geld uitgeven….kralen kopen! Ze kan niet wachten…normaal maakt ze tijdens de vakanties hele nieuwe collecties sieraden. Maar door de ziekenboeg, heeft ze nog geen kralen kunnen inslaan…en bovendien is het hier SALE van de zomerkleding! Dus misschien nog wel even wat inslaan voor de zomer…als dat dan nog maar past in de koffer…

8 januari 2008 (Zuid-Afrika)

• We begonnen het nieuwe jaar wat zwakjes met een zieke papa en eigenlijk is dat sindsdien (nu al 8 dagen) zo gebleven. Maar niet alleen met papa, eigenlijk wij allemaal… • Papa begon met een zware verkoudheid met oud- en nieuw. De nacht erna begon mama met overgeven en diarree. Zo heftig, dat leek wel een voedselvergiftiging. En dat leek helemaal zo toen papa die ochtend ook de diaree kreeg. Maar niet zo erg als mama, die bleef de hele dag aan alle kanten leeglopen en kwam verder haar bed niet meer uit. • Papa ging dus alleen op stap met de jongens; naar het beloofde Monkeyland. Dat was leuk. Het was een dierenparkje met alleen apen, kinderboerderij en speeltuin. Bas en Niels hebben zich er goed vermaakt…met als hoogtepunt de chimpansees die een hele show opvoerden om een huilende Niels op te vrolijken. Dat ging er wild aan toe en de medebezoekers wilden dan ook niet dat papa met Bas en Niels weer weggingen. Het was zo aandoenlijk om te zien dat ze zagen dat Niels verdrietig was. ’s Middags is papa met de jongens nog op visite geweest bij kennissen van papa en hebben ze de dag afgesloten in een restaurant. Al met al een drukke, maar gezellige dag. Waarna de jongens, papa en mama vroeg hun bed indoken. Papa zag ondertussen ook aardig witjes…maar mama kon tenminste weer een droog broodje binnenhouden. • De volgende morgen hadden de jongens ook diaree. Niels heeft dat eigenlijk al dagen vanwege 2 doorkomende kiezen, maar Basje zag wat witjes en was ook wat hangerig. Papa en mama waren al aardig opgeknapt, alleen nog wat witjes en helaas ook nog geen normale ontlasting. Toch gingen we naar het Aquarium (een prachtige onderwaterwereld met vissen, haaien, een onderwatertunnel en veel leuke kinderactiviteiten) waar de jongens het geweldig naar hun zin hadden. Ze renden van aquarium naar aquarium en genoten intens. Niels vooral van alle bewegende gekleurde vissen in de verlichtte aquaria en Bas vooral van de spanning van alle grote en gevaarlijke beesten als haaien en reuzenkrabben (met poten van wel een meter lang!). Die gelukkig achter glas zaten, maar zelfs dat was al eng…. (droomt nu nog van de krabben). Ze konden daar ook erg leuk knutselen en mama en Bas hadden daar wel uren kunnen zitten, maar papa vond het genoeg en wilde naar buiten. Dus na een zand-plak-werkje verlieten we het aquarium voor een gezellig terrasje. Maar daar werd Bas helemaal niet lekker, ging in de wandelwagen van Nielsje liggen en dus gingen we terug naar het appartement. We begonnen ondertussen toch ernstig zorgen te maken over de diaree die we alle 4 hadden. Het was immers begonnen nadat we een avond kip hadden gegeten….het zou toch niet de salmonella-bacterie zijn? Of iets anders tropisch-afrikaans? • Die nacht werd Bas pas echt goed ziek. Hoge koorts. We hadden geen thermometer mee (mama is normaal niet zo van temperaturen; je voelt immers wel of ze koorts hebben of niet). Maar zo heet hadden we nog nooit een van onze kindjes gevoeld en hij lag helemaal verkrampt van de buikkramp. Die nacht geen oog dicht gedaan…mama maakte zich nu toch wel zorgen. En om 7:00 uur vond ze het toch wel kunnen om de medische kliniek te bellen hier vlakbij. Zij noemden uit zichzelf ook de salmonella bacterie en we mochten gelijk komen, moesten ons melden op “Emergency”. • Dus wederom een vakantie in het ziekenhuis….stel je toch voor dat we ontwenningsverschijnselen krijgen…. • Maar goed; we werden netjes geholpen in een redelijk luxe kliniek. Tenminste, luxer dan Nederland, maar niet te vergelijken met het prachtige ziekenhuis in Turkije (we worden al echte kenners…). Al heeft mama ze toch wel vriendelijk doch dringend verzocht het bed van Bas te verschonen. Daar zaten haren en ondefinieerbare vlekken op en toen mama bedacht dat ze dan misschien maar beter het bovenlaken kon dichtslaan, bleek daar zelfs bloed op te zitten… ….brrrr! • De arts dacht uiteindelijk niet aan salmonella. Vond wel zijn temperatuur erg hoog en zijn darmen erg onrustig. Gelukkig was hij nog niet uitgedroogd (met dat vieze bed had mama liever geen infuus….). Uiteindelijk vond hij als oorzaak een heftige midden-oorontsteking. Dat zou de oorzaak zijn van de waterdunne diaree en buikkramp. Mama vond het wat onlogisch klinken. Zeker omdat Bas bij hoog en laag beweerde geen oorpijn te hebben, maar zijn doofheid was ons ook opgevallen, dus de oorontsteking verbaasde ons niet echt…we gingen een uurtje later naar huis met een antibiotica-kuurtje, pijnstillers, koortsverlager en een enorme ziekenhuisrekening. • Basje vroeg overigens met een benauwd stemmetje of de dokter hem ging dood maken…want volgens Bas doen dokters dat wel eens....gelukkig was dat nu niet het geval! • Maar echt beter ging het ook niet….over oorpijn heeft Bas nog steeds niet geklaagd, maar de diaree en buikkrampen werden alleen maar erger (als bijwerking van de antibiotica) en hij ging zelfs overgeven (als bijwerking van de pijnstiller; met deze zijn we dus gelijk gestopt). Nielsje had ondertussen ook nog steeds spuitluiers door zijn doorkomende kiesjes en dus hadden we twee spuitende kinderen. Papa en mama overdrijven niet als ze zeggen dat er tussen de 20 en 30 diareeluiers per dag verschoond moesten worden. En dat tot op de dag van vandaag nog steeds. De billetjes van de jongens zijn dan ondertussen ook helemaal rauw. Bas wil verder al 8 dagen amper eten en elke hap of slok die erin gaat, komt er binnen 10 minuten weer uit. Hij is echt al een dikke week goed ziek. Ook de darmen van papa en mama zijn nog van streek en om het verhaal compleet te maken, kreeg ook mama de griep waar papa de vakantie mee begon. Al met al; een “gezellige” ziekenboeg. Behalve Niels dan; die bleef als enige vrolijk door eten (en spuiten). • Deze week zijn we dan ook bijna niet buiten geweest. Papa en Niels gingen er soms nog wel op uit (met een rugzak luiers), maar mama en Bas bleven thuis “uitzieken”, een beetje knutselen, tv kijken (Sesamstraat in het Afrikaans of Xosha; echt te komisch), bijslapen of puzzelen. Bas en mama zijn begonnen aan een puzzel van wel 1500 stukjes. Al uren hebben ze eraan gewerkt. Mama is echt onder de indruk van het geduld van Bas; uren kan hij zoeken naar stukjes “roze” van het huis of dat “ene missende stukje” van de auto of de hond. Maar echt leuk was het natuurlijk niet. Bas genoot eigenlijk wel van alle aandacht (als hij zich tenminste goed voelde), maar papa en mama voelden zich meer “verplegers” dan “vakantiegangers”. • We keken dan ook uit naar vandaag…de laatste dag van Bas’ antibioticakuurtje. Hopelijk (en waarschijnlijk) de oorzaak van de diaree en buikkramp. Maar vanmorgen werd Niels ook niet lekker wakker. Lag op de grond te huilen, wilde niet meer eten, greep naar zijn oortje en had een ander soort diaree. Papa en mama moesten toen wel even heeeeel diep zuchten….niet weer een aan de antibiotica! Die “spuitende” ziekenboeg moest nu toch eens ophouden! Beetje sip gingen we dus naar een arts. Die zag wel dat zijn oren onrustig waren (alsof hij herstellende was van een oorontsteking), maar zeker geen reden voor ongerustheid of antibiotica. Gelijk heeft hij toen even gekeken naar de oren van Bas die ook al herstellende waren. Wel vond hij de diaree van beide jongens te lang duren. Dus kregen we iets om hun darmen tot rust te brengen. Dat moest binnen 1 tot 3 dagen gaan helpen…we gingen dus heel wat positiever naar buiten dan we binnenkwamen. • Thuis gelijk hun eerste pilletje gegeven en deze leken al snel wat rust te brengen in de darmen van onze jongens en dus Huize Burger…. Voor de zekerheid hebben ook papa en mama maar zo’n wonderpilletje genomen. Vanmiddag dan ook weer voor het eerst naar buiten….lekker buiten “gegolft” (gehockeyd), gestoeid, gespeeld en gewandeld. Echt even genieten van de zon en elkaar….heerlijk! • Vandaag ook nog “verhuisd” naar een ander appartement. Opa en oma komen morgen en dan kunnen zij in hun eigen appartement. Was even wat gesleep en gedoe, maar we hebben er een heerlijk zonneterras bij gekregen en daar hebben we vanmiddag dan ook lekker op kunnen zitten. Even wat vitamine Z (zon) en V (vakantie) opsnuiven. Want zeker mama en Bas zien erg witjes en hebben heel wat gewicht verloren deze laatste dagen… • Na een volle week ziekenboeg, kan onze vakantie dus weer beginnen…voor nog maar een paar dagen…helaas! • Nu lekker aan een bakje verse frambozen en aardbeien (nee, nog geen amarula voor mama…even rustig beginnen)…kindjes lekker vroeg naar bed en ook wij zullen het niet laat maken… • Morgen komen opa en oma. Bas kan niet wachten….hij heeft heel veel plannen met opa en oma. Al dagen lang speelde hij “vals”….als wij even niet keken plakte hij extra stickertjes op de aftel-agenda die wij gemaakt hadden (tot opa en oma zouden komen). Dan zouden opa en oma eerder komen….maar morgenmiddag is het dan zover! • Over heimwee denkt hij allang niet meer. Dit is nu zijn “huis” en in plaats van “boer van de paarden” speelt hij nu “boer van de zebra’s”. Ondanks dat hij zo beroerd was, lijkt hij thuis niet meer te missen….wel begint hij weer over “school” (de crèche) en de kindjes. Daar lijkt hij wel weer zin in te hebben….wacht maar tot hij weer 3 dagen per week “moet”! • Daar zullen ze onze jongens wel veranderd vinden; zeker Niels gaat erg hard. Die kopieert zijn broer nu bijna constant. Bas kan pas sinds kort “spugen” (was vanwege zijn schisis een beetje moeilijk) en gebruikt deze techniek dan ook wat vaker dan papa en mama zouden willen. Maar Niels vindt het geweldig en helpt zijn grote broer dan ook graag met spetteren. Ook begint Niels steeds meer te praten. “Daar” en “kijk” gebruikt hij al constant en steeds vaker zegt hij woorden van ons na….tenminste dat lijkt dan zo (en kijken papa en mama elkaar verwonderd aan). Het naar beneden gooien van spullen vanaf het balkon doen ze nog steeds als ze even de gelegenheid zien. Ze hadden zelfs de grote kiezelstenen uit de plantenbak gehaald en daarmee op een haar na de onderbuurman gemist. Die toen ook helemaal uit zijn dak ging….(slik). In het nieuwe appartement kunnen ze geen buurmannen raken, maar wel auto’s….we moeten dus heel wat verstoppen (tot nu toe heeft straffen namelijk nog niet het gewenste effect gehad en “negeren” kan in dit geval ook niet echt….). • Een lesje heeft Bas wel snel geleerd; liften zijn niet om te spelen. We wilden met ons vieren in de lift stappen. De jongens gingen voorop en papa en mama wilden 2 stappen daarachter volgen (bepakt en bezakt met wandelwagen en spullen). Maar de deuren gingen onverwachts al dicht en mama zag nog net Niels vallen (die zijn balans verloor doordat hij geraakt werd door de deur die hem raakte). En we zagen de lift gelijk vertrekken naar een andere etage (waar men blijkbaar de lift geroepen had). Het enige dat we via de liftschacht hoorden, was een hysterische Bas. Mama kon alleen maar hopen dat Niels volledig naar binnen gevallen was en niet nog met een beentje ergens tussen hing…(ik zal je de beelden, die zij in gedachten had, besparen). Papa rende ondertussen via de trap van etage naar etage, maar hij wist niet eens of de lift omhoog of omlaag gegaan was. De jongens waren ondertussen op een etage aangekomen en kregen van de dame daar enorm op hun kop omdat ze alleen met de lift “speelde”. Papa vond ze gelukkig snel en kreeg toen ook nog eens de volle laag van voren. Maar die was allang blij dat hij zijn mannetjes lekker in zijn armen kon sluiten...en Basje…die heeft nog lang nagesnikt en stapt sindsdien niet meer als eerste de lift in…

3 januari 2008 (Zuid-Afrika)

• De kindjes liggen op bed, papa werkt een uurtje op zijn laptop en mama heeft hier nog een oude laptop gevonden waarop ze weer een stukje verslag kan typen. Moeten we nog wel even een memory-key vinden om het er later weer af te halen….(dat laatste heeft dus 3 dagen geduurd….) • Papa en mama achter de laptop klinkt erger dan het is hoor. De schuifpui staat open, ze horen en ruiken de zee en ze genieten van hun wijntje. Nou ja, mama drinkt hier Dom Pedro’s met Amarula. Dat een romige likeur op basis van Afrikaanse vruchten met een paar bolletjes roomijs. Nogal een dikmaker, maar echt geweldig! En een beetje dromen aan de tijd dat ze hier nog een paar maanden woonden (9 jaar geleden alweer)….toen was het al mama’s favoriete drankje…maar goed daar hadden we het niet over… • Kindjes liggen moe en voldaan in hun bedje. Vandaag was een stormachtige dag. Nee, niet te vergelijken met een polderstorm, want het blijft lekker warm. Maar geen weer om op het strand te liggen (of je moet een zand-peeling willen). • En het zwembad laten we voorlopig ook links liggen. Bas heeft door zijn schisis erg snel last van oorontstekingen en na onze vakantie in Turkije hadden wij dus oordopjes op maat laten maken…die zaten perfect en we hadden Bas al goed voorbereid en bereid gevonden deze te dragen. Maar in die paar maanden is hij waarschijnlijk toch ietsje gegroeid en al na de tweede sprong lagen de dure dopjes dus op de bodem…en dus mocht Bas niet meer met zijn hoofdje onder water. Maar leg dat een waterrat als Bas maar eens uit. En het kwaad bleek al geschiet. Bas is al 2 dagen niet lekker en aangezien hij weer stokdoof is, weten papa en mama het wel weer; voorlopig dus geen zwembadwater meer…. • Vandaag dus met wat hapjes, drankjes en een voetbal lekker wandelen. De heren genieten enorm als ze met hun papa mogen sporten (hebben ze duidelijk niet van hun mama) en wild kunnen stoeien. En denk nou niet dat alleen Bas met papa voetbalt. Onze kleinste banjer kan er ook heel wat van. Die kan met zijn 13 maanden al erg goed gooien en papa ziet al een goeie korfballer in hem (mama wil daar nog niets van horen overigens). • Ondertussen zat mama zat op een picknickkleed met een kop thee te genieten (het was nog te vroeg voor de Amarula) en de mannen waren aan het stoeien met de bal. We zaten daar al zeker een uur tot we een soort “klik” hoorde en opschrokken. Het leek wel het geluid van een trekker die overgehaald werd vond mama (alsof zij weet hoe dat klinkt…hihi). Maar het bleek een golfbal die afgeslagen werd en gelijk daarna rakelings langs onze oren vloog. We dachten een leuk grasveldje uitgekozen te hebben, maar zaten midden op de golfbaan! We ontweken de norse gezichten en pakten snel onze spullen bij elkaar…op zoek naar een veilig plekje…. • Verder de dag binnen doorgebracht zodat de jongens weer lekker konden bijslapen. Door alle indrukken (en Bas’ oren misschien) slapen ze erg veel en als ze al deze slaapjes netjes in hun eigen bedje doen, betekent dat dat we er alleen tussen 11 en 13 uur en tussen 17 en 19 uur opuit kunnen…Ze slapen namelijk “heel handig” om de beurt…het is voor papa en mama dan ook even zoeken hoe ze dat zo goed mogelijk kunnen oplossen (aangezien liever wat meer buiten zijn). Morgen willen we naar Monkey-land. Eindelijk echte dieren zien…Bas kan niet wachten! • ’s Avonds ging de wind liggen en konden wij nog even lekker met de kinderen het strand op voor een wandeling. Wat is dat toch heerlijk; op een zwoele avond een after-dinner walk maken. Halverwege werden wij ook nog getrakteerd op een Nieuwjaars-gospel-koor. De gospelliederen waren al op het strand te horen en toen we het koor gevonden hadden, hebben we daar zeker een kwartier staan genieten van dit onverwachtse concert. Onze jongens hebben ook duidleijk gevoel voor muziek en dans. Ze zwingen en klappen gelijk mee. Zelfs Nielsje kan dan niet stilzitten in zijn wagen. Ook dit hebben ze niet van hun moeder (ondanks de 12 jaar investering in haar balletles). Overigens lijken ze hier overal de nieuwjaarsdag met muziek te vieren. Al vanaf vanmorgen 5:00 uur horen wij bands, liederen en muziek. Ja, 5 uur vanmorgen! Toen vroeg ik me ook echt even af waar ik was en waarom… • Overigens hebben we ook de oudejaarsnacht in bed gevierd. Dat klinkt misschien spannender dan het leek. Want papa was al een paar dagen “niet zo lekker” en werd eigenlijk steeds zieker (dat heb je met te hard werkende mannen, die worden ziek in hun vakantie). Tot hij het om 22:00 uur helemaal gehad had en naar bed ging…En mama dan? Die heeft nog wat gelezen en om 23:00 uur ook haar ogen dicht gedaan….Om 0:00 uur nog wel wat vuurwerk en muziek gehoord, maar niet meer de moeite genomen om de kindjes wakker te maken en te gaan kijken…..heel saai dus… • Gelukkig hadden wij (mama en de jongens) oudejaarsmiddag wel gezellig gevierd op de wine-estate Spier. Papa voelde zich al wat minder. Maar wij konden daar lekker picknicken, er is een speeltuin en als hoogtepunt voor Bas; je kunt een cheetha (jachtluipaard) aaien. Bas’ eerste Afrika-dier! Aaien hebben we niet gedaan; al vanachter het hek vond Bas het ontzettend indrukwekkend. Bas stond op nog geen 10 cm afstand van de cheetah (Bas zegt overigens dat hij een “Tijger” gezien heeft; die in Afrika niet eens leven) en deze reageerde direct heel onrustig op Bas. Er werd ons dan ook vriendelijk gevraagd iets meer afstand te nemen. Het leuke was dat zijn grote zus Romy 5 jaar geleden dezelfde cheetah geaaid heeft…nou ja, dezelfde weten we niet. Maar wel een cheetah op dezelfde wine-estate Spier (toen we 5 jaar geleden hier trouwden….wat vliegt de tijd!). • Maar goed…weer genoeg “dagverslag”, nu nog wat gewone weetjes over de twee jongste mannen (leuk voor hun babyboeken…..slik…. daar moet mama nog steeds aan beginnen…loopt al 3 jaar achter…). • Bas’ heimwee is nog steeds een steeds terugkerend gespreksonderwerp en hij heeft zijn koffertje al ingepakt klaarstaan bij de voordeur (“voor als het vliegtuig komt”). Maar het vooruitzicht dat opa en oma de laatste dagen ook hier zijn, helpt enorm…Het is nu dus wachten op opa en oma…en in de tussentijd heeft hij de knuffel “dikkie dik” van Niels geadopteerd omdat Niels er volgens Bas helemaal niet lief voor is. En Niels? die interesseert zich totaal niet in knuffels…..knopjes van apparaten en andere zaken waar hij niet aan mag komen, zijn veel interessanter! • En wordt het toch nog erger: dan hebben papa en mama Bas’ paard hier al in de winkel zien liggen. Ietsje groter, maar verder sprekend (en omgerekend maar 6 euro). • Nielsje doet het verder goed. Krijgt wel weer tandjes (zijn hoektanden komen nu door), maar heeft daar niet ernstig veel last van. Wel is hij nog steeds erg verbrand. Die blaren op zijn neus zijn nu open en we zijn er dus mee naar de apotheek geweest. Hebben daar een aantal middeltjes voor gekregen en die slaan goed aan. Overigens ooit gehoord wat de beste sun-block is? Zinkolie! Ze noemen het hier in Afrika factor 100! Het ziet er natuurlijk niet uit (blijft wit), maar voor zijn open-neusje natuurlijk een uitkomst! En omdat ze hun petjes voortdurend afgooien, heeft mama hun hoofdhuid ingesmeerd met factor 50. Beetje vies-vet natuurlijk, maar beide mannen hebben nu gelijk een prachtige kop met mooie krullen! Dat hebben ze niet van hun kale papa…. • Verder is Bas van mening dat we iedereen die we kennen mee op vakantie hebben genomen “in de computer”. Hij bedoelt dan dat we via de Skype met opa en oma, de buurtjes of Romy kunnen kletsen via de webcame. Het lijkt dan net of iedereen gewoon mee is “in de computer”. Wel zo gezellig! • Ons kleinste monstertje (eh…dat mochten we niet meer zeggen…we bedoelen onze Banjer Niels) wordt met de dag ook wijzer. Loopt met onze mobieltjes aan zijn oor hele gesprekken na te doen (niet zo gek met zo’n bellende vader), probeert opladers in stopcontacten te steken (dat hoort toch zo???), verstopt alle wc’s met zijn speelgoed (of is dat niet “wijs”…Niels vindt van wel…..sorry mam, de onderzetters heb ik weg moeten gooien), verscheurt papa’s agenda (2007 is toch voorbij? Al is de belastingdienst daar vast niet blij mee), is altijd op jacht naar eten, desnoods uit prullenbakken, van de grond, Bas’ bord of hand (waarna er weer hele BURGERoorlogen uitgevochten worden) en ga zo maar door…. • Bas gaat tegenwoordig 90% van de tijd heel geduldig met zijn broertje om. Dan troost hij zijn kleine broertje met lieve knuffeltjes en woordjes (“niet huilen mama komt zo, nielsje-de-pielsje”), loopt hij hand-in-hand als zijn broertje te ver wegloopt of het volgens Bas “te gevaarlijk is” (papa en mama smelten dan). Maar de andere 10% van de tijd is zijn geduld op (meestal aan het eind van de dag) en mept hij zijn broertje hardhandig en met veel geweld van zich af. Verder kan hij ook de taak van papa en mama willen overnemen met opmerkingen als “niet zo piepen burger”. Of zegt met opgeheven vinger “niet aankomen, luisteren zei ik!”. • Maar als papa en mama Niels een standjes geven of ondanks heftig protesteren van Niels toch zijn tandenpoetsen, grijpt Bas rigoureus in…met de opmerking ”Niet doen, Nielsje is toch lief”, wordt Niels dan uit zijn kamertje bevrijd of de tandenborstel uit onze handen getrokken….het is dan echt 2-tegen-2 (gelukkig zijn papa en mama nog steeds sterker). • Maar ze kunnen ook samen kattenkwaad uithalen…Bas weet heel goed dat je niets van het balkon naar beneden mag gooien, maar als hij denkt dat wij het niet zien, vertelt en doet hij Niels voor hoe je de schelpen naar beneden kan gooien door het open richeltje…dat uitleggen gaat dan op fluistertoon met veel gegiechel…en Niels volgt natuurlijk! En dan staan beide heren vol trots met een “big smile” te kijken hoe wij zullen reageren….(nee, niet lachen!). • De overige weetjes hebben jullie nog tegoed (we raken niet uitgepraat over onze twee lieve banjers)…papa en mama gaan nog even wat drinken en dan naar bed……

31 december 2007 (Zuid-Afrika)

• De reis ging erg goed. Natuurlijk is het geen pretje. Van huis tot huis waren we 17 uur onderweg, maar de kindjes hielden het redelijk goed vol. • Het kostte wat extra energie van papa en mama. Tijd voor wat leeswerk, een filmpje of rustig eten hebben ze dan ook niet gehad…maar dan waren onze schatjes tenminste wel lief en stil. • Bas is de hele reis eigenlijk een engeltje geweest. Zo voorbeeldig en lief heeft hij die uren gespeeld. Bas heeft gepuzzeld, tekenfilms gekeken en geknutseld. Ook met de Duitse hardloper die naast hem zat heeft Bas leuk gespeeld (totaal niet door dat deze meneer geen woord Nederlands sprak). • Niels hield zich ook erg goed als hij maar genoeg gevoerd kreeg en niet belemmerd werd in zijn bewegingsvrijheid (een probleem dat hij altijd al heeft). Dus zo lang hij maar niet op schoot hoefde en “vrij” mocht rondlopen, ging het goed. Alleen tijdens het opstijgen, de turbulentie en het dalen (als je verplicht in de gordel moet zitten), krijste hij de boel bij elkaar. Ook in slaap komen, was niet echt makkelijk. • Onze “buren” vonden onze kinderen dan ook helemaal geen schatjes en hebben ons de hele reis boos en nors aangekeken… (maar wat is nou 2 uur huilen op een vlucht van 12 uur? Dat kan erger!). • Geland werd Bas door de piloot nog uitgenodigd om mee naar de cockpit te komen (vliegtuig fanaat als hij is). Maar na al 15 uur onderweg te zijn, was Bas vooral erg moe en durfde/ wilde hij niet op de pilotenstoel zitten, geen pilotenpet op en niet met de piloten op de foto…Wel bleek deze belevenis enorme indruk achtergelaten te hebben, want hij heeft het er nu nog dagelijks over (hij heeft het verhaal wel een beetje aangepast; durfde natuurlijk wel “zelf te vliegen”). • Aangekomen was het even slikken; we werden omgeroepen dat we ons moesten melden bij de bagageclaim (vanwege “missing” bagage). Mama kreeg al een hardverzakking, maar papa vond ondertussen onze bagage gewoon op de band en we hebben ons niet meer gemeld bij de lange rij van de bagageclaim. Blijven ons alleen afvragen wat er nou “missing” was. Missen nog niets! • Toen zou er een auto klaar staan die ons de eerste avond naar ons appartement zou brengen, maar die liet wel een uur op zich wachten….in de tussentijd vond Bas het meer dan genoeg was en viel op de marmeren vloer van de luchthaven in diepe slaap. En ook Nielsje lag even later buiten op de stoep te slapen (papa moest zijn smetvrees dus even overboord gooien). • Helaas geen foto’s van deze mooie “Kodak-momenten”. Onze grote camera is zo groot en goed opgeborgen, die haal je niet even tevoorschijn. De eerste dagen: • De kindjes slapen heerlijk uit. Bas wel tot 9 en 10 uur! En ook Nielsje maakt heel wat uren. Maar goed ook, want papa en mama hebben ook wat slaap in te halen…ze doen dus het ochtend- of middagslaapje van de kinderen mee…dus ook zij maken heel wat uren….heerlijk! • Bas is wel een beetje teleurgesteld in Afrika….want waar zijn nu de wilde enge dieren? Bij elk bosje wil hij stoppen en zoeken naar de leeuwen, giraffen en krokodillen…maar hier in de Kaap zul je dan lang moeten zoeken… Een dierenpark en een safari zijn we dus wel “verplicht” om te maken…maar tot die tijd valt Afrika een beetje tegen. • Wel heerlijk vind hij het warme weer. Het is hier de laatste dagen gemiddeld 30 graden en daar genieten we dan ook met volle teugen van. Wat kan een mens toch vrolijk worden van een zonnetje! • Maar Bas heeft ook last van heimwee. Vraag een paar keer per dag wanneer we nu weer naar ons gewone huis gaan? Wanneer het vliegtuig ons weer komt halen? Wanneer hij weer in zijn gewone huis mag spelen? Soms moet hij dan ook echt huilen omdat hij zijn spulletjes mist. Dit hadden we al eens meegemaakt in Turkije. Toen miste hij zijn Lego en een plekje om alleen te spelen. Dus deze keer hadden we een zak lego mee en heeft hij zijn eigen gezellige kamertje. Maar deze keer is het zijn “knuffel-paard” die hij mist. Bas is echt een knuffel-mannetje en mocht van ons dus ook maar 2 knuffels uit zijn hele verzameling meenemen….het paard bleef dus thuis….maar daar hebben we ondertussen wel een beetje spijt van…. Gelukkig kunnen we Bas ook snel weer blij krijgen door een spelletje te spelen of iets anders gezellig te doen. Maar het blijft een terugkomend onderwerp….ons mannetje heeft dus (nog) niet de reis-genen van zijn ouders. • We vullen deze eerste dagen met (kinder)golfen (Bas blijft dat halsstarrig hockey noemen), wandelen, zwembad en strand. Lekker in en om het huis dus… • Gisteren voor het eerst naar het standje. Bas moest even wennen; je zag overal zeewier, visjes en “lopende” schelpen en krabbetjes. Hij wilde dus wel met papa hockeyen en kastelen bouwen, maar niet met mama het water in. Maar toen hij zag wat voor lol Niels had in het ondiepe water, kon hij toch niet achterblijven. Dus hadden ze uiteindelijk samen ongelofelijke lol en werden papa en mama helemaal nat gespetterd, geplonsd en gesprongen. • We zijn uiteindelijk maar twee uur op het strand geweest en hadden ons ingesmeerd met factor 15, maar toch bleken we die avond enorm verbrand te zijn. Die bleke winter koppies en lichaampjes zijn nu vuurrood en Niels heeft zelfs een blaar op zijn neus zitten. Papa en mama voelen zich dan ook heel erg slecht…vandaag dus maar nieuwe zonnebrand kopen. Volgens ons is het bewijs dan ook geleverd; zonnebrand van anderhalf jaar oud verliest zijn werking. Vandaag dus ook maar een dagje geen zon…(die hier in Afrika qua kracht ook heel veel sterker is dan de “Europese” zon…). En vanaf nu toch maar niet meer met de blote billen op het stand maar net als de Afrikaanse kindjes in UV-pakjes (dunne surfpakjes). • Natuurlijk moeten we ook boodschapjes doen, maar dat is hier geen straf. De shopping-malls zijn overdekt met airco en de jongens kijken hun ogen uit. Voor Bas huren we dan een auto-winkelwagen zodat hij de hele mall kan door racen terwijl wij de boodschappen doen. En mama kan geen dag voorbij laten gaan zonder haar geliefde suikerspin. Die verkopen ze hier zonder stokje (ja, nog kleveriger dus). • Bovendien is Afrika voor onze jongens een paradijs; ze hebben hier werkelijk alles voor allergieën. Zo kunnen ze met alles meedoen en hebben ze keus uit de lekkerste hapjes en drankjes. Danoontjes op basis van geitenmelk, chocolademelkpoeder en -repen op basis van caraobe, vruchtensap met rooibosthee, vruchtenrepen zonder noten, etc. De allergie-informatie staat op echt alles vermeld (zelfs op de menukaarten in restaurants). Bovendien zijn onze kinderen dol op de Zuid-Afrikaanse pompoen en “butternut”. Dat laatste is een soort witte knol die ik in Nederland nog nooit gezien heb; volgens mij een soort vee-voeding. Spotgoedkoop, maar door onze jongens erg geliefd. • Overigens is Bas van mening dat hij hier in Afrika met zijn handen mag eten; “hij is toch een aap? En apen eten met hun handen”….is zijn redenatie. We komen dan ook vaak niet meer bij van zijn droge humor. Hij is een komiek nummer één! Maar wordt ook met de dag liever en zorgzamer. Meestal speelt hij doktertje omdat één van zijn knuffels ziek is…we mogen dan niet hard praten, anders wordt de “patiënt” wakker. Ook wil Bas graag “stoer” zijn. Dat heeft hij vast van zijn grote zus! Dan wil hij een zonnebril op (binnen wordt deze op zijn voorhoofd geschoven), wil hij een overhemdje aan (net als opa Jos) en een pet (net als papa). En kom niet met een gewone broek aan; zijn korte spijkerroek is “heel stoer”. • Nielsje daarnaast is een heerlijke banjer (we mogen geen “monstertje” meer zeggen van zijn oma en tante). Hij is voor niets en niemand bang en ongelofelijk ondeugend. Echt niets is veilig! Hij klimt op alles wat hoog is, kruipt in de droger, wasmachine en afwasmachine (hier allemaal in de keuken), eet alles wat hij maar kan vinden. Of dat nou gedroogd sierfruit is, etensresten op de grond of het afval uit de pedaalemmer. Soms is Nielsje dan ook net een hondje….zit aan onze voeten te bedelen om eten. En dat terwijl hij echt niets te kort komt (aan zijn dikke spek-benen en maatje 86 te zien). • Je ziet beide jongens ook groeien. Soms gaat Niels zelfs gelijk op met Bas. We zijn bijvoorbeeld met Bas aan het oefenen voor zijn logopedie (om zo mogelijk een operatie in februari te voorkomen) en dan doet Niels gewoon mee. Voor Bas natuurlijk niet zo leuk….en we proberen dat dan ook te voorkomen. • Nu is papa (zoals elke morgen) met de jongens vers brood halen. Mama heeft dan even lekker tijd om te tutten. Tijd voor een oogmaskertje, dure ampullen (gekregen voor kerst vorig jaar…) en het bijhouden van het vakantieverslag… • Maar mama hoort ons nu al aankomen rennen en dus is het tijd voor het ontbijt!

13 november 2007

Vandaag even gewoon een kletspraatje. Niels ligt in bed, ik kletst de oren van zijn hoofd in mijn bedje, papa leest zijn krantje bij de openhaard en mama heb ik net even achter de computer gezet voor dit berichtje. Vanmiddag is ze al druk geweest met het ontwerpen van een kerstkaart (ze probeert er elk jaar iets crea's van te maken), het bedenken van mijn uitdeelcadeautje (ja, mijn broertje wordt bijna 1 jaar!) en het bakken van dieet-pepernoten. Dit was overigens al haar tweede poging en deze keer was zeker beter, maar nog lang niet optimaal. Ze probeert namelijk pepernoten te maken die niet alleen geschikt zijn voor Niels en mij (dus zonder melk, boter en speculaaskruiden), maar ook nog eens zo lekker dat papa en mama er ook heerlijk van kunnen genieten. Het worden dan natuurlijk geen echte pepernoten, maar hopelijk wel lekkere kaneelnootjes...volgens papa zijn ze heerlijk, maar mama wil nog een beetje verder experimenteren....en ze heeft nog een paar dagen voordat sint en piet in ons land aankomen....(je wordt heel handig met twee dieetkinderen!). Overigens hebben we nog een nieuwtje...onze poes Tommy is wennen in een ander gezin. Na bijna 7 jaar moest ze nu toch echt weg vanwege onze allergieën. Maar papa en mama konden dat niet over hun hart verkrijgen totdat een oud-collega van mama aanbood het eens te proberen met Tommy. Dat is nu ruim een week geleden...snik snik....ze is nog niet echt gewend, maar het gaat wel elke dag ietsje beter...

8 november 2007

Mama is zo druk dat ze onze sites helemaal verwaarloost. Gelukkig dat oma Trudy nu een stukje heeft geschreven "18 september"! O,ja nog iets heel belangrijks: ik ben zindelijk! Nou ja, alleen overdag, want als ik ga slapen krijg ik nog een luier en met mijn ontlasting wacht ik tot ik dan een luier aankrijg.....slim he!

18 september 2007

Bas aan de telefoon met  de vraag:   “GAAW- MORGE- DIERTUIN ” ?   “Nee toch ,zeg ik ”   “JA –TOCH  ” zegt Bas lachend terug. De volgende dag halen wij (opa Rien&  oma Trudy) je om 8.30 uur op. Toen je ons zag binnen komen zei je meteen zittend vanuit je kinderstoel   “IKKE- JOU- BELLE- HE”  (doelend op het telefoongesprek van gisteravond ) Eerst  moest je gauw nog even je boterhammetje opeten van mama, dan mocht je met ons mee. In de auto zit oma achterin naast Bas en luisteren we naar de vrouwenstem uit de radio  [navigatiesysteem] die steeds zegt: recht door- links- of rechtsaf en jij haar maar steeds na praatte.  “Hoor je”… zei je dan met je koppie schuin en je vinger wijzend naar je oortje.En als ze dan even niets zei vroeg je: ” IS –ZE- NOU”? Als we langs een jachthaven rijden roep je enthousiast; “PIRATENBOOT’’. In Epe bij de dierentuin had ik beloofd dat je zelf je kaartje aan het loket mocht afgeven. Het park is een klein dierenbos met daarin o.a. heel kleine aapjes,[ook een paar grote] pinquins,stokstaartjes,pelikanen,ooievaars enzovoort. ,maar ook een dwergnijlpaard die veel indruk op je maakte.Er liepen kinderen van jouw leeftijd rond, maar ook wat oudere 6 a7 jaar. Als je vroeg bij een hok of kooi :   “IS –DAT –NOU”? als we daar dan direct geen beest konden vinden keken  we op het bijbehorend bordje naar het plaatje van dat dier . Toen we dan ook een volgende keer aan het zoeken waren en er geen dier te bekennen was schoof jij tussen een groepje mensen door, duwde een man aan zijn broekspijp opzij om op het bordje te kijken wat voor een beest[en] daar dan wel te zien was. Bij de zwijnen wilde je wat langer blijven kijken , dat waren tenminste pas grote beesten,die ook nog eens aan een dikke boomstam zaten te peuzelen. Een verzorgster die pinquins met lekkere visjes ging voeren boeide je en zeker toen je zag hoe ze hun kleine holletjes [huisjes] in waggelden , waar ze,zoals ik je vertelde, lekker in gingen slapen. Opgetild door opa Rien die jou, voor hem, op een hek zette kon je alles heel goed zien.Maar de geitjes vond je het allerleukste want daar mocht je zo maar tussendoor lopen, ze aaien, voeren  en voeren dat deed Bas.Al aten ze zelf het stro wel uit de ruif jij ging ze toch helpen en trok je het stro met flinke plukken uit het voederrek en gaf het ze schaterlachend zo uit je handjes, zonder bang te zijn, allemaal kregen ze wat,   [zie foto],je wilde zelfs nog een keer terug om ze weer te gaan voeren. Ongeveer 3 uur hebben we in de dierentuin rondgewandeld. Op de terugweg naar huis moest ik over de dierentuin vertellen  of een dierentuinverhaal uit een van je boekjes voorlezen “ OMA-TELLE-  ” zei je dan steeds. Thuis op het Oostrandpark een oefenspelletje van de praatdokter[logopedist]met je gedaan. Om de beurt mocht ieder een kaartje pakken, het woordje eerst goed uitspreken van wat je op het plaatje zag en hem dan op een zelfde plaatje leggen. Het ging om de uitspraak van de letter –B- en wie de meeste dubbele had was de winnaar en dat was natuurlijk Bas , Opa was de verliezer. Toen speelden we dierendokter,want Poo had een gaatje in zijn wang. Je had je koffertje met je dokterspullen meegenomen en terwijl jij luisterde naar zijn hartje,hem een prikje gaf en er toen een pleister op deed, repareeerde Oma met draad en naald het gaatje in zijn wang en met een ernstig gezicht zat je er bovenop om te kijken hoe dat allemaal gebeurde.Ik had met mama afgesproken dat ik zou bellen als we jou weer naar huis zouden brengen,kon zij de verrassingsdingetjes en cadeautjes ,die morgen voor jouw verjaardag zijn, wegleggen.Jij mocht door de telefoon zeggen dat we er aan kwamen en toen mama de telefoon “ met-Maaike” op nam, zei jij niet,mama we komen er aan, maar: ” MAAIKE-KOME-RAAN” ,en als we vroegen hoeveel jaar wordt Bas morgen?, stak je trots je duim, wijsvinger en middelvinger omhoog.
Oma Trudy

Woensdag 22 augustus

O…..oh…..voor het laatst 6 februari op Bas’ site geschreven…..dat is dus even bijschrijven…

Het laatste bericht van Bas was dat we bij het VU liepen voor zijn urineweginfectie. Daarna kwamen we via de nieren bij zijn darmen. Kortgezegd dronk Bas veel te veel, zat hij chronisch verstopt en daardoor bijna dagelijks buikpijn. Deze zaken moesten heel snel opgelost worden om ernstige problemen aan urinewegen, nieren en darmen te voorkomen. Dus heeft Bas een paar maanden medicijnen gehad (die ontzettend goed hielpen) en hebben we zijn drinkgedrag stapje-voor-stapje moeten afleren. Sinds 2 weken gebruikt hij geen medicijnen meer om te testen of hij ook zonder kan. Maar helaas klaagt hij nu weer geregeld over buikpijn. Misschien gaan we dus toch maar weer beginnen met zijn “drankje van de dokter” (waar hij zelf ook elke ochtend om vraagt). Op advies van zijn specialist houden we ook zo veel mogelijk rekening met Bas allergieën (vastgesteld door een homeopathische arts). Dat verbaasde ons wel een beetje; want homeopathie wordt echt niet door elke specialist als “waar” bevonden. Maar ook het Vu concludeerde dat Bas een jongen is met erg gevoelige darmen en homeopathie kan hierbij helpen. We hebben Bas dus nog een keer laten onderzoeken op allergieën en houden hem hier nu ook strikt aan. Ook omdat hij al een paar keer een allergische reactie had in zijn mond; dikke rode lippen en tong. Wat ademhalingsmoeilijkheden kan veroorzaken. Nogal ernstig dus. Ik denk zelf dat het van de chocolade komt, maar uitproberen gaat me ook een beetje ver…

Verder is het weer bijna september (zijn geboortemaand) en dus hebben we weer wat schisis-onderzoeken. Maandag naar de ACTA (academische tandheelkunde; samenwerking tussen AMC en VU). En deze keer geen nare gips-afrdrukken, maar een hele gewone controle. En ze waren erg tevreden over de kwaliteit van zijn gebit. Wel heeft hij zelf erg veel last van een tand die uit zijn spleet komt groeien, maar ook daar waren ze tevreden over. Want zijn mond toonde geen geïrriteerd tandvlees en zijn gebit was in erg goede staat. Gelukkig maar, want ik zal nooit die foto’s vergeten van de kindjes met schisis met schots-en-scheef-staande zwarte tandjes. Verder hebben we vandaag  een audiologisch onderzoek (gehoortesten) en afspraak bij de KNO-arts en logopedist gehad. Het is dus maar goed dat ik tegenwoordig niet meer in loondienst ben, want dat had me dan weer vrije dagen gekost. O,ja ik werk tegenwoordig fulltime in onze eigen onderneming (http://www.burgersupport.nl). Het was jammer om de provincie (met mijn leuke collega’s en werk) te moeten missen, maar het geeft ook ontzettend veel rust om gewoon overdag (en met de kinderen op de crèche) mijn werk te kunnen doen en niet altijd maar ’s avonds en in het weekend te werken. Maar nog even over de onderzoeken van vandaag: zijn gehoortesten waren eigenlijk hetzelfde als vorig jaar; ze waren niet erg goed (trommelvliezen waren stug, echootjes moeilijk meetbaar en de piepentest niet helemaal voldoende), maar toch waren ze tevreden. Zijn gehoor is niet beperkend voor zijn spraak. Gelukkig maar! Daarna kwam de logopedietest. Deze was wat minder positief. Er waren 5 klankgroepen (er zitten aantal letters in één klankgroep) die hij niet goed kan uitspreken. Toen kwamen er hele technische verhalen die ik wel begreep, maar hier nu niet meer kan navertellen. Het heeft er mee te maken dat je voor veel klanken lucht moet happen (V, S) of plofjes moet maken (B, P, D, T) en dat met een gat in je gehemelte niet goed kan en er dus lucht uit je neus ontsnapt en je nasaal klinkt. De conclusie was dat de vraag nu is of Bas deze technieken nog kan leren of dat het technisch echt niet mogelijk is. Als het technisch niet kan, zal een operatie op erg korte termijn nodig zijn (voordat hij zichzelf verkeerde manieren gaat aanleren) en anders kan logopedie helpen. Na overleg met de KNO-arts (die over de technische binnenkant gaat) is Bas een twijfelgeval. En bij twijfel geven ze kinderen altijd het voordeel van de twijfel en dus krijt Bas nog een half jaar de kans om met gerichte logopedie de 5 klankgroepen te leren beheersen. Indien dit niet gaat lukken, zal een operatie over een half jaar noodzakelijk zijn. En natuurlijk heb ik thuis gelijk even ge-google-t. Wat ze dan doen is het verlengen van het zachte gehemelte. We hebben natuurlijk al wat opnames en operaties gehad in Bas’ eerste jaar. Maar een kind van drieënhalf die geopereerd moet worden, pijn heeft, niet kan praten en eten, lijkt me vreselijk. Een kind van nul jaar kun je niets uitleggen en kun je ook niet voorbereiden, maar van drieënhalf….ik moet er niet aan denken. We gaan dus actief aan de gang met zijn logopedie en hopen op het beste! Wederom maar goed dat ik niet meer in loondienst ben. Ze hadden anders niet echt blij met me geweest….

Ondertussen zijn we het laatste half jaar ook nog een paar keer weggeweest. Even bijkomen van het harde werken en onze zorgen voor onze jongens. Maar om te zorgen dat we het dagelijkse leven van ziekenhuizen ook in onze vakanties niet verleren, gaat dat gewoon altijd door. Tijdens onze wintersport naar Italië lag Niels in het ziekenhuis en konden wij pas de laatste dagen komen en nu tijdens onze vakantie in Turkije lag na 6 dagen Romy in het ziekenhuis met een gebroken arm die onder volledige narcose gezet moest worden, had Bas een oorontsteking en Marcel een slijmbeursontsteking. Ik heb dus voor het eerst een ambulance van binnen gezien (ja, zelfs Bas werd met de ambulance opgehaald!) en een Turkse operatiekamer…. We zaten overigens in een super de luxe privé kliniek; zo netjes en luxe zul je in Nederland niet tegenkomen; iedereen eigen kamers met minibar, tv, bloemen, extra bed, marmer op de vloeren, etc. Maar goed; onze vakantie was dus ook wel heftig te noemen. Maar we klagen niet hoor. We hebben ook enorm genoten van een prachtig hotel, heerlijk eten en het volledig verwend worden.

Bas is ondertussen een hele bink geworden. Het is een kletsmajoor, grapjesmaker en kan ongelofelijk vrolijk zijn. Hij is (net als alle jongens van zijn leeftijd) helemaal gek van tracktoren, vliegtuigen, helikopters, brandweerauto’s, ambulances (waar hij nu dus ook echt in gezeten heeft) en wilde dieren. Hij is dol op lezen en met de lego bouwen. Hij is enorm gek op zijn broertje en kan ook geweldig lief voor hem zijn. Maar alleen laten kunnen we ze geen seconden. Want Bas kan ook heel wild spelen en knuffelen. En soms kan hij zijn broertje wel achter het behang plakken als zijn hoge toren omgegooid wordt of Niels er met zijn stiften, boeken of auto’s vandoor gaat. Voor zijn verjaardag krijgt Bas van ons dan ook een grote tafel waar hij zijn schatten en toren veilig kan neerzetten zonder dat die grijpgrage handjes van Niels eraan kunnen komen.

Overigens heeft onze hele gezin tegenwoordig ook Hyve-pagina’s. Nog veel meer lees- en kijkplezier dus…..

http://maaikeburger.hyves.nl/
http://room-x.hyves.nl/
http://marcel-burger.hyves.nl/
http://bjburger.hyves.nl/
http://ngburger.hyves.nl/
http://burgersupport.hyves.nl/

Bas in Turkije (juli-augustus)

Bas op de boerderij (juni)

Bas in maart-april-mei-juni

1. vaderdagcadeautje voor opa; pyama's met de tekst "We love Opa"
2. Ik ben een echt mama's kindje, maar ook papa kan heerlijk knuffelen.
   
3. Ik kan natuurlijk al uit een echt beker drinken, maar mijn flesje pap 's morgens wil ik toch niet missen...
4. Niels in de Tummytub? Dat kan ik ook nog hoor!
5. allergische reactie; ziekjes en zielig dus...
6. met mijn liefst broertje!
7. Koninginnedag in Frankrijjk (met een pasta-mond)
8. ik stoer? Nee, VET-STOER!
9. als ik lach, lacht mijn broertje mee.
   
10. Kijk eens hoe goed ik help!
11. ik ben zo'n grappenmaker.
12. kijk hoe stoer al; zonder zij-wieltjes
13. ik vind het bad heerlijk, maar maak altijd ruzie als ik eruit moet.
14. vies he?!
15. kijk eens wat een lief konijntje?
16. met mijn liefste zus op het hockeyveld.
    

Bas in de sneeuw - februari

Dinsdag 6 februari

Vanmorgen weer naar het VU. Vrijdag waren we om 7:00 uur te laat met het “aftappen” van Bas’ urine. Dus nu hadden we de wekker nog vroeger gezet en zag onze ochtend er als volgt uit:

5:30 uur: de wekker gaat. Bas wakker maken voor een plasje op de pot. Maar Basje vindt het veel te vroeg en veel te koud om met zijn blote billetjes op het koude potje te moeten zitten. Papa en mama halen dus weer alle truckjes uit de kast om Bas aan het plassen te krijgen. Maar meneer weet (door zijn tranen heen) wel een oplossing: een “hijskraancadeautje”. Papa en mama zijn moe en weten het ook niet meer en stemmen toe. En ja hoor, het hielp….na een paar minuten hadden we de benodigde ochtendurine van ons mannetje. Hoe bedoel je slim? Later voegt meneer er nog even aan toe dat het wel een Lego-hijskraan moet zijn om te bouwen. Van 5:45 tot 6:45 uur: we willen Bas weer laten slapen, maar dat lukt niet. Bas wil drinken, maar dat mag niet. De bloedtesten moeten nuchter gedaan worden. Zelfs een slokje water is niet toegestaan. We gaan namelijk kijken wat dorst doet met zijn lichaam. Basje is dus zielig en moe. Papa geeft Niels stiekem beneden een fles en maakt voor ons wat broodjes klaar. We willen Bas natuurlijk niet jaloers maken en dus “vast” mama met Basje mee. Maar wat vinden we het moeilijk om te zien hoeveel moeite het hem kost om op gang te komen zonder zijn drinken. We kleden hem dus huilend aan en zetten hem huilen in de auto. Om 6:45 uur: we gaan op weg naar het VU. We vertrekken vroeg, maar rijden door de mist en vorst zo een lange file van 20 km in…..papa ziet het niet meer zitten. Bas wordt steeds beroerder en mama probeert op de achterbank haar twee kleine mannen stil te houden. Pffff….wat een energie kost dat! We rijden van file in file, maar komen om 8:30 uur aan in het VU. Bas ontdekte al bij afslag de RAI dat we naar het ziekenhuis reden en begon nog harder te huilen. De dokters waren “stout” en “au”. En ze mochten niet in zijn vinger prikken. We zeiden dat na het prikje weer mocht drinken, maar hij wilde liever thuis drinken antwoordde hij. Bij het ziekenhuis aangekomen wilde hij de auto niet meer uit. Na vorige week wil hij het ziekenhuis dus niet meer in. Maar toch gaan we. Gelukkig zijn we als eerste aan de beurt en kunnen we een kwartiertje later weer naar huis. Bas ziet er ondertussen heel erg zielig uit. De wachtenden in de wachtkamer kijken Bas vol medelij aan. Zijn oogjes zijn rood van het huilen, de wallen blauw van vermoeidheid, hij loopt alsof hij onder de medicijnen zit van lamlendigheid en hij doet alsof hij zijn armpje niet meer kan bewegen…vanwege het prikje…..zo waggelt hij met ons mee….. en kunnen we weer naar huis…..Wat een ochtend, 5 uur bezig & onderweg voor een nuchter plasje en bloed! Gelukkig worden we 6 maart pas weer verwacht. Het was wel weer even genoeg VU de laatste dagen. En papa en mama hebben ook gezegd dat als ze nog een keer nuchter testen moeten doen, ze Basje en mama dan maar opnemen voor de nacht. Want dit was geen doen…..En Basje?….die sliep ’s middags gelijk 4 uur lang! Moe van alle emoties, het vroege opstaan en de stressssss.

Donderdag 1 februari

Maar heel veel meer kregen we nog niet te horen woensdagavonds. Alleen dat zijn bloed goed was. Dat zijn organen dus nog goed functioneerden en dat het geen suikerziekte of schildklierafwijking was. Zijn urine was niet schikbarend, maar wel onder de norm. En nog niet alle uitslagen waren al beschikbaar; een hormoontest duurt zelfs een aantal weken! Maar donderdag (vandaag dus) wordt Bas besproken in het specialistenteam. 's Avonds zouden we dus meer horen. En 's avonds konden ze ons voor het grootste gedeelte geruststellen. Zoals het er nu uitziet, is het niet iets heel ernstigs. Bas drinkt alleen veel en veel te veel. Zeker zo'n 2 liter (of meer) per dag (ook water en thee). Dat doet hij al jaren en wij vonden dat niet zo'n probleem. Dachten ook dat dat geen kwaad kon, dat je een teveel wel uitplast ofzo. Maar het tegendeel is jammergenoeg waar. Bas zijn nieren hebben het hierdoor erg zwaar en om er zeker van te zijn dat er geen gevaarlijke oorzaak van zijn enorme dorst is, moeten we morgenochten weer naar het VU voor weer een urineonderzoek en weer een bloedonderzoek. Maar nu helemaal nuchter en zonder ook maar iets gedronken te hebben. Pfff......wat een opgave voor een kindje van twee jaar oud. Zeker als je weet dat Bas niet aanspreekbaar is 's morgens voordat hij een fles drinken op heeft. Dat is ook het eerste woord dat je te horen krijgt als je hem 's morgens uit zijn bedje komt halen.....Dus vannacht mogen we weer proberen een piemeltje in een zakje te friemelen of om hem om te kopen voor een plasje op het potje.... Maar nu moeten we nog eerder weg, want des te later we in het VU zijn, des te laten mag/ kan Bas drinken. Leuke opgave! 's Avonds kunnen ze ons dan vertellen wat er gebeurt in Bas' lichaampje als hij dorst heeft. Als er dan geen oorzaak voor zijn dorst gevonden wordt, gaan ze ervanuit dat het vele drinken aangeleerd gedrag is na bijv. ziek geweest te zijn. Dit zal hij dan moeten afleren. Maar dat kan niet van de ene op de andere dag. Zijn lichaam kan ondertussen niet meer zonder zoveel vocht en daardoor zullen we begeleid door het VU Bas moeten laten "afkicken". Zij kunnen Bas dan begeleiden en zijn functies controleren. Klint toch wel heel apart allemaal. En dat na die urineweginfectie. Dat lijkt nu een signaal geweest te zijn dat zijn nieren teveel onder druk staan. Gelukkig zijn we er nu dan tijdig bij zodat we nierbeschadiging kunnen voorkomen. Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen. Morgen hebben we weer een onderzoek. Maar tot nu toe lijkt het mee te vallen......

 Woensdag 31 januari

Jeempie wat een gedoe vandaag! 's Nachts om 2 uur een plaszakje om een piemeltje van 3 cm friemelen. Maar zo'n zakje heeft plakstrips en plakt natuurlijk overal aan....dan maar om 6 uur 's morgen Bas op het potje zetten. Want wij hebben zijn eerste urine van die dag nodig en als deze in zijn luier terecht komt, zijn we te laat. Maar probeer jij een jongetje van 2 jaar maar eens wakker te maken en om op comando een plasje te laten doen op zo'n koude pot en nog helemaal slaapdronken. Dus we hebben een cadeautje uit de kast gepakt (die we na zijn verjaardag verstopt hadden omdat hij zo verwend was). Dus mama hield Basje vast (anders viel hij weer in slaap) en papa hield de Duplo vrachtwagen voor en zo verleidden wij Bas een plasje te doen op de pot. En ja hoor; het hielp! Maar die urine was maar een paar uur geschikt voor onderzoek en dus was oma Trudy hier al om 7 uur om op Nielsje te passen zodat mama vroeg met Bas in de file naar Amsterdam kon. Net op tijd kwam wij het VU binnen en gingen Basje en mama van kamertje naar kamertje voor de verschillende onderzoekjes en gesprekjes. Bas met zijn eigen dokterspulletjes vond het wel stoer. In de gangen werd meneer al "dokter Bas" genoemd en hij onderging alles heel stoer! Mama was dan ook enorm trots op haar grote vent. Zelfs toen er 8 (ja ACHT) grote buisjes bloed uit zijn arm geprikt werden, bleef hij stoer. Maar toen er daarna nog 4 kleinere buisjes uit zijn vingers geprikt moesten worden, had hij het helemaal gehad en liepen de dikke tranen over zijn gezichtje. Nu was het genoeg! Gelukkig kregen we daarna te horen dat we niet meer hoeften te wachten op de uitslag die kon wel tot 17 uur duren, dus zouden ze ons tegen die tijd thuis bellen. Maar we moesten wel beloven dat Bas onder geen beding meer dorst mocht hebben. Als hij vroeg om drinken, moest hij dat ook krijgen. Dus niet wachten tot we een uur later thuis zouden zijn ofzo. Dorst kon mogleijk ernstige gevolgen hebben voor zijn nieren of andere organen. Met deze belofde gingen wij dus lekker naar huis; spelen met oma en Niels!  Mama had ondertussen een beetje gemengde gevoelens. Eigenlijk kon ze amper geloven dat het iets ernstigs kon zijn. Als je geboren wordt met een complete schisis, kan het gewoon niet dat je nog iets anders krijgt....(en laten we het dan ook maar neit hebben over zijn kiss, koemelkallergie en asmatische bronchitus). Maar als je dan merkt dat het VU zo snel reageert, dat we gelijk moesten blijven, dat onderzoeken niet kunnen wachten, dat we overal zonder afspraak voorgelaten werden en dat we met waarschuwingen naar huis gesturud worden, schrik je toch wel een beetje... Maar om 17 uur weten we meer.

Dinsdag 30 januari

Na 4 dagen lekker uitwaaien op Ameland, gingen wij vandaag naar het VU ziekenhuis vanwege die urineweginfectie. Veel kunnen we er nog niet over zeggen. Ze vonden het toch verontrustend klinken en willen morgenochtend verder onderzoeken. We konden blijven slapen of  morgenochtend vroeg komen. We komen dus morgenochtend vroeg weer terug. Papa heeft de hele dag beurs en moet al heel vroeg weg. Niels gaat dus naar opa en oma. En mama gaat met Bas naar het VU. Dit kan wel even duren. We hebben verschillende onderzoekjes (nieren, blaas, bloed, urine) en na anderhalf uur zijn de eerste uitslagen al bekend. We zullen dus wel even zoet zijn. Ze hebben wel wat aandoeningen en mogelijke oorzaken genoemd, maar omdat er nog helemaal niets is onderzocht, maken we ons nog maar niet ongerust. Morgen weten we als het goed is meer.

Basje op Ameland

Uitleg bij de foto's (van links naar rechts, van boven naar beneden)

1. lekker binnen aan het spelen in een strandtent aan zee. Met die storm zie je mij niet op het strand hoor. Veel te koud!
2. Met papa, mama en mijn broertje uitwaaien in de duinen.
3. de vuurtoren van Ameland
4. ik sliep in een echt groot bed zonder rekje of hekje. Stoer he?!
5. En ik heb ook enorm veel lol!
6. mijn lieve broertje Niels....nog steeds ben ik enorm gek op hem!
7. Hier sta ik dan boven in de vuuurtoren. Papa heeft mij helemaal naar boven getild (55.3 meter hoog, 14 verdiepingen en 236 treden). Hij voelt zijn knieen nog steeds, maar het uitzicht was prachtig!
8. Gekke bekken trekken in het restaurant (zonder broek; vanwege een spuitluier....hihi!)
9. Spetter pieter pater, lekker in het water....
10. En we hadden prachtig weer, voornamelijk droog, maar heel koud!
11. En er was een grote speeltuin naast het hotel, maar ik waaide bijna van de glijbaan af.
12. Op mijn stoere motor (zie je mijn voorwiel omhoog?).
13. Maar ik vond het erg koud en wilde veel liever binnen bij de openhaard zitten.....
14. Heerlijk met papa en niels zwemmen in het super warme zwembad
15. En lekker veel buiten....
16. Tot we maandag weer naar huis gingen. Een beetje uitgerust en ontzettend voldaan!
    

15 tot 21 januari

Door Nielsje:
Ja, weer was het even stil. En niet omdat ik (Niels) aandacht nodig had, maar omdat mijn broer Bas ziek werd. Zondag en maandag was hij al een beetje huilerig. Dinsdag werd hij ziek en daarna alleen maar zieker. Hij gilde het uit van de pijn en kon op een gegeven moment niet eens meer op zijn benen staan. At niet meer, dronk nog amper, hield zijn plas en ontlasting op (wel 20 uur) en sliep niet meer langer dan 15 minuutjes (ook ’s nachts). Maar de doktoren zagen helemaal niets. Tot twee keer aan toe werd mama door de dienstdoenende artsen naar huis gestuurd met de mededeling dat het darmkrampjes waren en dat dat er nu eenmaal bij hoort. Maar mama kon daar niet mee leven. Met twee kinderen met gevoelige darmen, wist ze zeker dat het geen darmkrampjes konden zijn. En na twee nachten met maximaal anderhalf uur slaap en een hartverscheurende krijsende Bas, belt ze donderdag met de huisarts dat ze wil dat mijn broer nu verder onderzocht werd en ze anders met Bas naar de kinderarts zou gaan. En “gelukkig” kon ook hij zeggen dat het geen verstopping of krampjes waren, maar een urinewegeninfectie. En dat is enorm pijnlijk voor jongetjes. En dus kreeg hij een pijnstillers en een kuurtje. En mocht dat niet aanslaan na 24 uur, moest hij de dag erna naar het ziekenhuis voor een uitgebreid onderzoek. Want de huisarts was het helemaal met mama eens. Mijn grote broer was goed ziek en na die dagen met veel pijn en weinig slaap, was hij ook totaal uitgeput. Gelukkig sloeg de kuur al snel aan en hielpen de pijnstillers goed. En dus kon hij een paar uurtjes slapen en krijgt hij elke dag wat meer energie. Wel moet mama van de huisarts nog naar de kinderarts voor een uitgebreid onderzoek naar de oorzaak van de urinewegeninfectie, want echt normaal voor een jongetje is dat niet. Binnenkort gaan ze dus naar het VU.

Basje & Nielsje in december

Basje november 2007

18 november 2006

Wist je dat......

• Mama even geen inspiratie heeft voor lange verhalen en daarom even puntsgewijs wat weetjes heeft.
  
• ik sinds een paar weken weer naar de crèche ga omdat mijn gastgezin er jammer genoeg mee moest stoppen...
• maar dat er een wachtlijst van meer dan een jaar op de crèche is....(tenminste voor de dagen en groep die mama graag voor mij en mijn broertje wilde hebben)
• dat ik daarom voorlopig nog maar één dag per week naar "school" mag....
• dat ik dat enorm jammer en veel te weinig vind en elke ochtend hoopvol vraag "Basje school?"
• mama mij mijn eerste paar keer (oefenen) eerder ophaalde uit de crèche en dat tegenwoordig niet meer doet omdat ik dan een enorme scene maak, mezelf op de grond gooi en weiger mee naar huis te gaan.
  
• omdat mama niet snapt dat ik echt niet eerder dan mijn vriendjes en vriendinnetjes naar huis wil.
  
• En mama dat nu eindelijk door heeft en me dus pas tegen sluitingstijd komt halen.
  
• Ik al heel veel geleerd heb op school. Vooral liedjes zingen
• niet dat ik alle woorden al kan zingen, maar ik ken al "Maarten-Maarten" (Waarschijnlijk Sinte sinte maarten....) en "Klaasje Klaasje" (waarschijnlijk Sinterklaas kapoentje).
  
• Papa en mama daar enorm van onder de indruk zijn.
• Ik op school ook een erg mooie lampion gemaakt heb (zie 1e foto 12 nov.)
• mama eigenlijk niet van plan was om St. Maarten te vieren (omdat ze me met twee jaar eigenlijk nog te jong vond)
• maar dat dat echt niet mogelijk was omdat ik zo'n mooie lampion gemaakt had en op school al geoefend had met lopen en zingen.
  
• maar ik wel een echte Banjer blijf en dus al twee lampjes had stukgeslagen voordat ik ging lopen....
• omdat ik zo wild aan het zwaaien was
• we met een heel groepje uit de buurt gingen lopen.
  
• Maar dat Esmée en ik de jongsten waren en dus een beetje naar achteren geduwd werden
• maar dat ik me dat niet liet gebeuren door luid en duidelijk te roepen "Basje ook Koekje" en me dan naar het snoep toe te wurmen.
• maar dat ik daarna wel heel lief wachtte tot mijn verkering Esmée ook zo ver was om mee te komen naar het volgende huis.
  
• Want mama leerde mij dat je goed op meisjes moet passen, zeker in het donker....
• Dat ik na ongeveer 5 huizen weer met mama naar huis ging.
• maar dat ik dat helemaal niet zo erg vond. Ik was al helemaal onder de indruk van al het snoep dat ik gekregen had.....
• mama mijn lampion de dag erna al moest verstoppen, omdat ik anders elke avond wel weer wilde "Maarten Maarten"
• ik tegenwoordig al erg goed kan praten.
  
• zinnen met 3 woorden gaan al erg goed en ook kan ik al zinnetjes combineren.
• ook op de goede momenten tussenwoorden als "bijna" en "o,jaa" gebruik.
  
• ik al heel goed gebruik maak van het potje. Sommige dagen al 8 keer een plasje doe op mijn eigen WC (het koninklijke potje van FP).
  
• dat deze dan een leuk muziekje geeft als ik plas
  
• en ik van mama dan ook nog een cadeautje krijg (meestal een auto, nijntje of Pooh sticker in mijn boekje). Soms zelfs een echt autootje.
• maar dat ik nog wel mijn luiers nodig heb hoor...
• maar dat ik om 6 uur 's morgens al vroeg om mijn WC en toen ook gelijk een hele grote plas deed.
• dat papa en mama heel trots op mij zijn (omdat ik pas 2 jaar en 2 maanden oud ben)
• maar dat het nu niet echt heel goed uitkomt
• omdat het nu eigenlijk nog meer troep geeft dan het gemakkelijk is voor papa en mama
• omdat ik nu 10 keer per dag om het potje wil, maar nog niet zelf mijn broek en luier uit kan doen
• en omdat ik het ook erg leuk vindt om heel trots met mijn potje (met plas!!) door het huis te lopen
• ook is het leuk om autootjes in mijn plas te laten zwemmen
• en vanmorgen heb ik ontdekt dat als ik mijn fles leeggiet in mijn potje, dez ook muziek maakt
• dus dat geeft een hoop bukken, schoonmaken en aan-/omkleden...
• en dat terwijl mama ondertussen zo dik is dat ze echt niet meer kan bukken
• en papa nog steeds in het gips zit en dus ook niet zo handig is.
  
• maar mama klaagt niet hoor (maar af en toe wel zucht en kreunt als ze moet bukken, tillen en opstaan....net een oma!)
• Ze zijn vooral trots op mij. Ik word nu echt groot zeggen ze....!
• maar soms lijk ik ook wel weer een beetje baby te worden.
  
• Ik vind de nieuwe box voor mijn broertje namelijk ook wel weer erg leuk (en ik pas er nog in hoor) en dat baby speelgoed is ook weer erg intressant...
• maaar speentjes en wiegjes zijn wel heel duidelijk voor de baby....
• mama nu ook nog even wat zal zeggen over de foto's die ze 12 november op mijn site gezet heeft....
• 2e foto: wat nou schisis? Een geborduurde lip? Nee hoor, alles zit goed vast en dat laat ik dan ook graag zien.....
• Ik ben echt een enorme grapjes en weet precies hoe ik mensen aan het lachten kan krijgen....
• 3e foto: elk jaar vieren wij met een aantal buren Halloween. Ik ben een soort combinatie van vleermuis, dracula en duiveltje. Mama was een oude waarzegger (ja, die vrouw in het grijs), papa was Quasimodo en mijn grote zus een pompoen. En ook mijn knuffel pooh kreeg zelfs een cape. Eerst vond ik het een beetje eng, maar later vond ik het allemaal erg grappig. Tegen mama zei ik steeds "mama mooi" (ze wist niet of ze dat een compliment moest vinden) en tegen papa bleef ik steeds "Papa oog" zeggen (niet zo verwonderlijk).
• 4e foto: hier met mijn 9 maanden jongere nichtje Eline op de verjaardag van mijn opa. We hebben enorme pret en komen dan ook niet meer bij van het lachten.
• Mijn tante wilde een fot van ons samen op de trap, maar dat lukte natuurlijk niet.
  
• zien jullie mijn t-shirt? Had mama speciaal gemaakt voor opa's verjaardag met een foto van ons samen. Opa vond het natuurlijk een geweldig cadeau!

13 november 2006

Vrijdag 10 november voor het eerst op mijn potje geplast! Hoera!!! En het weekend erna nog 2 keer!

12 november 2006

Nu mama zo druk is met mijn broertje die elk moment kan komen en het bijhouden van zijn website, hadden jullie nog wat foto's van ons tegoed. Mama schrijft er heel snel nog een stukje tekst bij.....
                                                                                    

31 oktober 2006

Hier alles goed. Al is de baby al 3 weken geleden volledig ingedaald en er is erg veel onrust in mijn buik. Af en toe heb ik al weeen, soms één-twee stuks, soms al een uur. Maar gelukkig zet het niet door. Ik ben nog lang niet klaar! Vorige week was mijn eerste weekje verlof, maar ik had geen opvang voor Bas en Romy was hier vanwege de herfstvakantie. Dat was wel even heftig. Zeker omdat ik ook nog druk ben met het nieuwe pand dat we aan het kopen zijn voor Marcels bedrijf. Maar het was ook weer heerlijk om zo te kunnen genieten van ons mannetje en meisje. En zoals elke vakantie, heeft Bas ook weer een hoop nieuwe woordjes en kunstjes geleerd. Hij praat nu echt al korte zinnetjes, zoals "Basje magu koekie". Romy is natuurlijk al wat ouder en kun je nu gemakkelijk met een vriendin naar de bioscoop sturen. Dat scheelt natuurlijk. Is ook veel leuker dan met je moeder op stap te gaan. Nou ja, winkelen met je moeder blijft leuk (maar dat heeft met geld te maken).

Bas heeft vorige week 2 x 2 uurtjes geoefend op de crèche. Dit omdat zijn gastgezin-moeder er helaas mee moet stoppen vanwege extra zorg die een van haar eigen kinderen momenteel nodig heeft. Heel jammer! Bas had het er enorm naar zijn zin en ook voor ons was het heerlijk rustig en fijn (Bas at daar bijvoorbeeld al om 17 uur zodat wij 's avonds gezellig de tijd hadden voor Bas en daarna rustig samen konden eten). Maar het wennen op de crèche ging gelukkig erg goed. Hij noemt het school en heeft het er erg leuk. Ik hoefde niet te blijven en mocht hem zeker niet komen ophalen na 2 uur. Dus dat doet mij erg goed. Hij leert er liedjes en ze doen kringspelletjes. Daar was Bas ook wel aan toe. Deze woensdag voor het eerst een hele dag, dat zal wel even wat zwaarder worden voor ons mannetje. Maar heerlijk voor mij! Vanwege de lange wactlijsten op de creche (pas volgend jaar september hebben ze de dinsdag en donderdag weer plek), blijft hij tot januari nog wel één dag per week naar het gastgezin gaan. Wel zo lekker natuurlijk! Vandaag was meneer dus weer lekker spelen bij zijn gastgezin-vriendje Jimmy en had ik een dagje voor mezelf ingepland; heerlijk naar de kapper en schoonheidsspecialist. Morgen dan weer lekker druk, want dan ga ik op jacht naar kantoormeubilair....ook een leuke klus, maar wel behoorlijk vermoeiend met mijn extra bagage (21 kilo aangekomen.....ssssst).

 Vorige week woensdag hebben we de onderzoeken bij Bas gehad in VU (spraak, taal en gehoor). De eerste test was de "oude" consultatiebureau-gehoortest (met piepjes), de tweede test was de "nieuwe" consultatiebureau-gehoortest (met geluidsgolfen) en de derde test was een inwendig ooronderzoek. En gemiddeld heeft hij een ruim voldoende gekregen. Er zit wel vocht in oortjes en er is iets met zijn trommelvliesjes die naar binnen staan, echo-trillingen die niet doorkomen (zelfs 0% ...., wat 100% had moeten zijn) en zachte piepjes die hij niet hoorde, maar gezien zijn schisis, zijn ze erg tevreden. Het klonk mij vreemd in de oren (alle drie de testen waren onvoldoende en dan toch een ruim voldoende scoren), maar zij vonden het goed. Dus ik maak mij maar geen zorgen. Ik vind verder dat hij achterloopt met zijn spraak (tenminste als ik vergelijk), maar zij vonden het goed dat hij al zinnetjes van 2-3 woorden maakt en onze "ingewikkelde" opdrachten kan uitvoeren (als "je mag douchen als je je knuffel eerst in bed legt"). En de letters die hij niet kan uitspreken (als de T, V en D en soms de B en P), zijn inderdaad schisis-moeilijkheden. Daar kunnen ze pas wat mee als hij 3 jaar is. Dus weer zorgen om niets. Voorlopig moeten we pas over een jaar weer terug te komen bij KNO en logopedie.

 Overigens hebben we 2 dagen terug een tandje in zijn spleet ontdekt. Deze groeit hoog in de spleet horizontaal van de linker kaak de rechter kaak in. Bas heeft er dan ook goed last van; veel kwijlen, spuitluiers en hij roept  "pijn...auw.auw...auw.....". Dat had hij eigenlijk niet met zijn andere tandjes. Maar ja, die groeiden natuurlijk uit zijn vlees en niet in zijn vlees. Hij ligt dan ook al twee nachten in zijn slaap te kreunen en steunen. Nogal vermoeiend voor mama die dat natuurlijk zielig vindt en dan niet kan slapen. Maar overdag maakt Basje dat weer helemaal goed door extreem veel te willen knuffelen, hangen en bij mama op schoot te willen zitten. Uit de boekjes weet ik dat ze in principe niets doen aan de tandjes die verkeerd groeien (want die kunnen ze dan weer gebruiken in zijn verbouwde kaak) en ik kijk het verder dus even aan. Door het kwijlen heeft hij wel een zweertje in zijn mondhoek gekregen die elke dag ietsje groter wordt. Ik smeer me dus gek. Maar dat is natuurlijk ook maar een detail. Overigens zie je zijn rare tandje niet echt hoor. Het zit helemaal bovenin de spleet, dus alleen als hij schatert met zijn hoofd in zijn nek, kun je het zien. Gelukkig maar! Want ik weet nog dat ik dat zo erg vond toen ik voor het eerst foto's van kindjes met schisis zag, die schotse&scheve tanden....

Nu ga ik naar bed.....het is hoogtijd om te gaan slapen......

13 oktober 2006

Daar ben ik weer....het heeft even geduurd, maar mijn moeder is nogal druk. Behalve dat ze nu mijn website probeert bij te houden, heeft ook mijn broertje een website (zie link bovenaan deze pagina) en ook mijn broertje heeft recht op af en toe wat aandacht (zegt mama.....). Voor mij hield mama (heel ouderwets op papier) een dagboek bij tijdens de zwangerschap, maar voor mijn broertje doet ze dat op zijn site. Dus twee sites om bij te houden. Op mijn site zal het daarom de komende tijd wat stiller zijn. Behalve natuurlijk als er weer hele speciale dingen gebeuren als operaties en onderzoeken in het VU. Maar als jullie willen lezen over hoe het de komende tijd gaat in Huize Burger, dan kun je beter kijken op mijn broertjes site. Overigens heb ik eind oktober weer een paar onderzoeken in het VU. Mama zal de uitkomsten daarvan weer op de site bekend maken. En natuurlijk blijven er af en toe nieuwe foto's van mij op deze site verschijnen.

29 september

Woensdag was mijn opa jarig en speciaal voor opa heb ik toen mijn eerste kunstwerk gemaakt; een Bas-design-beker.

 

24 september

Mijn familiefeestje; met mijn familie eten op de pannenkoekenboot in Almere.

19 september

Mijn verjaardag; 's avonds poffertjes en taart eten met Mick, Kelly, Arthur en Esmée.

24 augustus

Door Bas:
Even een intieme foto met mijn verkering Esmée. Vandaag kwam ze spelen en ik heb er alles aan gedaan om het haar zo gezellig mogelijk te maken. Ze mocht zelfs op mijn motor rijden en reed ik met de poppenwagen rond....Mama zegt namelijk dat vrouwen dat aantrekkelijk vinden bij een man. Mijn vader is het daar helemaal niet mee eens... van hem mag ik dan ook geen pop hebben. Daarom moet ik steeds met mijn knuffels in de poppenwagen lopen....maar goed. Kusjes krijgen vindt mijn meisje heerlijk. Ze had steeds allemaal "auw-tjes" die ik dan een kusjes moest geven. Dus waarschijnlijk zijn mijn kusjes heerlijk! Ik zal het mijn plastisch chirurg eens laten weten, want mijn lippen heb ik toch van hem! Onze moeders vinden ons ook een erg leuk stel. Volgens hen zullen we later hele mooie kinderen krijgen met vast-en-zeker blonde krullen! Nu moet mama weer verder hoor. Ze is namelijk erg druk met de site van mijn nieuwe broertje. Als die site klaar is, horen jullie het natuurlijk gelijk!

21 augustus

Jeempie alweer bijna een maand geen berichtje van ons. Internetten vanuit het appartement in Zuid-Afrika ging niet echt snel via de telefoonlijn. En thuis werden we door Banjer Bas gelijk aan het werk gezet. Meneer kan namelijk uit zijn bedje klimmen en niet zo voorzichting. En dus moest zijn nieuwe kamer; ons plan voor dit najaar, met spoed uitgevoerd worden. Want een groter bedje past niet in het kleine baby-kamerje. En zou Bas een nieuwe kamer krijgen, de baby die van Bas en mama moest haar hobby-kamertje opgeven. Daar gingen dus 8 tafeltjes met kralen, 4 kasten met knutselspul, een bureau en nog heel veel meer naar zolder.....snik snik! Opa Peter ging schilderen, papa werd aan het werk gezet; gordijnen en schilderijen ophangen, meubels sjouwen en (zijn grootste hobby) mee naar de IKEA. En mama dan? Die ging over de aankleding en de algehele coordinatie. De muren werden voorzien van groene vlakken, handbeschilderde stof (meegenomen uit Afrika) werd gespannen op frames, geld werd uitgegeven en oma Trudy ging aan het werk met de naaimachine voor prachtige bijpassende kussens en beddengoed. En.....het resultaat in 5 dagen is verbazingwekkend.....Zie hieronder de twee kamertjes van onze twee oudste kids. Mooi toch? Ja, de nesteldrang van zwangere mama is weer in volle gang. Want ook de keuken kreeg een zitje, de slaapkamer een nieuwe look, de speelkamer een nieuwe indeling en de huiskamer een nieuw kleurtje...en mama is nog lang niet klaar........laat papa dat maar niet horen.......hihi! Die wil voorlopig geen zwangere vrouw meer......want die van hem wil altijd klussen als ze zwanger is......

Boven kamer Bas, onder kamer Romy

Dinsdag 18 juli 2006

We komen al jaren in jaren in Zuid-Afrika. Marcel al zo'n 20 jaar en ik zo'n 10 jaar. Maar deze vakantie is toch weer heel anders dan alle keren hiervoor. We reizen namelijk met kinderen. En ook dat is niet de eerste keer....maar toch heel anders. In 2003 ging Romy mee toen we hier trouwden, maar die korte reis toen was meer een sprookje dan werkelijkheid, In 2004 en 2005 kwamen we hier met Basje, maar die was toen nog 3 en 14 maanden oud en had dus niet veel meer wensen dan aandacht en warmte. Maar nu zijn Romy en Bas 12 en (bijna) 2 jaar oud! En dus bekijken wij Zuid-Afrika eens heel anders. Om te beginnen zitten we drie weken op één locatie en maken van daaruit de verschillende uitstapjes. Verder heb je meer rustmomenten en maak je het 's avonds niet te laat (oké, niet alleen voor de kinderen!). Maar ook zien we na al die jaren eens een ander Afrika...

Maandag begonnen we met een rustig ochtendje thuis. Bas is toch niet echt lekker van zijn waterpokken (snel hangerig en huilerig) en dus leek ons een dagje thuis ons wel even lekker, maar als hij die nacht 14 uur geslapen heeft en 's morgens om 11 uur weer 3 uur slaapt, is hij weer lekker fit en vrolijk en besluiten we naar "Two Oceans" te gaan. Dat is een onderwater- /vissenmuseum. Iets wat ik al die jaren niet naar omgekeken had, want ik dacht dat dat niet veel meer kon zijn dan "Sea Life" in Scheveningen. Maar het was ontzettend bijzonder. En niet alleen voor Romy en Bas, ook voor ons! Bas was enorm onder de indruk van alle gekleurde aquaria met bewegende vissen. Hij rende van aquaium naar aquarium roepend om zijn "zussie" die hem dan moest optillen. Verder was het ook het pinquin-strand ontzettend boeiend waar we net op tijd waren voor het voeren. Basje stond met open mond te kijken. Romy was vooral onder de indruk van de tunnel in het haaiengedeelte. Daar was niet alleen de tunnel veeeeeel groter dan in Scheveningen, maar ook de haaien, roggen en andere vissen. En ook hier waren we op tijd voor het voeren. Twee duikers gingen op de bodem de verschillende vissoorten voeren, één zorgde voor de juiste verdeling van de voeding, de andere duiker zorgde voor het op afstand houden van de 4 meter lange haaien en reuze schildpad. Heel indrukwekkend! Aansluitend keken we nog naar een poppentheatershow en een informatiefilm en kon Romy aan zeesterren, zeesponsen en zeewier voelen. We sloten de avond af met een luxe dinner in Balducci's aan de Waterfront....Mama kan namelijk alleen maar aan eten denken nu ze zwanger is. Het was weer een bijzondere dag.....

Vandaag was het voor de verandering eens mooi weer. En dus stond de Tafelberg op het programma. Iets wat wij natuurlijk al vele malen gezien hebben, maar Romy natuurlijk niet mag missen. Maar helaas lag daar (ondanks het mooie weer) het overbekende tafelkleed (van wolken) op.  Dus reden we door naar Houtbaai naar de "Bird & Monkey World". Wederom iets dat wij nog nooit gezien hadden. Het was een soort "jungletuin" met verschillende soorten vogels en "kleine" dieren als knaagdieren, apen en leguanen (van 2 meter). Voor Bas was dit de eerste "dierentuin" die hij in zijn leven zag en dat was dus enorm indrukweekend. Hij rende van vogel naar aap en was zelfs voor de uilen van 50 cm niet bang en dat terwijl die soms rakelings langs je heen vlogen. Hij was zo vol energie en wild dat hij in een van de hokken languit in de vieze vette modder viel. Van top tot teen zat hij onder de stinkende modder en wij (Marcel, Romy en ik) kwamen niet meer bij van Bas z'n reactie. Bas houdt (net als zijn moeder) namelijk niet van vieze handen en stond echt te kokhalzen van de stank. Helaas voor Bas moest hij hier nog even mee lopen........ Gelukkig was het nog steeds erg lekker weer, dus we genoten van onze wandeling in het warme zonnetje. Maar helemaal bijzonder werd het in Monkey-world. Daar liepen de eekhoornaapjes (zoals van Pippi Langkous) los. Binnen een paar tellen werden we dan ook besprongen door vele aapjes. Vooral Bas en Romy waren leuke speelvriendjes. Bas schrok eerst enorm en ook Romy vond het wel even eng, maar al gauw konden ze er geen genoeg van krijgen. Soms hadden ze wel drie aapjes op hun hoofd, schouders en armen. Ze lieten zich aaien, knuffelen en waren enorm brutaal. Zakken en tassen werden door ze opengemaakt op zoek naar snoepjes en snackjes. Ritsen en andere sluitingen waren geen enkel probleem voor deze slimme beestjes. We hebben wat gelachen en gegierd! Toen we de kinderen zo ver kregen dat we weg konden gaan, zijn we naar Camps Bay gereden en daar heerlijk genoten op het strand. We hadden er eigenlijk niet op gerekend en hadden dus geen strandspullen mee, maar het was zulk lekker weer dat we daar optimaal van wilden genieten. Eerst gewoon in onze kleding, maar al snel in onze T-shirtjes en bloten benen. Behalve Bas dan. Die zag de zee en nam gelijk (met kleren en al) een duik. De kleren werden dus te drogen gelegd en Bas mocht in zijn bloten billen rondlopen. Kun je voorstellen; midden in de winter op het strand!

Zondag 16 juli 2006

Ondertussen zijn we 4 dagen verder. Het weer is niet echt mooi. Het is hier dan ook winter…en dat betekent dat het weer overdag kan variëren van 10 tot 25 graden en ’s nachts van 0 tot 10. Het schijnt hier al weken lang prachtig weer (boven de 25graden) geweest te zijn, maar sinds wij hier zijn is het koud, nat en guur. Gelukkig hebben we genoeg warme kleding bij ons en moesten we toch nog even bijkomen….maar het is wel een raar idee als je weet dat het in Nederland boven de 30 graden is! Wij zitten ’s avond met kacheltjes, sloffen en badjassen aan. Maar we vermaken ons prima hoor. Donderdag hebben we ons lekker gesetteld, geluncht en inkopen gedaan. Vrijdag naar Waterfront in Kaapstad geweest en zaterdag naar een wijn- en kaasfestival in Fransschhoek geweest (ja, het dorpje waar wij 3 jaar geleden getrouwd zijn). Het weer was gelukkig alweer wat zachter en we konden het grootste deel van de dag buiten vertoeven. Mars met een glaasje wijn en kaasje, wij (zwangeren en kinderen) met een glaasje sap en jelly beans (verslaving van Romy en mij). Het was erg gezellig, maar na een late lunch (16 uur!) had Bas het toch echt gehad en gingen we terug naar huis. Vandaag (zondag) begonnen we in Stellenbosch in de “shoppingmall” waar mevrouw Burger junior (Romy dus) zichzelf in nieuwe kleding hees. De winterkleding is in de uitverkoop en dat is voor ons natuurlijk erg voordelig. Maar hoe moet dat straks mee naar huis?! Toen gingen we wederom naar Fransschoek; Marcel was nog niet klaar met wijnproeven en voor Basje was er een ouderwetse kinderfair. Helaas was Bas net te klein voor de verschillende attracties en kon hij alleen maar naar het stoomtreintje zwaaien. We zaten op kleine stoeltjes tussen de Afrikaanse kindjes die de “waterpoppetjes” op het gezichtje van Bas enorm interessant vonden. Maaike kocht nog wat servies bij Caroll Boys (ondertussen een traditie tijdens elke vakantie in Zuid-Afrika). En zo hadden we allemaal een ontzettend leuke dag.

De avonden zijn we tot nu toe elke keer thuis. Het is al vroeg donker (rond 18-19 uur) en we zitten dan gezellig met verwarming aan en hapjes in ons appartement. Alleen ons openhaardje missen we. We spelen spelletjes (hebben een “joker-competitie”) en lezen veel. Vooral Romy is verslaafd aan haar boeken over Egypte en Soedaan. Soms vindt ze het te spannend om door te lezen en leest papa haar een stuk voor. Verder gaan we lekker vroeg naar bed. Rond 21:00 uur liggen we er al in en slapen dan het klokje rond. Doordat het hier zo lang donker is (tot wel 7:30 uur) slapen zelfs de kinderen wel tot 8-9 uur, dus zo’n 11-12 uur per nacht. Dat noemen we pas vakantie! Morgen een rustig dagje in en rond het appartement. Even rust voor Basje die het toch wel zwaar heeft met zijn waterpokken. Volgens de voorspellingen is echte winterweer voorlopig weer even voorbij en daar gaan wij dan ook heerlijk van genieten.

Donderdag 13 juli 2006

We zijn in Afrika....en dat terwijl we bijna niet weg hadden gekund. Bas heeft de waterpokken. Maandag vóór vertrek brak de eerste echte waterpok door en dus mochten we eigenlijk 10 dagen niet vliegen. Niet omdat je met waterpokken meestal erg ziek bent, maar omdat het een besmettelijke ziekte is. We waren er al dagen bang voor; 2 weken eerder was hij bij de oppas de hele dag met waterpokken in aanraking geweest…in eerste instantie vonden we dat geen enkel probleem. Elk kind moet de waterpokken immers krijgen, maar toen wisten we nog niet dat we dan niet hadden mogen vertrekken. Dus na die ene dinsdag namen we het zekere voor het onzekere en brachten we Bas 2 weken niet naar de oppas….dat was dus behoorlijk wat geregel en gedoe, maar helaas was het toen al te laat…Bas zit helemaal onder. Toch zijn we woensdag gewoon richting Schiphol vertokken. Hij had er toen 4-6 in zijn gezicht en met een hoge kraag en slab (die de kraag omhoog moest houden) kwam we al heel ver. Maar het werden er met het uur meer en we moesten overstappen in Frankfurt…. Tegen die tijd was Bas al een krentenbol en was het echt niet meer te verbergen. Bas was ondertussen ook al goed jengelig geworden. En om het nog spannender te maken, was Marcel bij de gate nogal lang bezig met het inchecken van de buggy, gooide Bas zich heel boos en huilend op de grond en moesten Romy en ik met onze handen vol (handbagage en krukken) het vliegtuig in. Dus werd onze pokken-koning door een stewardess het vliegtuig binnengedragen. Zij moet het gezien hebben…dat kan niet anders. Maar waarschijnlijk vond ze het voor mij als “alleen reizende moeder” op krukken met twee kinderen (waarvan één huilend) en teveel bagage al heftig genoeg en liet ze ons door gaan. Pffff…..dat was een opluchting…..tot we zagen wie er naast ons zat; een baby-tje van 3 weken oud….en waterpokken zijn meestal ongevaarlijk behalve voor o.a. pasgeboren baby-tjes…. Dus banjer Bas werd door ons aan de andere kant van het gangpad gezet…..en we konden pas gerust ademhalen toen we in de lucht zaten….nu konden we er niet meer uit. En het genieten kon beginnen. Ja, genieten, want we vlogen business class. Door veel te vliegen, spaar je miles die je kan gebruiken voor upgrades en dat hadden we dus gedaan. We hadden dus enorme stoelen die je kon ombouwen tot echte bedden. De stoelen hadden bijna twee meter beenruimte, een eigen tv en een massagefunctie. Romy genoot dan ook zichtbaar van alle luxe. Ze keek films, luisterde muziek, deed spelletjes en genoot van de rugmassages. En verder komt ze niet meer van Bas af; hij klampt zich vast aan zijn “zussie” en papa en mama kunnen niets meer goed doen. Heerlijk zo’n au-pair mee op vakantie! En gelukkig bleek na opstijgen dat er plek genoeg was en dus werd de baby bij ons weggehaald (hadden ze misschien de waterpokken gezien??) en kreeg ook Bas zijn eigen stoel/ bed. Maar eerst heeft Bas het vliegtuig onveilig gemaakt. Hij sloot vriendschap met het zusje van de 3 weken oude baby en samen maakte zij de business class onveilig. Marcel en ik hadden om te beurt “dienst”. Dat hield in Bas bij de baby weghouden…. Maar om 21:00 uur was het gelukkig bedtijd! Tenminste voor iedereen behalve mama, want Bas bleek iets te veel kaas gesnoept te hebben (met zijn koemelkallergie) en kreeg enorme darmkrampen. Gelukkig hielpen onze wonder antipilletjes al snel, maar toen kwam de waterpokkenjeuk en wilde Bas alleen nog maar door mama gesmeerd en gewreven worden….een leuke klus (als je zelf 19 weken zwanger bent…pffff). Om half 3 in de ochtend kon ik ook mijn ogen even dichtdoen. Ja, echt even, want een uurtje later werden we gewekt voor ons ontbijt! Om 5 landden we namelijk op Kaapstad! De reis ging verder erg voorspoedig. Marcel, Romy en Bas hadden genoeg uurtjes geslapen om lekker fit te zijn en met baby en krukken mag je in Zuid-Afrika overal voor. De huurauto stond netjes klaar en om 7:00 uur ’s morgens lagen wij alweer lekker in bed in ons appartement. Dat hadden we duidelijk nodig, want we werden alle 4 pas 3-4 uur later wakker! Uitgerust en wakker kon onze vakantie beginnen. Bas was ondertussen een dubbel gevulde krentenbol met meer dan 20 waterpokken in zijn gezicht, 30 in zijn nekje en ontelbaar op zijn lichaam. Zelfs de binnenkant van zijn handjes, piemeltje en mondje zitten onder… maar met crème, paracetamol en talkpoeder komen we een heel end.

Donderdag 6 juli 2006

Door Basje:
 Hoera ik krijg er een broertje bij! Ik hoopte dat al, want ik heb al een zus, maar voor Romy was een zusje wel leuk geweest. Zij krijgt nu haar 4e broertje! Kun je voorstellen!?

Maar nog veel belangrijker; alles lijkt erop dat ons nieuwe broertje gezond is! Wel 3 kwartier lang zijn in het VU al zijn orgaantjes, functies etc. gecontroleerd. En één ding is zeker; zijn lipje, kaak en gehemelte zijn dicht! Gelukkig maar..... Het was trouwens wel heel bijzonder om nu eens aan de ander kant van mama's buik kennis te maken met de echo-dokter Koen. Toen ik nog in mama's buik zat, heeft hij heel wat uren bij mij naar binnen gegluurd en nu zat ik samen met hem te gluren bij mijn broertje. Bijzonder hoor!

Papa en mama kunnen hier vast nog veel meer over vertellen, maar die zijn nu erg druk. Dit weekend wordt de vloer gelegd op zolder en willen ze als verrassing voor mijn zus haar hele kamertje afmaken en inrichten! Dat werd ook wel eens tijd, die verbouwing duurt nu al 10 maanden! Pfffff......maar het wordt wel heeeeeel erg mooi! Van één grote en hoge ruimte, zijn nu twee kamers en een zolder gemaakt. Verder zijn ze ook heel druk met inpakken, want we gaan op vakantie naar Zuid-Afrika. Nee, niet op zomervakantie, want het is daar winter..... Tenminste als we nog gaan, want er komen waarschijlijk waterpokken door en dan mag je niet vliegen.....het is dus even spannend!

5 juni

Oké, het is weer eens tijd voor wat schisis-nieuws. Niet dat er heel veel te melden valt hoor, maar de laatste tijd komen er weer wat vragen over hoe het nu met Bas gaat en wat de schisis van Bas betekent voor onze nieuwe zwangerschap. En ja, we zijn door deze zwangerschap momenteel ook wel elke dag bezig met schisis. Vandaag namelijk 13 weken en 6 dagen zwanger. Precies in de weken dat schisis ontstaat bij een ongeboren kindje. En natuurlijk vragen wij ons dus dagelijks af hoe het in mijn buik gaat. Ik kan er natuurlijk niet echt wat aan doen, maar ik kan wel zorgen dat de externe factoren zo positief mogelijk zijn. Misschien dat dat wat uitleg nodig heeft. Schisis ontstaat namelijk door een zuurstof-tekort in het bloed van de moeder tussen week 12 en 14. En een zuurstoftekort kan ontstaan door het gebruiken van alcohol, drugs, sigaretten of medicijnen, een te kort foliumzuur of een te lage hb-waarde (ijzertekort). Maar ook door bijv. een ontsteking en juist dat laatste is mij overkomen toen ik 12 weken zwanger was van Bas. Precies in de vekeerde periode kreeg ik een kaakontsteking..... Nu heb ik wel het gehele erfelijkheidsaspect even buiten beschouwing gelaten omdat dat voor ons niet van toepassing lijkt te zijn. Maar wel hebben ze kunnen zeggen dat wij waarschijnlijk "extra vatbaar zijn voor externe factoren" zoals hierboven genoemd. Voor ons dus extra reden om extra alert te zijn in deze weken. Maar het blijft moeilijk hoor. Ik kan nu al genoeg mogelijke oorzaken noemen die een eventuele schisis veroorzaakt kunnen hebben; een vruchtedrankje tijdens een borrel waar wijn in bleek te zitten, een vrijgezellenfeestje waar het blauw stond van de sigarettenrook, kiespijn en tot overmaat van ramp blijk ik ook nog eens een te laag hb te hebben die ik niet omhoog krijg ondanks de extra ijzer en foliumzuur.... Maar goed.....we proberen er ook niet dagelijks mee bezig te zijn (al doe ik dat natuurlijk stiekum toch). En het gekke is, dat we het over 5 weken zeker weten, want dan hebben we onze screeningsecho in het VU.....heel spannend natuurlijk. Want dat weten we niet alleen of het schisis heeft, maar ook veel andere afwijkingen zijn dan te zien en of het een meisje of jongetje is.... heel spannend dus. Misschien vinden we dat laatste nog wel spannender, want eigenlijk weten we nu dat we nog een kindje met schisis makkelijk aan kunnen en het eigenlijk allemaal wel meevalt. Nee, natuurlijk niet alles en altijd, maar grotendeels wel. We zijn natuurlijk niet vergeten hoe moeilijk die eerste weken waren met voeden; de sondevoeding die we 's druppelgewijs moesten toedienen, de 2 operaties die onbeschrijvelijk heftig waren en het vooruitzicht van nog veel meer moeilijke jaren. Maar aan de andere kant, merk je nu (20 maanden oud) bijna niets van zijn schisis. Ja, hij drinkt nog uit een flesje; tuutbekers gaan nog niet echt lekker, er komt eten uit zijn neusje, maar ook dat lijkt hij niet erg te vinden. Hij houdt niet zo van vloeibare papjes zoals babyhapjes en appelmoes omdat dat makkelijker uit zijn neus komt, maar verder? Eigenlijk niets. Basje is een ontzettend vrolijk mannetje die nog eens het geluk heeft er ontzettend prachtig uit te zien! We hoefen daarom ook bijna nooit wat uit te leggen. Hoogstens waarom hij zijn flesje zo stoer in één mondhoekje houdt of waarom het bij het eten van aardbeien lijkt alsof hij een bloedneusje heeft. Of zullen mensen expres niet vragen naar zijn littekentje? Ik denk (als trotse moeder) dat ze dat ook helemaal niet zien of in iedergeval niet zien als een littekentje van een hazelipje. Dit weekend op een bruiloft stal onze Banjer dan ook weer de show en was mama ontzettend trots op de verschillende gasten die kwamen vertellen dat Bas zo'n heerlijk koppie had en zo'n enorme uitstraling......je kan mij niet trotser krijgen....al moet ik dan natuurlijk wel even aan terugdenken hoe hij geboren was. Want toen kon je dat toch geen lekkere bekkie noemen, eerder gruwelijk......Tenminste als ik de foto's nu terugzie dan. Want toen vond ik Bas alleen maar gruwelijk mooi! En nu? Nog gruwelijk mooier! En voor jullie om ook nog eens te vergelijken; hierbij twee broer&zus foto's....één van 2 dagen na de geboorte en één foto van 2 dagen geleden.... Wat zijn ze mooi geworden hè?! En Romy ook al zo groot in 20 maanden.....en zij zelfs zonder plastisch chirurg!

29 mei

Bijna 2 maanden geleden schreef mama dat ze "binnenkort" met meer foto's zou komen. Vandaag is het dan eindelijk zo ver! Maar eerst heel belangrijk ander nieuws:

Ik krijg voor sinterklaas een heel speciaal cadeautje; namelijk een broertje of zusje! Ja, leuk hè?!  Mama denkt een zusje, maar dat kan ze helemaal nog niet weten. En of ik het al snap? Niet echt hoor. Als je aan mij vraagt waar de baby is, doe ik mijn eigen hempje omhoog en wijs ik naar mijn eigen dikke buikje. Mijn eigen buikje is namelijk net zo dik als die van mama, al zal dat niet zo heel lang meer duren zegt ze. Maar wat een leuk nieuws hè?! Ik ben ook heel erg blij, want ik wil nu wel eindelijk eens een zusje of broertje die niet steeds weggaat. Mijn "zussie" (zo noem ik Romy, want ik kan haar naam nog niet goed zeggen) gaat namelijk steeds weer naar haar andere huis. Vanmorgen was ik helemaal erg verdrietig. Vanwege Hemlevaart, was mijn "zussie" hier namelijk van woensdag tot zondag geweest en als ik dan 's morgens mijn papflesje op had, mocht ik lekker bij Romy in bed kruipen. Maar toen ik vanmorgen na mijn flesje naar Romy d'r bed ging, was die helemaal leeg. Zelfs toen ik haar bleef roepen en het huis doorzocht, kon ik haar niet vinden. Nu uren later, raak iknog niet uitgepraat over mijn "zussie". Het is duidelijk even wennen zonder haar!

Nu moet mama alweer stoppen met schrijven. Ik kan namelijk al bij het toetsenbord en typ daarom geregeld mee. Verder roep ik steeds "kijke", dan wil ik graag op internet het filmpje en boekje van Nijntje bekijken. Heel erg leuk, maar niet heel handig. Daarom gaat mama nu de computer afsluiten en mij een broodje geven zodat ik lekker naar bed kan. Waar ik overigens al uit kan klimmen.....gelukkig voor papa en mama alleen als ik geen slaapzak aan heb.  Maar die kan ik ook al bijna zelf uittrekken hoor.....sssst......niet tegen papa en mama zeggen hoor! Tot de volgende keer!

Weekje Meivakantie

Hier een foto-impressie van onze vakantie met opa, oma en nog 30 bekenden in Mauroux te Frankrijk.



Van boven naar onder, van links naar rechts:

1. heerlijk kon ik me vermaken in het zand van het volleybalveld. Ik had ook een paar Nederlandse vriendjes die ik allemaal Jimmy noemde (zoals mijn vriendje van het gastgezin).
2. Dit is een stoere foto van Romy. Romy en Mick sprongen namelijk bijna de hele dag op de trampoline en deden daar de meest enge kunstjes. Ik durfde er niet eens op te zitten.
3. Romy een Mick in het zwembad. Die waren de hele dag aan het sporten. Als het geen zwemmen of springen was, was het wel tennis, volleybal of jeux de boules.
4. Ik durfde alleen maar te kijken.....
   
5. Koninginnedag in Frankrijk: alles oranje en heel gezellig!
6. En toen was het bedtijd....
7. Lekker knuffelen met papa....een hele week alle aandacht krijgen. Was het maar elke dag vakantie!
   
8. Ik was helemaal niet bang voor de geitjes. Ik voerde ze helemaal zelf gras en durfe gewoon met mijn handje in hun mond.
9. O....wat kan ik boos zijn! Woest was ik op mama. Ik mocht niet met mijn eten spelen en gooien, dus pakte ze mijn bordje af. Grrrrr! Moet je mijn gebalde vuistjes eens zien!
10. Toch even met opa in het water....brrrrrr......wat koud. Ik wil eruit!!!!
11. Lekker knuffelen met oma en ondertussen kijken of ik haar gouden oorbellen kan pikken.
    
12. Wat ben ik stoer hè?! Van opa en oma kreeg ik dit Ajax-pakje toen ik één jaar werd! Net als opa ben ik natuurlijk een grote AJAX-fan. Maar mijn vader en moeder snappen dat helemaal niet. Die hebben echt totaal geen verstand van voetbal. Pffff...dat wordt wat straks als ik de WK-wedstrijden wil zien.....
    
13. Kijk eens wat ik durf; deze glijbaan is wel 2 meter hoog en daar klom ik gewoon zelf op.....en meestal ging dat ook wel goed.......
14. Ik volgde alle sportwedstrijden van papa, Mick en Romy vanuit mijn kinderwagen. Dat moest van mama, omdat ik anders elke keer de balde wilde pakken en meedoen.
    
15. Hier ben ik ballenjongen bij tennis. Dat mocht ik wel. Elke keer sloegen ze de ballen over het net en moest ik ze zoeken....
16. En ik, als Banjer Bas, viel natuuurlijk geregeld. Van de glijbaan, de kabelbaan, de veranda of midden in het grind. Na een week zag ik er dan ook niet uit met korsten en blauwe plekken over mijn hele gezicht.....
    

4 april

Mijn nieuwste hobby; buitenspelen! Hier sjoef ik sneller dan de camera van de glijbaan af en schater het uit! Ja, een echte stoere jongen ben ik! Binnenkort veel meer foto's, want papa en mama hebben een nieuwe camera gekocht en die willen ze natuurlijk gelijk uitproberen. Kijken of ik dan ook nog sneller dan de camera kan glijden!

6 Maart

Jeempie, het is nu echt veel te lang geleden.... Ik heb al verschillende klachten gekregen. Mijn moeder laat mijn website echt versloffen. Niet te geloven toch! Daarom ben ik nu heel lief mezelf boekjes aan het voorlezen zodat mama aan mijn website kan werken. Voorlezen kan ik overigens ook ontzettend goed. Met gekke stemmetjes en verschillende intonaties vertel ik hele verhalen. Met natuurlijk de bijbehorende geluiden. En ik kan al veel hoor: BRRRR....BRRRR doet een auto, MOEOEOEOE doet een koe, SSSSSSSS een slang, een tijger en leeuw doen heel stoer WHAAAW en een kikker steekt zijn tong uit. Ja, echt waar hoor! Dat heb ik geleerd van mijn vriend Henk en het is ook echt waar, want het staat in mijn boekje van baby Einstein. En volgens mama is Einstein heel slim, dus die zal het wel weten. Maar goed dat zijn mijn nieuwe geluiden dus. Verder voer ik al hele gesprekken, alleen spreken jullie volwassenen die taal niet. Pfffff......daar heb ik dus ook niets aan. Gelukkig heb ik vaak genoeg kinderen om mijn heen die wel een beetje op niveau spreken. Twee keer in de week ben ik bij Jimmy (mijn oppas"broertje") en met hem kan ik tenminste wel communiceren. Hij is ook mijn dikke vriend. Als we elkaar op dinsdag en donderdag zien, zoenen we elkaar helemaal plat. Maar we zijn heus niet alleen lief en zacht hoor. We kunnen ook heel stoer zijn; dan pakken wel elkaars speelgoed af en vechten als grote mannen. Maar echt heel lang houden we dat niet vol. Want dan maken we samen weer heel veel lol. Bij Jimmy mag ik ook altijd zelf mijn avondeten eten. Ja echt, helemaal zelf en met mijn handen. Stoer hoor! Ik durf er nog niet echt een troep van te maken, maar Jimmy en ik hebben al plannen gemaakt om een keer een nasi gevecht te houden. We oefenen al met het maken van een soort nasi-ballen. Dat geeft zo'n leuk effect op hun grote ramen. We hebben nu al heel veel voorpret. Maar goed, ik dwaal weer af. Twee weken geleden was ik op wintersport. Hier even een foto-impressie (of is het straks in de nieuwe spelling "fotoimpressie"?; zoeken we straks even op in het nieuwe Groene Boekje).
 

Zoals de foto's vast wel laten zien hebben we een erg gezellige vakantie gehad. De sneeuw heb ik niet echt heel erg leuk gevonden. Zeker niet nadat ik twee keer met de slee omgekieperd ben en met mijn gezicht vol in de sneeuw viel. Gatver wat koud! De sneeuw zat overal en smaakte naar niets.....brrrrrrr! Geef mij Afrika maar! Maar binnen vond ik het heerlijk. Ik kreeg de hele week alle aandacht van papa, mama, Yentl, Jesse, Anouk, Henk en de overige hotelgasten.  En als ik even geen aandacht kreeg, dan zorgde ik er wel voor dat ik die kreeg. Met mijn lieve banjer kop kreeg ik alles gedaan; ik kreeg chipjes, kusjes en knuffels van iedereen. En de kok maakte voor mij de lekkerste maaltijden; vooral de Pasta Mafiosie was onweerstaanbaar. Mmmmm....en de kok kon bijna niet geloven dat ik dat lekker vond omdat de saus erg scherp was en gevuld was met pittige salami en zwarte olijven. Maar ik ben nogal een vreemd kind; ik lust alleen extreme smaken. Die babypotjes kun je aan mij niet kwijt.

Mama moet nu even stoppen met schrijven, ik ben even aan het "banjeren". De fruitschaal aan het leeghalen, de inhoud van de speelkamer aan het verplaatsen naar de huiskamer en een rol koekjes aan het verkruimelen tot nieuwe vloerbedekking. Mijn moeder moet dus heel nodig ingrijpen! Tot snel weer!

17 januari

Mama had beloofd een lang stuk te schrijven, maar gisteren kwam ze niet veel verder dan die paar regels over mijn praten. Daarom nu weer een stukje. Had mama al verteld dat ik al een tijdje los kan lopen? Niet zo gek natuurlijk als ik al 16 maanden oud ben....vrijdag 16 december liep ik mijn eerste losse pasjes bij mijn buurvrouw Mariska. Daar liep ik de eerste pasjes los van mama naar Mariska en weer terug. Ik was heel trots en vond het een erg stoer kunstje. Nu (een maand later) vind ik dat nog steeds. Lopen zie ik niet als transportmiddel, alleen als kunstje die ik graag opvoer als ik publiek heb. Achter mijn loopauto ren ik het hele huis door. Ook op straat wandel ik graag achter mijn race-mobiel. Maar loslopen? Nee hoor, liever lui dan moe. Vandaag heb ik het zelfs pas voor het eerst op de crèche laten zien. Daar had ik vandaag een topdag. Toen mama mij kwam halen, zat ik heel lief bij Simone op schoot en kreeg mama wel een grote lach, maar ik bleef lekker zitten. Daarna wilde ik nog lekker spelen en mama zat maar te wachten. Mama had het fototoestel meegeven zodat er nog een paar foto's van mij gemaakt konden worden van mijn laatste dagen op de crèche. Ja, jullie lezen het goed! Ik ga de crèche verlaten. Waarom snap ik niet helemaal. Dat zijn grote mensen zaken zeggen papa en mama. Ik vind het aan de ene kant wel jammer, ik heb altijd een hoop lol daar. Maar papa en mama hebben nu ook wel iets heel leuks gevonden; ik mag twee dagen per week spelen bij Jimmy en zijn grote broers. Hun mama past dan op mij. Ik ben er al twee keer op visite geweest en ik vond het erg leuk. Zeker die grote broers, want die kunnen heel goed voetballen. Jimmy is net zo oud als ik, maar kan heel veel beter lopen dan ik. En ze hebben twee konijnen, een parkiet, vissen en een echte kinderhoek. Onwijs gaaf hoor! Lijkt net een boerderij. Al was de boerderij-opvang ook wel heel erg gaaf. Mama vond dat ook, maar papa vond sommige dingen nu nog niet zo goed. Dat gaat wel veranderen hoor; er komt een nieuw gebouw en de boomgaard wordt helemaal verbouwd. De plannen zijn echt waanzinnig. Als het af is, ga ik met papa en mama gelijk kijken. Want daar kan ik dan misschien de woensdag naartoe. Nu ben ik de woensdag nog bij opa&oma. Wat een feest hè?!

16 januari

Jeempie, dat heeft lang geduurd.....al een maand heeft mijn moeder niets geschrevenop mijn site! Ja, je kent dat wel...druk-druk-druk! Daarom heb ik net zelf even een dvd-tje voor mijzelf aangezet (ja, echt!) zodat mama tijd heeft om even rustig te schrijven. Ondertussen ben ik druk met mijn boekenverzameling. Ik lees namelijk liever niet één boekje, maar zit met mijn billen tussen wel 50 boekjes die ik dan een voor een aan mezelf voorlees met allemaal gekke stemmetjes. Het enige wat ik nog niet goed kan, is de taal instellen van de DVD, dus krijg ik nu elke keer Engelse les ipv Nederlandse woordjes. Papa vindt dat een heel goed idee, want hij wil al jaren naar Zuid-Afrika verhuizen en dit is dan alvast een goede oefening! Niet dat mama mee wil hoor, pfff...die is hier in Nederland al ontzettend gelukkig met Romy, mij, haar huis, werk, workshops en papa natuurlijk. Maar papa mist de zon en de rust en de bergen en de zee....en ga zo maar door. Daarom gaan we er ook zo vaak op vakantie! Maar ondertussen heb ik hier in Nederland heel veel sneeuwpret.

Verder ben ik druk aan het oefenen om MONKEY te zeggen. Dat is moeilijk hoor; ik kan pas sinds vorige week AAP zeggen en nu is datzelfde beestje een MONKEY. Maar goed, wat ze willen hoor. Praten gaat elke dag ietsje beter. Al is het voornamelijk alleen door mijn ouders te verstaan. De P en B's vervang ik meestal door een M. Dus een koe zegt "moe" en  papa is nog steeds "mama". Dat komt vaak voor met schisis, doordat mijn mond lek is, kan ik geen plofjes maken. Probeer jij maar eens met je mond open een P te zeggen. Ik heb mezelf trouwens wel wat nieuws geleerd; als ik mijn neus dichtknijp, kan ik wel lucht in mijn mond blazen. Zelfs mijn wangen kan ik dan vol blazen. Stoer hoor! Ik vind dat zo'n bijzonder gevoel dat ik dat nu de hele tijd doe als nieuw kunstje!

Kerst 2005

 

5 december

Vandaag geland, maar voor ons geen sinterklaas. Nee we zijn net 20 uur onderweg geweest. We hadden een overstap van wel 4 ur in Londen, maar ik heb me ontzettend lief en goed gedragen. Zelfs de nacht ging goed; ik heb netjes geslapen. Daar waren papa en mama erg blij mee. Hieronder een fotoverslag van onze vakantie in Afrika. Onder de afbeelding heb ik per foto een klein stukje geschreven. Veel leesplezier.

1. hier ben ik op het schooltje waar mijn opa, oma, papa en mama helpen (www.karoocare.nl)
2. vorig jaar sliep ik nog in dit tentje, nu pas ik er nog maar net in. Ik slaap er niet in, maar ik gebruik het als hut voor al mijn schatten (hier met een stuk van een palmboom)
3. hier ben ik een beetje moe van alle indrukken en eet ik een stukje Afrikaans gedroogd fruit; dat vind ik heerlijk!
4. wel 10 keer op een dag bel ik met opa&oma of Romy. Niet echt hoor; dat kost wel 3 euro per minuut, maar ik zet wel mijn hoge stemmetje op en vertel dan hele verhalen (van wie zal hij dat nu hebben)
5. heerlijk dat water! Ik wilde wel de hele dag zwemmen. Het grootste verdriet had ik dan ook als ik eruit moest......
6. De zon is heel scherp, dus meestal zat ik in de schaduw. Maar toch moest ik dan een petje en zonnebrileltje op.
   
7. Hier met mijn loopauto; een echte buldozer. En snel dat ik al kan lopen!
8. Maar als papa en mama 2 tellen niet keken, zat ik bij het zwembad. Even spetteren in het water. Levensgevaarlijk natuurlijk!
9. Aan mama's had kan ik wel wat meters lopen hoor. Alleen die pasjes los lukken nog niet echt.
   
10. Kijk, weer wat gevonden!
    
11. Mee uiteten vond ik geweldig. Papa en mama namen overal mijn IKEA-kinderstoel mee naartoe en ik maakte er altijd een feest van. Heerlijk eten en gek doen!
12. Ik kreeg in deze vakantie mijn eerste kiesje en nog een tandje. Dus ik liep veel met mijn tong naar buiten....
13. Kijk, dit is mijn Poeh-beer. Die moest natuurlijk ook mee. Overal sleepte ik die mee; over winkelvloeren, zandvlaktes en luchthavens....Daarom moest hij ook bijna elke dag in de was. En dat was dan een drama (zie tekst van papa hieronder).
    
14. Dit is mijn Po (niet te verwarren met Poeh). Samen met Poeh mijn beste vriendjes....maar (snik snik) die ben ik het laatste weekend verloren....Gelukkig stond hij bij thuiskomst in Nederland gewoon in mijn bedje (sssst......dat is mijn reserve Po; dat weet ik niet).
    
15. Spetteren in het water is het leukste wat er is. Niet in  zwembanden dobberen. Nee, wild stoeien, gooien en spetteren.....  Mama durft niet eens te kijken als ik met papa in het zwembad aan het spelen ben...(hihi).
16. Mama bekijkt het liever vanaf de kant; lekker droog (watje!)
    

19 november

Door Marcel:
Wij zijn nu alweer een week in Zuid Afrika. Als ik naar buiten kijk, zie ik de Indische Oceaan zich terugtrekken en gaat de zon heel langzaam onder. Naast mij een heerlijk koud glas rosé en de warmte van de avondzon is nog steeds voelbaar. Bas slaapt op dit moment. Hij heeft gezwommen en gespeeld in de tuin van ons complex. Inmiddels is hij al lekker verkleurd, maar wij houden hem zoveel als mogelijk  onder de parasols. Bas begint steeds meer te lopen en staat zelfs af en toe alleen. Hij is er reuze trots op. Het mannetje vermaakt zich prima hier in Kaapstad. De laatste paar dagen blijven wij rondom het appartement. Lekker op tijd slapen en eten/ drinken.Bas trekt veel bekijks;  voornamelijk door zijn Quinny (wandelwagen). Zuid- Afrikaners vragen ons geregeld waar wij haar gekocht hebben. Ik zie alweer handel! De wagen schijnt in Zuid-Afrika nog niet in de handel te zijn. Goed op slot  zetten dus! Nog een nieuws feitje: Bas vindt Sushi een genot. Vooral die plakkerige rijst gaat erin als koek. In Sandton (Johannesburg) hebben wij een Sushi shop ontdekt en Bas  liet het zich goed smaken. Zondag gaan wij naar een goede kennis van papa in Stellenbosch. Maakt Bas kennis met het schitterende wijngebied. De foto's illustreren de fijne vakantie hier met papa en mama. Ook oma Trudy, opa Rien, Paul en Ron genieten van hun vakantie in dit schitterende land. Gelukkig hebben wij nog een paar weken te gaan en valt er nog genoeg te beleven.

Door Bas:
Vandaag was ik een beetje verdrietig: mijn papa ging mijn Po in de wasmachine stoppen. Op mijn knieën zat ik voor de wasmachine en zag ik mijn Po heen en weer geslingerd worden. Ik was zo verdrietig. Ik klopte op het raampje, maar er gebeurde niets. Wat was ik blij toen mijn Po op het wasrek werd gehangen. Nat trok ik hem er vanaf en sloot hem in mijn armen. Nu waren wij weer samen en rook mijn Po naar wasverzachter.

31 oktober

Het leek wel zomer! Echt niet te geloven wat een heerlijk weer! En we hadden ook nog eens een weekend helemaal niets. Nou ja, Mama, Romy en ik dan. Papa is met opa Rien aan het klussen op zolder. Er komen twee kamers en een vliering! Een leuke klus dus! We hebben dit weekend daarom eens heerlijk rustig gedaan. Veel spelletjes, wat gewandeld, naar de stad en veel gelezen. Romy d'r computer is vanwege de verbouwing afgekoppeld, dus even geen MSN. Dat was wel even wennen voor mijn grote zus. Maar in het kader van Halloween (vandaag!!!) is ze een heel eng griezelboek aan het lezen. Brrrr, dat ze dat durft. Verder hebben we dit weekend gewerkt aan onze Halloweenkostuums. Wij vieren dat namelijk jaarlijks met de buren. En zo ook dit jaar. Alleen een weekend later. Ik word een duivel-trolletje, mijn zus een spook, mama een heks en papa een skelet. Eng hè?? Ik heb mijn kostuum ook al een paar keer mogen passen. Dan voel ik me heel stoer en ga dan ook zo stoer kijken en zwaai dan heel woest met mijn 3-tand vork. Alleen  moet mama nog op zoek naar duivelsoortjes. Liggen ergens in onze verkleedkist, maar na al die jaren puilt die helemaal uit. Mama vertelde dat er ook al wat halloweenpakken in zitten voor als ik groot ben (eigenlijk van toen Romy klein was). En mijn zus hield alleen van jongensdingen, dus ik hoef niet als prinses verkleed. Scheelt weer.... Volgende week zal ik jullie eens bang maken met een griezelfoto van ons op de site.

Maar genoeg geklets. Ik heb iets heel belangrijks te vertellen. Sinds vrijdag kan ik namelijk lopen!!!!! Oke, welliswaar achter mijn loopvliegtuig, maar toch! Vrijdag nog maar een paar stapjes binnen, zaterdag kon ik al een beetje sturen en zondag heb ik in het bos eerst 50 meter gelopen, toen even uitrusten terwijl papa en mijn zus me duwde, maar terug liep 100 meter helemaal zelf! Ik voel me dan ook enorm stoer en kijk goed om mij heen of iedereen mij wel ziet....hihi! Ook kan ik al een paar tellen los staan. Ook dat vind ik heel stoer.

Het was trouwens heerlijk dat mijn zus er weer was. Ik heb haar enorm veel geknuffeld, kusjes gegeven, maar vooral heeeel veeeeel lol gehad. Ik begon vrijdag al met gieren toen ze kwam. Toen ging ze met me bellenblazen, stoeien, voetballen en met herfstblaadjes gooien. Dan gier ik het uit en heb ik enorme lol! Met Romy wilde ik ook steeds oefenen om los te staan. Ik weet zeker dat ze me opvangt als ik val. En gelukkig was Mick onze buurjongen op vakantie. Niet dat hij niet lief is. Ik ben helemaal gek op Mickey, maar als hij er is, zit mijn zus veel liever bij hem dan bij mij. Dus ik had dit weekend mijn zus helemaal voormij alleen! Lekker hè?!!

25 oktober

Trouwe lezers van ons kunnen zich misschien nog herinneren dat we schreven over Woutertje. Een jongetje met kanker dat samen met Bas in juni het VU lag en gelijk met Bas naar huis mocht. Niet zoals Bas om te genezen, maar omdat hij niet meer behandeld kon worden..... De blijdschap dat Bas na dagen weer kon eten, was gelijk verdwenen en het liet ons niet meer los. We dachten nog vaak aan Wouter en hebben hem nog een boekje gestuurd. En toen we begin deze maand weer twee keer in het VU waren, vroeg ik me af hoe het met hem zou gaan....

Dat hoorden we dus vandaag. Ik kwam uit mijn werk en vond bij de post een briefje van de ouders van Woutertje. Hij is overleden........Nog drie maanden heeft hij geleefd. Ontelbare gedachten gaan door ons hoofd. Hij vertelde ons toen dat hij niet meer als Nijntje in het boekje kon schommelen. Hij zal dat dus nooit meer kunnen. En hij keek zo graag naar de trauma helikopter en de opstijgende vliegtuigen vanuit de kinderafdeling. Maar de speciale VU kinderstad met Schiphol-spottersnest is pas in 2007 klaar....te laat voor Wouter. En de ouders van Wouter zitten nu thuis zonder Wouter. Dat is toch niet te bevatten? Dat kun je als ouders toch eigenlijk niet? Dat is toch niet te begrijpen? Kanker bij kinderen moet toch niet mogen? Kippenvel hebben wij ervan. Woorden zijn er niet genoeg. Ook Marcel is er ontdaan van en we willen nu maar één ding; Bas helemaal fijn knuffelen. Maar ik moet nog even wachten. Marcel haalt Bas nu op bij mijn ouders.

Wat is schisis toch maar een kleine aandoening.... we worden weer met onze neus op de feiten gedrukt.... We moeten genieten van elke mooi moment dat we krijgen. Mochten we dat in de toekomst vergeten, dan worden we hier graag weer aan herinnerd. Daarom op deze site even aandacht voor Wouter. En voor iedereen die iets wil betekenen voor kinderen als Wouter, is er de stichting Kika. KiKa (Kinderen Kankervrij) werft fondsen, die ten goede komen aan de zeven kinderkankercentra in Nederland. Om precies te zijn: aan onderzoek waarmee deze centra versneld therapieën beschikbaar willen maken voor een betere behandeling en genezing van kinderkanker. Minder pijn en strijd. En meer genezing en kwaliteit.

Maar Wouter was niet de eerste die mij vandaag deed beseffen hoe het ook anders kan gaan Via deze site kreeg ik het verzoek tot het plaatsen van een link naar een site van een comercieel bedrijf voor software voor gehandicapte kinderen. Maar ik vond dat niets te maken hebben met Bas of de aandoening schisis. Alleen vanmorgen regende het nogal hard en dus wachtte ik de bui af achter internet. Toch maar even kijken op die site. inderdaad een commercieel bedrijf die niet op de site van Bas hoort. Maar ik werd al snel doorgelinkt naar de site van Kelly. Ook weer een aangrijpend verhaal. Kelly is een meisje van 7 jaar. Ze was net 2 jaar oud, toen ze door de bacterie meninggococ-censepsis werd getroffen. Door deze bacterie kreeg ze twee hartstilstanden. Deze veroorzaakten zwaar hersenletsel. Op dit moment kan Kelly niet lopen, zitten, praten of spelen. Ze kan zelfs niets zien. Ze heeft wel na een jaar geleerd, haar eten en drinken te kauwen en af te slikken. Ze heeft verscheidene therapie-trajecten doorlopen. Helaas is ze in Nederland uitbehandeld. Nu heeft ze een nieuwe kans: hyperbare zuurstoftherapie in Amerika! Jullie begrijpen het vast al; ook Kelly heeft hulp nodig voor haar toekomst.

Vandaag op de site van Bas dus even aandacht voor anderen. Anderen die het even veel harder nodig hebben.....Marcel & Bas zijn ondertussen bijna thuis. Ik kan niet wachten tot ik mijn mannen heerlijk kan knuffelen.... Bas natuurlijk een beetje extra.

24 oktober

Hier even een nieuw kiekje van onze Banjer Bas. Het zijn foto's van het trouwen van onze vrienden Cristel & Dennis. Ja, hoor.....onze Banjer was gewoon de hele dag mee. Want thuis is meneer wel een banjer, maar buitenshuis gedraagt hij zich als een echte heer. Tenminste als we blijven voeren. Van wie zou hij dat nou hebben? Zo ook donderdag. We gingen uiteten en meneer ging mee. Hij had vooraf al  gegeten bij opa & oma, maar dat was niet te zien...ook met ons at hij weer "volmondig" mee. En dat vinden wij helemaal niet erg. Want tijdens het eten is onze Bas helemaal in zijn element. Al zijn kunstjes worden vertoond (kiekeboe, gekke bekken, handjes klap, hoera) en hij lacht het uit. En dus genieten wij. En niet alleen van de maaltijd of het restaurant. Maar ook van Bas en alle complimenten dat hij zo'n lief mannetje is. We vertellen dan natuurlijk niet dat meneer thuis zo'n enorme banjer is. Het doet ons des te meer beseffen dat we geluk hebben  een kind te hebben dat zo makkelijk is en we samen met hem kunnen blijven genieten van dit soort uitjes.

Datzelfde geldt voor vakanties. Laatst werd ons gevraagd waarom we het ons kind "aandeden" mee op vakantie te nemen naar Zuid-Afrika? We gaan binnenkort voor de tweede keer met Bas naar Zuid-Afrika (de eerste keer was hij 2,5 maand oud).  Het was op een verjaardag dat dit ter sprake kwam en de aanstaande moeder vond het maar egoistisch wat we ons kind aandeden. Een weekje Texel was toch leuk genoeg voor een baby? En dat zullen wij ook nooit ontkennen. Misschien is thuis vakantie vieren wel nog leuker voor een kind...... Nou ja, voor andere kinderen misschien..... Niet voor Bas met ons als ouders, want wij zien thuis altijd werk liggen en zijn altijd druk. En dat is helemaal niet erg, want een paar keer per jaar hoeven we helemaal niets tijdens onze vakantie. En daarom gaan wij lekker naar Zuid-Afrika. Sorry, misschien toch een beetje egoistisch; niet voor Bas, maar gewoon voor onszelf. Heerlijk genieten van het mooie land, het warme zomer weer, het heerlijke eten, natuurlijk elkaar en Bas! En dan krijgt hij meer aandacht en tijd van zijn ouders dan hij zich ooit heeft kunnen wensen. En wat is er heerlijker dan met je blote kont op het strand te spelen met je papa en mama die genieten van een heerlijke vakantie. Texel is prachtig (Ameland eigenlijk nog veel mooier), maar zo lang het kan, genieten wij nog even lekker van ons Zuid-Afrika. En Bas ook hoor! Die is niet alleen een blote-billen-liefhebber, maar ook een zon-liefhebber. En of hij 12 uur vliegen eigenlijk wel leuk vindt? Dat weten we echt niet. De vorige keer heeft hij heen en terug 10 uur geslapen. Waarschijnlijk vindt hij het erg saai dus....

16 oktober

Het klinkt cliché......maar waar blijft de tijd? Bas en zijn zus Romy schelen 10 jaar. Nogal een groot leeftijdsverschil vinden wij. Maar soms lijken die 10 jaar opeens zo kort.....Ik was net met Bas aan het dansen op de cd van K3. Bas giert het dan uit. En mama? Mama kan nog steeds bijna alle liedjes meezingen. We hadden een hoop lol en ondertussen bedacht ik me dat het nog niet eens zo lang geleden lijkt dat ik zo met Romy aan het dansen en zingen was. Het liedje over Leonardo de Caprio was toen ons lievelingsliedje en ook Bas was net helemaal door de dolle heen. Komt vast omdat dat ritme steeds sneller gaat; lekker opzwepend. En dat terwijl ik een paar jaar terug nog de cd's had willen weggeven. Dacht dat K3 wel een korte trend zou zijn, maar niets is minder waar. Hetzelfde geldt voor de Teletubbies. Ik zal nooit het beeld vergeten van Romy met haar rode Po-masker en dat terwijl haar broertje van 10 jaar jonger nu lekker in zijn bedje ligt met zijn lievelingsknuffel Po. En net als toen van zijn grote zus, horen we nu ook de hele dag "oooh-oooh" (een typische Teletubbie- kreet). Maar is er dan niets anders? Jawel, papa en mama zijn 10 jaar ouder! Daardoor in een andere fase van ons leven. Meer gesetteld en rustiger. Misschien ook wel meer tijd om te genieten van alle kleine dingen. Verder hou ik voor Bas een verslag bij op zijn eigen website, maar voor Romy deed ik dat nog heel ouderwets met een pen en lijm in schriftjes en plakboeken (waarmee ondertussen een halve meter boekenplank is gevuld). Maar er zijn ook momenten dat 10 jaar weer heel lang klinkt. Afgelopen zomer zaten we te kijken naar de afscheidsmusical van Romy. Heeeel trots, maar ook wel een beetje met een brok in onze keel. Kleine meisjes worden dan opeens zo groot. Niks teletubbies en K3. Nee, naar de middelbare school en haar eerste oogpotlood. Straks even met beide kinderen naar Batavia Stad. Romy als grote zus heeft wel haar ideeën over die nieuwe schoenen voor haar kleine broertje. En Bas: die vindt het heerlijk als zijn grote zus mee gaat.

14 oktober

Mama werkt op het Provinciehuis als projectassistent en op dit moment werkt ze aan het omgevingsplan voor Flevoland (een plan hoe Flevoland er straks uit gaat zien). De termen "ja, want...." en "nee, tenzij..." zijn momenteel populaire beleidsrichtingen zegt ze. Bas snapt dat niet helemaal, maar thuis is dat ook heel anders......daar hebben ze maar één beleidsregel en dat is "nee, niet doen!". Ja, Bas is ondertussen een enorme banjer aan het worden met een sterke eigen wil. Van wie zou hij dat nou hebben???? (papa en mama voelen zich beiden aangesproken hoor). Mama zat net heerlijk met een broodje en kopje thee in de tuin en Bas was lekker buiten aan het banjeren (leuk werkwoord). Geregeld kwam Basje dan naar mama gekropen voor een hapje brood met (geitenmelk)smeerkaas. Ze genoten enorm van het zonnetje en elkaar. Mama deed (letterlijk en figuurlijk) af en toe een oogje dicht en Bas maakte daar onmiddellijk gebruik van. Het vogelbadje (met vieze bruine modderige drab) werd grondig onderzocht en Bas kreeg het ook voor elkaar om net zo lang met zijn handjes in het badje te slaan tot zelfs het laatste beetje modder uit het badje was. Mama deed alsof ze het niet zag en genoot van de glinsteroogjes van haar banjer. Af en toe mag Bas best wel even lekker ondeugend kind zijn. Het nieuwe vest en broekje moesten straks maar in de was. Mama deed ook maar alsof ze niet zag dat met die vieze handjes ook het laatste stukje brood in zijn mond werd gepropt. Nou ja, "stukje", zeg maar gerust kwart boterham. Dat is nog eens een voordeel van zo'n groot gat in je gehemelte. Daar kun je lekker in hamsteren. Toen ging Bas door naar de kiezeltjes. Iets waar mama heeeeel boos om kan worden. Maar mama keek helemaal niet en toen Bas dat nog een paar keer gecheckt had, was de lol er voor hem af. Dan maar kijken wat voor leukigheid er nog meer te beleven viel. Ja, Tommy de poes lag ook heerlik van het zonnetje te genieten. Die kon nog wel even lekker gepest worden. Maar ook de poes had geen zin in een confrontatie en liep dus maar snel weg. Op zoek naar een hoog slaapplekje. Dan maar geen kattenkwaad. Het was ook tijd om naar bed te gaan. En toen begon het "nee, niet doen!"-feest weer. Bas zijn handjes en gezichtjes moesten schoon, z'n vieze kleertjes moesten uit, zijn neus gesnoten worden en nog een restant broodkorst uit zijn gehemelte geplukt worden. En al deze dingen maken Bas WOEST. En toen kwam nog het ergste.....een vieze poepluier. En weer mocht Bas niets; hij mocht zich niet omdraaien toen mama aan het verschonen was, hij mocht zijn voeten niet in de poep zetten, daarna dat vieze poepvoetje niet in zijn mond stoppen. Hij mocht niet staan, niet wegkruipen, niet zijn vingers in het potje zalf steken, niet zijn speeltjes in de poep duwen, niet alle billendoekjes uit het pakje trekken, niet de spulletjes van het plankje trekken........en mama leek wel een oude grammofoonplaat (een soort grote cd ofzo): nee-niet-doen-nee-niet-doen-nee-niet-doen...... Uiteindelijk (moe van het herhalen) liet mama Bas het sokkenmandje leeggooien en lukte het mama om Bas te verschonen. Pffffff............... Opvoeden is nogal wat! Bas ligt nu in bed. Nog steeds boos van alles dat hij niet van mama mocht. Het is ook wel gemeen; heb je zo'n sterke eigen wil, mag je helemaal niets van je moeder. Niet dat papa veel beter is hoor. Als die vanavond thuiskomt, gaan ze gewoon samen verder. Mag ik mijn eten niet uitspugen, niet met mijn eten spelen of spetteren, niet met mijn drinken zwaaien, niet aan de knopjes van de tv of oven zitten, niet aan de waxinelichtjes zitten, niet aan de hete thee en koffie zitten of met de mobieltjes of afstandbedieningen spelen.  Af en toe zijn papa en mama het zat om steeds te zeggen wat er allemaal niet mag. Het helpt ook niet echt; zeker omdat Bas het dan heel ondeugend juist nog vaker gaat doen. Van alles is al geprobeerd; negeren, boos kijken, boos praten en zelfs een tikje op de vingers. Mama haalt het "verboden" item uiteindelijk dan maar weg. Is papa het niet mee eens, maar scheelt een hoop onrust. Alleen dat gaat Bas op zoek naar een volgend Banjer-project......en is ook papa het zat en is het dus bedtijd! Pfffff......hij is pas 13 maanden. Volgens de boeken begint het echte banjeren pas als ze anderhalf-twee zijn. Leuke uitdaging zo'n lekkere banjer! Ondertussen is Bas (moe van al het banjeren) heerlijk in slaap gevallen….heeft mama tijd om de sporen van zijn laatste 2 Banjer-projecten (drab en poep) schoon te maken.

Ps. mama had jullie nog beloofd te vertellen over het bezoek aan het VU. Dat was eigenlijk prima. De maatschappelijk werker vertelde dat ze mij een van de best gelukte operaties vonden (vinden wij natuurlijk ook!). Ik moet waarschijnlijk nòg een extra operatie (verlenging van gehemelte), maar dat is pas over 2 jaar.  En dat is nog heeeeeel ver weg zei mama. En of je nou nog 8 of 15 operaties nodig hebt, maar ook niet meer uit. Veel is veel! Verder mag ik geen speen meer (mijn onderlip is te slap) en over een half jaar moeten we naar naar een speciale kindertandarts (omdat de kwaliteit van m'n tandjes misschien niet goed is). Verder niet echt iets bijzonders. Ik vond het wel vreselijk en heb daarna ook 3 nachten naar gedroomd en dat terwijl mama m'n speen nog niet eens afgepakt had. Papa en mama vonden mij erg zielig en dus mocht ik uiteindelijk bij hun in bed. Goed truckje hè?! Ondertussen slaap ik alweer een hele week in mijn eigen bed en ben ik m'n speen alweer vergeten.......zo makkelijk gaat dat!

3 oktober

Ik was gisteren op de site van Libelle.nl voor het opzoeken van een e-mailadres. Ik was nog nooit eerder op de site geweest; ik lees liever languit op bank of bed een tijdschrift of boek. Maar het gesprek van de dag ging over kinderopvang, dus ik scrolde (is dat een werkwoord?) even door de reacties. Er waren moeders die vonden dat je als moeder zelf moest zorgen voor je kinderen. Er waren moeders die het onbegrijpelijk vonden dat er niet-werkende moeders waren die thuis de muren op zich af zagen komen. Er waren gelukkig ook moeders die vonden dat we naar de landen om ons heen moesten kijken (zoals Scandinavië) waar de kinderopvang erg goed geregeld was. Maar het meeste indruk maakte een (ex?)crècheleidster die het had over een jongetje die het helemaal niet naar zijn zin had op de crèche; niet wilde spelen, niet wilde eten en de hele dag ontzettend verdrietig was. Maar dat de crèche dat voor de ouders verborgen hield. Daar krijg je toch de kriebels van? Dat mijn oog viel op het gesprek van de dag, was niet zo toevallig. Ook thuis zijn wij weer eens goed aan het nadenken over de opvang van Bas. Hij gaat 2 dagen per week naar een kinderdagverblijf en 1 dag naar opa & oma. En nu gaat het om die laatste dag. Bas heeft het enorm naar zijn zin bij opa en oma. Ook vinden papa en mama het een heel fijne en makkelijke oplossing, maar opa & oma houden van reizen en Bas heeft er ondertussen ook een nichtje bij die lekker wil genieten van haar opa & oma. Ondertussen een zware belasting voor opa en oma. We blijven het nog even proberen, maar zijn ondertussen ook aan het bedenken wat we anders zouden willen. Want is 3 dagen crèche niet een beetje veel? Hoe leuk de crèche en leidsters ook zijn, het blijft een soort schooltje met vaste tijden, regeltjes en veel binnenactiviteiten. En de dagen dat ik niet werk, is er ook veel drukte en geregel (huis, tuin, boodschappen, administratie en doktersbezoeken). Dus wanneer kan hij dan lekker (buiten) spelen en gewoon kind zijn? We kwamen er niet echt uit en hopen maar dat opa en oma nog heel lang kunnen & willen oppassen. Maar vorige week zagen we in de krant iets leuks; Agrarische kinderopvang (de foto komt ook van hun site; www.kov-deboerderij.nl). Voor kinderen die lekker veel buiten willen zijn en lekker vies mogen worden is er opvang op een boerderij. Bas en ik zijn dus even wezen kijken. Eerlijk gezegd moest ik eerst wel even slikken; het is zo anders dan een crèche in een mooi vrolijk modern nieuwbouwpand. Het is een van de oudere boerderijen van Flevoland (1972) en gelijkertijd ook gewoon het woonhuis van een agrarisch paar. Maar voor de deur stonden al de kindertractortjes en binnen was de huiskamer helemaal ingericht voor de kinderen. Al zaten ze daar volgens Anneke ("de boerin") niet vaak. Ze leefden buiten; voornamelijk in de boomgaard en op de aardappelvelden. Lekker tussen de dieren en op het land. Bas had al snel veel lol met de 5 babypoesjes en moederpoes. Ook Tommy de hond kwam er bijliggen. In het voorjaar hebben ze kuikentjes en lammetjes. Verder slapen ze vaak buiten, lekker warm ingepakt in de buitenlucht. Ik zie Bas dat nog niet zo snel doen, maar volgens Anneke kruipen de kinderen vanzelf in de speciale winddichte buitenhuisjes (www.lutjepotje.nl). Extra kleren waren een must, want ze werden wel vies. 's Middags eten ze in de knusse woonkeuken. Natuurlijk verse producten. Ja, het klinkt ons erg goed in de oren. Er zitten maximaal 6 kindjes per dagdeel en ze zijn officieel door de gemeente erkent. Een heel mooi alternatief voor als het bij opa & oma niet meer gaat lukken..... We zijn dit weekend nog naar de boerderij gefietst zodat ook Marcel even een indruk kon krijgen. We zien het al helemaal voor ons. Dan krijgt Bas van papa en mama een klein blauw overalletje en rubberlaarsjes......of misschien wel houten klopjes........

Al blijven opa en oma natuurlijk altijd veel leuker en wil Bas niets liever dan dollen met zijn gekke opa en knuffelen met zijn lieve oma. En opa & oma dan? Die zitten nu in Afrika en missen hun banjer natuurlijk. Tenminste als we alle sms-jes (gericht aan Bas) moeten geloven.....

Ondertussen staat ons mannetje te roepen. Hij wil in de kinderstoel......dat is iets nieuws. Ik denk dat onze kleine vreetzak denkt dat hij dan ook gelijk iets te eten krijgt. Mama zal hem daarom eens verwennen met een vers sapje en een paar pepernoten. Iets wat hij eigenlijk niet mag (vanwege de suiker), maar na onze ochtend bij het schisisteam in het VU vandaag verdient hij dat wel...........dat verslag volgt binnenkort!

1 oktober

We zijn naar een ouderavond van het schisisteam geweest. Eigenlijk zitten we nooit echt te wachten op "lotgenoten"-contacten. We voelen ons geen "lotgenoten", maar zien onszelf liever als trotse ouders van een prachtig kindje dat toevallig een defect heeft. Maar we zijn toch gegaan. Nu ondertussen de derde keer. Het schisisteam van het VU organiseert eens-twee maal per jaar een avond met een speciaal thema. Deze keer ging het over de medische en psychosociale gevolgen. We wisten niet wat we ons daarbij moesten voorstellen, maar de medisch maatschappelijk werkster nam na 25 jaar schisisteam afscheid. En deze Agaath heeft ons dit eerste jaar veel houvast gegeven. Niets dramatiserend, maar alles bij kop en staart beetpakkend gaf ze ons sturing in de eerste onrustige tijd. Lekker praktisch en met 25 jaar ervaring kon zij ons vooraf wijzen op de mogelijke valkuilen (ze had een leesboek voor Romy, gaf adviezen over de kraamtijd, speelde als contactpersoon naar de overige  leden van het schisisteam en overlaadde ons met handige tips over verzekeringen, speciale flessen etc.). Deze Agaath was dus voor ons de belangrijkste reden om naar deze ouderavond te gaan. Maar zoals alle andere avonden (dit is onze derde), bleek ook hier weer heel wat informatie nuttig te zijn. Het meeste indruk maakte Lex (een jongen met schisis) van ondertussen 20 jaar oud. Hij en zijn ouders vertelden over de laatste 20 jaar met de daarbij horende foto's. En terwijl we eigenlijk nooit verdriet of problemen hebben met Bas en z’n schisis, zat je daar toch wel een met een enorme steen op je maag en een brok in je keel. Ik vroeg me later af hoe dat nou kwam, maar eigenlijk is het niet zo gek. Bas is nu geholpen aan zijn lipje en zachte gehemelte waardoor er nog maar weinig te zien is en eten en drinken eigenlijk heel goed gaan. Afgezien van alle extra belangstelling van de omgeving, denken wij nog maar zelden aan zijn schisis. Het lijkt soms gewoon niet te bestaan. We weten natuurlijk ook niet anders. Maar een kind van 10 jaar of ouder (waarvan er een aantal in de zaal zat), doet je toch beseffen dat ook Bas nog lang niet klaar is. Er zijn nog heel veel behandelingen, operaties en heuvels te gaan. En dat wil je toch niet voor je kind. Eigenlijk wil je net zo denken als de omgeving doet; het is nu toch mooi en dus is het klaar. Maar op zo'n avond besef je dat we nog maar aan het begin staan van nog een lang traject. Ons mannetje is er nog lang niet. Maar dat willen we voorlopig nog even niet weten en dus zat ik daar met een brok in mijn keel.

Iets anders wat veel indruk maakte was de opmerking van de vader van Lex. Hij had zijn kind voorbereid op zijn schooltijd door heel vaak de term hazenlip te gebruiken. Een woord dat mij elke keer weer kippenvel geeft. Maar de omgeving gebruikt ook de term hazenlip en je kind kan daar maar beter dan al aan gewend zijn (zo beredeneerde de vader van Lex). Ik kon daar niet gelijk in meekomen. Je noemt een kindje met het syndroom van Down toch ook geen mongooltje? Ik tenminste niet. Iedereen om ons heen gebruikt ook de term schisis. En als ze deze term niet kennen, leg ik uit dat dat een gesleten lip, kaak en gehemelte is. Uit onze mond zul je nooit het woord hazenlip horen. Het woord hazenlip klinkt als een scheldwoord (bij het kindertelevisieprogramma Klokhuis legden ze uit dat de term hazenlip een onaardige vergelijking is met een dier). Maar nu, een paar dagen later, besef ik toch dat de vader van Lex gelijk had. Waarom je kind beschermen tegen een naar woord als dat straks toch het woord is dat de omgeving alleen kent? Als wij al zo'n hekel hebben aan dat woord, zal hij dat straks ook zo ervaren. Dus hierbij ons goede voornemen om vaker de term hazenlip te gebruiken. Zelfs het typen vind ik naar en ook lijkt dat de lading niet te dekken. Want zijn lip is ondertussen al gerepareerd en het grootste probleem zit hem in zijn kaak- en gehemeltespleet. Maar we doen ons best. Daarom op deze site de primeur: onze zoon Bas is geboren met een HAZENLIP (even voor de kenners: een complete lip-, kaak- en gehemelteschisis). Pffff…..zo dat is eruit! 

 
Maandag de hele ochtend naar het schisisteam (of is dat nu ook een hazenlip-team?). Dan horen we meer over de behandelingen van de komende tijd.

27 september

Wat kan ik er toch van genieten als Bas bij het brengen naar de crèche, zo heerliijk gaat spelen en mij nog amper ziet staan. Vanuit de deur zei ik hem nog even gedag en een beetje afwezig zwaaide hij over zijn schouder naar me, maar was alweer gelijk verdiept in zijn spel. Ik kan me geen beter begin van de dag wensen! En genietend van dat moment fietse ik lekker in een fris september zonnetje naar m'n werk! Er staat een auto voor de deur enn ik zou in 10 minuten op mijn werk kunnen zitten, maar dat half uur op de fiets is voor Bas en mij een extra traktatie! En gratis en voor niets. Heerlijk! Dat de vorst en kou dit jaar maar lang op zich laat wachten.

21 september

Bas zei vandaag voor het eerst zijn hele naam! BAS met een harde B en harde S! Op zijn verjaardag zei hij al voor het eerst BAH als zijn grote zus BAS zei, maar nu was het toch duidelijk BAS. Ja, mama is heel trots! Het was wel jammer dat er nu niemand was die het kan bevestigen. Papa gelooft het vast niet.....

Zouden alle moeders zo trots zijn als hun kind voor het eerst zijn eigen naam zegt? Of is dit toch een beetje schisis-nieuws? Hebben jullie namelijk wel eens geprobeerd een harde B en S te zeggen met een lekke mond? Ik niet, maar dat schijnt erg moeilijk te zijn! Dus mama is een beetje dubbel trots! Bas heeft zijn naam ook niet zomaar gekregen. Al tijdens de zwangerschap hebben wij contact opgenomen met de logepedist van het schisisteam met de vraag welke letters moeilijkheden zouden kunnen opleveren. Dat waren de P, K, S en T. Anders had Bas Thijs of Thomas geheten (maar Bas Burger klinkt toch leuker). Toen Bas ruim een half jaar was, hoorden we tijdens een logepediebijeenkomst dat de B ook bij dat rijtje hoorde.....mama voelde zich daar best rot onder. Stel je toch voor dat hij zijn eigen naam niet kon uitspreken? Maar heel lang wilden wij er niet stilstaan, we zouden wel zien. En dat was vandaag dus!

Een prestatie die wel een feestje waard is, maar tegelijkertijd lag er een brief van het VU; Bas wordt 3 oktober verwacht bij het schisisteam (bestaande uit zijn 9 specialisten). En al zijn wij heel erg tevreden en staan er de komende tijd geen grote operaties meer op het schema, het voelt toch niet echt lekker zo'n afspraak met als doel "het bepalen van het behandelschema van het komende jaar". Mijn eerste reactie was dan ook: "Wat nou, behandeling het komenende jaar??? We zijn voorlopig klaar!". Waarschijnlijk een geheel overbodige reactie, maar zal toch blij zijn als die afspraak ook voorbij is.

20 september

Gisteren was Basje jarig; 1 JAAR! Wat een bijzonder jaar en wat een bijzonder kind! Of zeggen alle moeders dat? Het weer van gisteren was wat ons betreft een goed begin van zijn tweede levensjaar; namelijk zonnig
en mooi! We hebben het op de dag zelf gevierd; een doordeweekse maandag. En dat was ideaal; overdag de moeders met kinderen en 's avonds kwamen de werkers eten. Het was gezellig druk, maar dat viel met dat mooie weer in de tuin niet op. Hieronder wat foto's; met feestmuts op in de crèche, de puddingtaart waar Bas een traditionele troep van maakte, de kadootjes die hij kreeg en het Ajaxshirt van opa & oma.


De taart was nog een verhaal apart, want heb je er wel eens over nagedacht hoe je een taart bakt zonder eieren, melk en room? En natuurlijk wel een taart waar je op je eerste verjaardag lekker in kan slaan....Nou, de oplossing was eigenlijk nog niet zo gek....een combinatie van zelfgemaakte griesmeelpudding en jellypudding. De griesmeelpudding gemaakt van geitenmelk en opgemaakt met snoepconfetti en banaantjes....en het was smullen! Dit als tip voor alle ouders met allergische baby's, kan natuurlijk ook met dieetmelk.

Verder deed Bas het erg goed gisteren. Was gezellig, vrolijk en fit, maar........
.......vandaag was alle rek eruit. Vanmorgen werd hij huilend en dromend wakker. Eigenlijk te moe om te eten & drinken, te moe om aangekleed te worden en zeker te moe voor de crèche. Maar papa en mama moesten aan het werk.....(zeg maar niets, voel me al schuldig genoeg). Hij had vandaag feest op de crèche; hij mocht uitdelen! En feest heeft hij gelukkig ook gehad met zijn mooie muts (die hij ook thuis heel trots bleef dragen), de liedjes die er voor hem gezongen werden (meneer houdt van persoonlijke aandacht) en de rozijntjes (wie zegt dat eten niet gelukkig maakt?). Maar verder was Bas heel moe....echt heel moe.....wel drie slaapjes deed hij op de crèche en tussendoor keek hij een beetje sloom uit zijn ogen. Mama voelt zich dus wel een beetje schuldig. Zeker nu Bas al een paar uur dromend in bed ligt, waarbij hij huilend slaapt (of is het slapend huilt?). Mama rent dus tussen het schrijven door van de computer naar Basje en weer terug..... (ja, m'n heup wordt even vergeten....). Het kleine mannetje heeft heel wat indrukken te verwerken in dat kleine koppie! Volgend jaar dan maar pannenkoekeneten met alleen de opa's en oma's? Van deze mooie dag kunnen we in ieder geval nog wel jaren nagenieten!

18 september

Het is al heeeeel lang geleden (anderhalve maand) dat ik op de site geschreven heb. Maar na zo'n heftig druk jaar waren wij zo lekker aan het genieten van ons normale kindje, dat we eigenlijk niets meer konden vertellen over Bas en zijn schisis. We voelden ons gewoon heerlijk gewoon! Ook voelde het zo overdreven om met Bas in de belangstelling te blijven staan. Belangstelling hadden we immers ondertussen al genoeg gehad. Tegen veel mensen heb ik daarom al geroepen dat ik de site zou sluiten als hij één jaar werd.......maar dat is nu en eigenlijk besef ik pas de laatste dagen dat zijn site nu pas echt begint. En niet (zoals we begonnen) om iedereen op de hoogte te houden van alle medische ontwikkelingen van Bas. Maar gewoon omdat nu ook tijd hebben voor alle gewone huid-tuin-en-keuken dingetjes en omdat we van zoveel mensen horen dat ze het zo ontzettend leuk vinden om de site van Bas te volgen. De één bekijkt alle foto's en geniet (net als wij) van dat heerlijke koppie, de ander omdat hij/zij zichzelf herkent is onze gewone verhaaltjes. Maar natuurlijk is er ook een groep die meer wilt weten over de ervaringen met een kindje met schisis. Voor deze laatste groep zal het voorlopig even stil zijn, want we hopen nu even niet aan de beurt te zijn en Bas doet het gewoon erg goed. Maar zij kunnen genoeg lezen in ons archief (operaties, behanddelingen, zorgen en overwinningen).

Mijn handen jeuken ondertussen om jullie te vertellen van al onze nieuwe (heerlijk gewone) belevenissen. Maar voordat ik daaraan begin, hieronder nog even een (foto)terugblik op het eerste levensjaar van Bas... En hiermee willen we iedereen die iets voor ons heeft betekend ontzettend bedanken! Mede door al jullie hulp en en belangstelling kunnen wij terugkijken op een goed eerste jaar! Bedankt!

Augustus

Zoals beloofd nog even een korte indruk van onze vakantie (met opa en oma) op Cyprus...De plaatjes zeggen volgens mij meer dan genoeg! Onze Babe Romy, Banjer Bas en wij (groot)ouders hebben enorm genoten!

4 augustus

Jeempie het is wel al heeeeel lang geleden dat er iets nieuws op mijn site werd gezet. Maar mama vind dat er eigenlijk niet heel veel nieuws te melden is. Ik ben vrolijk, eet goed (zie mijn bolle kop!) en van mijn hele schisis is niets meer te merken. Eigenlijk weer heel gewoon. Nou ja, gewoon?!! Ik weet niet of mijn leventje zo gewoon is. Het is allemaal zo ontzettend leuk en gezellig! Het lijkt wel elke dag feest. Vorige week was mijn allergrootste vriendin (en grote zus) Romy er een hele week! Als ik haar zie, wordt ik helemaal gek en begin ik heel wild te doen en hardop te kirren! Mensen om mij heen moeten dan altijd heel hard lachen. We zijn toen ook nog 3 dagen naar Sloten (Friesland) geweest. Het is bijna niet te geloven hoe vaak wij weggaan! Echt heel stoer! Zaterdag zijn we ook naar een boerderij geweest en daar heb ik in de stal gestaan met echte koeien! Groot hoor!!! Pffff....ik schrok me ook rot toen ze geluid gingen maken. Ik weet nu waarom ik een koemelk-allergie heb (hihi!). Verder ben ik nu een dagje bij opa & oma en hebben we vanaf morgen een weekend een cabrio (Audi A4). Die heeft papa gewonnen met golfen. Stoer hè?! Behalve dat het helemaal niet zulk mooi weer is. Maar we rijden gewoon naar de zon toe heeft mama beloofd. Dat dak gaat open!

Ohhh........vergeet ik bijna iets heel belangrijks te vertellen! Ik kan sinds vorige week papa zeggen. Echt waar! Zelfs de P met een plofje. En weet je, dat is heeeeeeel moeililjk met schisis. Sommigen kinderen kunnen het nooit zeggen. Ik zeg het nog niet echt vaak (zoals "mama") en ook durf ik het nog niet heel hard te roepen, maar papa en mama zijn al heel trots als ik het zachtjes zeg. Papa had het al veel eerder gehoord (zei hij...,), maar mama wilde het eerst een paar keer zelf horen. Goed hè!!!! Ik ben zelf ook wel trots. Dat scheelt straks vast een paar logopedielessen. Verder heb ik ondertussen al  5 tanden. Beneden heel netjes en boven alsof ik aan het wisselen ben; een schots en scheef fietsenrek. Maar dat maakt niet uit hoor. Daar kun je heel leuk mee knarsetanden. Moet je die reactie van papa en mama dan zien! Heel grappig (vinden zij niet hoor).

13 juli

Nog steeds gaat het GEWOON heel goed. Drinken gaat met de dag beter en ik ben een lekker vrolijk mannetje. Ben het weekend wel een beetje ziek geweest doordat mama mij crackers had gegeven waar melk in bleek te zitten. Ja, lekker slim! En omdat ik ze zo lekker vond, kreeg ik er wel 3! Maar dat heb ik mama wel even laten weten die nacht. Huilen, gillen en niet willen slapen. M'n hele lichaam deed zeer en ik wilde alleen maar bij mama op haar buik liggen. Nee, niet slapen, alleen knuffelen. Maar ja, eigen schuld van mama!
's Morgens heb ik gewoon een paar keer mijn darmen leeggespoten (hihi....de poep zat achter mijn oren). Maar goed, na he weekend was ik alweer de oude. Vrijdag wordt ik trouwens nog getest voor mijn voedsel-allergie. Maar melk zal waarschijnlijk nog wel niet over zijn. Mama hoopt dat ik wel weer appel en rijst(emeel) mag. Dat is best wel onhandig. Of eieren. Want als ik één wordt wil ik natuurlijk wel een lekkere taart om in te slaan!

8 juli

Wel een beetje saai misschien, maar eigenlijk gaat het gewoon goed.  Maar dat is wel heel stoer voor mij hoor! Want ik kan al heeeeeeel gewoon uit gewone flessen drinken. Gewoon heel goed dus!!! Ik heb de Habermanfles al een week niet meer nodig gehad en ook bij opa&oma en op de creche ging het erg goed. Wel ben ik nog steeds erg moe van het drinken uit de gewone flessen en slaap ik ontzettend veel. Ook een beetje saai dus. Maar wat is het heerlijk om gewoon saai te zijn! Kruipen gaat ook steeds beter, al weet ik nog steeds niet hoe ik vooruit moet. Ook heel gewoon volgens mijn fysiotherapeut. Eigenlijk is dit nu dus een gewone saaie website aan het worden. Voor jullie misschien wat minder, maar papa en mama genieten ernorm van mij als saaie baby! Doeiiii tot de volgende keer maar weer!

2 juli

Door Bas:

Het gaat ontzettend goed met mij! Nu ik geopereerd ben, kan ik heel goed eten. Brood en soepstengels gaan ontzettend goed! En vandaag heb ik voor het allereerst een hele dag gedronken uit een gewone (Avent)fles. Zelfs m'n melk! Stoer hè?! Normaal kreeg ik m'n melk uit een Habermanfles omdat ik niet kon zuigen (met een Habermanfles spuit papa of mama dan de melk in m'n keeltje; een soort waterpistool-fles dus). Soms kreeg ik m'n sap wel uit een gewone fles, maar dat ging dan om een paar slokjes. Sinds gisteren geeft mama mij een grote mannen-menu. Dus niet meer mijn 4 flesjes, maar een beetje als grote mensen; 's middags brood en 's avonds warm. Tussendoor krijg ik nog wel twee flesjes melk en die moet ik van mama nu zelf drinken. Goed hè?! Niet dat ik al echt goed kan zuigen (m'n mond blijft natuurlijk lek), maar ik doe heel hard mijn best en sabbel er genoeg uit. Mama heeft ook een heel groot gat in de speen geknipt en ze maakt de melk iets dikker met bananenpap. Maar ik ben dus heel trots op mezelf. eigenlijk ben ik nu dus wel een beetje als een normale dreumes. Stoer hè?! Ook hoef ik sinds vrijdag niet meer naar mijn manuele therapeut voor mijn nekje (KISS). Hij vindt dat ik helemaal beter ben! Goed hè?! Verder was de fysiotherapeut vrijdag ook heel erg tevreden. Ik kan namelijk al een beetje kruipen en ik zit nu op de 10% lijn. Dat wil zeggen dat 10% van de kindjes op hetzelfde niveau zitten als ik (90% dus beter is dan ik.......sssssst). Dit klinkt mischien niet goed, maar ik zat heeeeeel veeeeeeel lager dan die 10%. Ik viel zelfs buiten de curve volgens mijn fysiotherapeut. Maar goed., waarschijnlijk hoef ik daar ook alleen nog maar deze zomer te komen. Ze denkt dat ik nu een inhaalspurt ga maken. Ik hoop het ook. Ik moet wel, want mama legt mijn legoblokken steeds heel ver weg en dan moet ik wel van alles proberen. Nu ga ik meestal nog achteruit, maar hopelijk snap ik heel snel hoe ik vooruit moet. Ik zal dinsdag op de crèche eens heel goed opletten. Verder heb ik papa en mama net  heel blij gemaakt met een poepluier tot op mijn rug. Hihi! Dat kwam omdat mama gisteren voor het eerst kruiden en knoflook gebruikt had voor mijn avond-hapje. Heerlijke pasta met bruchetta-kruiden! Vanavond weer! Nou, tot de volgende keer maar weer! X-je Basje

23 juni

Het gaat ontzettend goed met ons mannetje! Hij heeft nu al 3 nachten doorgeslapen en het eten gaat super! Gisteren 2 soepstengels gegeten zonder moeilijkheden. Dus geen soepstengels die door zijn neus naar buiten komen, geen enge stikgeluiden en ook was het niet nodig om na afloop alle soepstengels uit zijn gehemeltegat te peuteren. Wat heerlijk normaal! Een operatie om iedereen aan te bevelen...grapje hoor! Bas heeft ook heel veel lol in eten en at vanmorgen gezellig met ons mee; stukjes meloen, aardbei uit de tuin, brood en soepstengel. Dat was lekker smullen. Ook is het erg leuk om te zien dat Bas nu doorheeft hoe hij zijn soepstengel steeds een stukje omhoog moet schiuiven in zijn hand om nog een hapje te kunnen nemen. Ja, kleine jongens worden groot. Gisteren ook voor het eerst opgetrokken aan de box om zo voorzichtig te gaan staan. Nog wel een beetje wankel, maar heel trots!

21 juni

Mijn eerste zwemles van opa! En ik vond het geweldig!

20 juni

Het is vandaag te mooi weer om lange verhalen te schrijven. Daarom weer een paar "wist je dat's...":

Wist je dat....

• Het steeds beter met me gaat
• ik vaak al hele flesjes leeg kan drinken
• brood eten nu heeeeeel veeeeeel beter gaat dan vóór de operatie
• ik ook heel blij ben dat ik weer wat vast voedsel mag eten
• maar dat de fruithapjes van mama nog steeds het lekkerst zijn
• ik wel nog heel veel kwijl omdat ik nog steeds mijn mond niet goed dicht doe
  
• ik ook nog veel nachtmerries heb
• ik dan in paniek, trillend en huilend waker wordt
• soms wel een paar keer per dag/nacht
• dat ik ook niet meer graag naar bed ga
• en bijna elke keer wel een tijdje moet huilen
• dat mama denkt dat ik zo bang ben door de narcose of door alle indrukken die ik opgedaan heb
• ik dat vorige keer na m'n operatie ook had
• en dat wel een aantal weken zo bleef
• dus papa en mama hebben goede hoop dat het ook deze keer weer overgaat
• ik 's nachts geen flesjes meer hoef.
• alleen 's avonds nog wel een extra flesje wil (vroeger kreeg ik m'n laatste flesje om 19:30 uur en nu soms nog wel om 23:00 uur)
• we net drie dagen naar Duitsland geweest zijn
• waar de oom van papa 60 jaar werd.
• papa en mama lang twijfelden of ze wel moesten gaan, maar gelukkig uiteindelijk wel gegaan zijn
• we in een schattig hotelletje in een "Weinstubbe" sliepen
• het 6 uur rijden was, maar ik natuurlijk weer heerlijk sliep
• de omgeving erg mooi was en papa en ik daar heerlijk hebben kunnen wandelen
• het daar gelukkig niet zoooooooo warm was als in Nederland
• en zeker niet in onze kamer (waarvan de muren een halve meter dik waren)
• ik op het feest heel veel lol gehad heb met twee Nederlandse meiden
  
• mama vorige week dinsdag nog met het VU gebeld heeft omdat ik echt heel erg uit mijn mond stonk
• ze in het VU toen bang waren voor een infectie
• maar ik geen koorts had (alleen verhoging)
• papa en mama mijn mond toen steeds moesten spoelen en mijn tong en tandjes moesten poetsen
• anders moest ik terug naar het VU
• maar gelukkig ging dat toen al snel veel beter
• en knapte ik weer snel op
• mama deze week geen (zorg)verlof meer heeft
• ik daarom vanavond naar opa & oma mag
• ik daar morgen mijn eerste zwemles van opa krijg
• ik woensdag weer een dage op de crèche ga proberen
• dat dat ook wel weer een beetje moet kunnen, ik alleen nog slecht slaap, veel wil eten & drinken en het liefst op schoot zit
• het gelukkig op woensdag niet zo druk op de crèche is
• mama niet meer zo vaak op de site zal schrijven nu ze weer aan het werk gaat
  
• ik vorige week door de box gezakt ben.
• dat toen mama mij in de box zette, de poten uiteen weken in een spagaat waardoor de bodem ruimte kreeg en met één hoek naar beneden stortte.
• dat door die klap ik achterover viel en de rest van de bodem ook naar beneden stortte.
• Dat er gelukkig nog allemaal extra kussens in lagen (van toen ik nog een beetje slapjes was na de operatie) waardoor ik zacht viel.
• dat mama denkt dat ik anders met m'n hoofd tussen de bodem en de box terecht was gekomen.....
• dat mama enorm schrok en ik daar eigenlijk wel om moest lachen. Pfffff...........
• mama wel een vuurtoren lijkt.
• ze namelijk donderdag bij de kapper haar uitgroei wilde laten bijverven, maar dat dat mislukte en ze toen mosgroen haar kreeg. De kapper het toen alleen nog maar rood kon spoelen en mama dus nu een donkerrood kapsel heeft. En dat in de zomer....
• ze nu het liefste haar hele haar kort knipt...
• ik heeeeeel blij was toen ik Romy gisteren weer zag na 2 weken vakantie
• ik toen moest lachen en met mijn beentjes ging schoppen
• ze heeeel bruin en blond is
• ik heel veel met haar geknuffeld heb
• ze nu weer een paar dagen weggat (op kamp!), maar ze gelukkig daarna weer 3 dagen komt!
  
• mama gisteren helemaal vaderdag vergeten is
• Romy daar gelukkig wel aan gedacht heeft
• het een jaar geleden is (een dag voor vaderdag!) dat papa en mama hoorden dat ik schisis zou hebben
• papa en mama die eerste dagen nooit zullen vergeten
• die dagen eigenlijk erger waren dan de dagen na de geboorte of nu met die operaties
• omdat papa en mama nu precies weten wat schisis inhoudt
• en omdat ze zien dat ik ondanks alles zo ontzettend blij en opgewekt mannetje ben
• ik binnenkort mijn eerste gehoortest heb
• wat best wel een beetje eng is omdat kindjes met schisis best vaak slechthorend zijn.
• als deze test goed is en het schisisteam over 3 maanden (als ik één word) tevreden is, gaan papa en mama vieren dat we dit eerste jaar zo goed zijn doorgekomen.
• er gezegd wordt dat dit een van de moeilijkste schisis-jaren is (samen met zijn 10e jaar; zijn kaak en gehemelte)
• we de rest dan ook "makkie" aankunnen.
• ik tegenwoordig heeeeel lekker kan knuffelen
• dan pak ik met mijn handjes je gezicht (wangen, lippen oren, neus) en dan druk ik heel hard (met open mond) mijn gezicht tegen je aan. Het liefst kwijl ik je dan helemaal onder.
• papa en mama dat heerlijk vinden (ondanks de kwijl)
• ik iets nieuws bedacht heb; ik steeds mama's topjes en shirtjes neer beneden trek zodat ze in haar blote borsten of bh staat.
• ik dat ook in Duitsland deed in een drukke winkel en we toen heel veel bekijks en gelach hadden
• ik de laatste dagen af en toe iets doe dat op kruipen lijkt
• ik alleen ontzettend gefrustreerd word als ik dan achteruit ga ipv vooruit. Grrrrrr!
• mama nu wat achterstand in huis moet wegwerken (na 2 intensieve weken met mij en 3 gezellig dagen Duitsland)

14 juni

Door Bas:
En hoe gaat het nu verder met mij? Ja, wat zal ik zeggen. Ik ben nog steeds niet de oude. Ik ben jengelig, heb weinig tolerantie-vermogen, ben eenkennig, snel moe en hou mijn ouders de nachten wakker. Wel drink ik steeds wat beter (zit nu op ongeveer 3/4 melk, maar nog geen ander eten) en heb ik stees minder pijnstillers nodig (tenminste dat denkt mama en dus krijg ik nog maar 3 paracetamol per etmaal......pffff!). Elke dag gaat ook ietsje beter, maar het kost mijn ouders nog een hoop energie. Maar wat denken ze wel; ik ben vorige week pas geopereerd, dus ik heb het volste recht op heeeeel veeeeel aandacht. En daar maak ik dus dankbaar gebruik van. Vannacht had mama me (om 3:00 uur) wel een beetje door. Ik bleef jengelen na m'n fles. Dus toen heeft ze me huilend met wat speelgoed in mijn bed gelegd met de mededeling dat ik het maar uit moest zoeken tot minimaal 6 uur. En weet je, ze keek ook echt niet maar naar me om (zelfs de babyfoon ging uit!!). Dus er zat niet heel veel anders op dan maar gewoon te gaan spelen en stipt 6 uur het op een gillen te zetten! Papa en mama hebben vanmorgen daarom ook met elkaar afgesproken dat één nachtvoeding prima is, maar verder is het gewoon jammer voor me. Dus 's nachts geen rondjes lopen, wiegen, spelletjes, Teletubbies kijken of voorlezen meer..... Jammer hoor! Maar papa en mama hebben me uitgelegd dat als ze 's nachts zo druk met mij zijn, ze overdag veel minder gezellig kunnen zijn. Daar snap ik nou niets van. Ze zijn ook niets gewend. Ik ben pas 9 maanden oud. Sommige kinderen komen dan nog elke nacht. Dat ik dat na 6 weken al niet meer deed.... Ik had ze toen gewoon niet zo moeten verwennen. Maar ja. Wel mag ik sinds gisteren mijn speen weer. Eigenlijk pas vanaf vandaag, maar mama vond het gisteren zo zielig voor me dat ik eindelijk m'n speentje weer terug kreeg. Papa was daar wel boos om, maar dat vond mama helemaal niet erg. het scheelde heel wat decibellen zei ze tegen papa. Verder probeert ze me vanaf vandaag geen pijnstillers meer te geven. Ik heb al een paar dagen weer enorme last van verstoppingen en mama denkt dat dat misschien wel komt door alle medicijnen en pijnstillers die ik kreeg. Verder nog even leuk nieuws: ik kan sinds (eer)gisteren heel bewust in mij handjes klappen (als papa en mama "klap eens in je handjes" zingen) en zwaaien (als papa en mama "dag dag" zeggen). Stoer ben ik al hè?! Ik krijg trouwens vaak de vraag of deze operatie net zo erg of minder erg is dan de eerste. Nou dat kun je beter aan mama vragen. Dus hieronder even een stukje van mama.

Door mama:
Ja, we krijgen vaak de vraag of dit nu tegenvalt of meevalt in vergelijking tot de vorige keer. Ik denk dat deze operatie voor Bas vervelender was. Voornamelijk omdat het eten zo moeizaam gaat (en Bas zo'n enorme vreetzak is). Nu na een week eet hij nog steeds niet normaal omdat het slikken zo moeilijk gaat. Ook denk ik dat hij zich er meer bewust van is "hoe zielig" hij is. De vorige keer was hij nog maar 3-4 maanden en dus liet hij het maar een beetje gebeuren. Nu is hij af en toe ook gewoon heeeel boos en gefrustreerd. Ook weet hij dat het helpt om zielig te doen of te huilen. Papa en mama zijn daar nu gevoelig voor en dat weet meneer. Maar voor ons is het denk ik toch wel wat minder heftig. Misschien went het ook wel een beetje. De eerste keer was Bas ook nog zo'n klein mannetje, zo iel en kwetsbaar. Nu heeft hij gewoon een lekkere dikke Hollandse kop. Dus ik maak me niet zo druk om zijn voeding. Als hij niet wil eten, eet hij niet. Ook in het ziekenhuis heb ik me daar eigenlijk niet druk om gemaakt. De vorige keer wel. Toen had ik soms echt het gevoel dat het nooit ging lukken en was ik bang dat hij uit zou drogen. Deze keer had ik het idee dat ik alles wel onder controle had in het ziekenhuis. In 9 maanden tijd hebben we nu al 3 keer op de kinderafdeling gelegen met Bas. Dat geeft je kennis en ervaring. Je weet de weg, de procedures, de artsen, de verpleegkundigen. Maar je bent ook meer op bepaalde zaken voorbereid. Ik wist dat die eerste nacht heftig zou zijn en ik vorige keer echt door mijn benen zakte van het wiegen en lopen met Bas. Deze keer had ik dus mijn krukken, wandelwagen en draagzak mee. Ook weet je ondertussen hoe je kind is. Dus ik had vers fruit en een staafmixer mee. Omdat ik weet dat hij dat liever heeft dan een flesje melk. En je weet ook hoe mensen je kunnen helpen. Zo kwamen mijn ouders die dinsdag rond etenstijd zodat Marcel en ik even rustig zonder Bas konden eten. En was het heel fijn dat de ochtend na die eerste nacht Ninke kwam. Jammergenoeg was Bas in mijn bed in slaap gevallen zodat ik niet zelf even kon bijslapen, maar het was al lekker dat zij me kon helpen met het voeden van Bas (wat toen uitendelijk ook lukte). Dus organisatorisch was het gewoon beter onder controle. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het hele heftige dagen zijn en Marcel en ik ondertussen heeeeel moe zijn. Het is tijd dat ik weer aan het werk ga (nou ja, met die nachten......).

13 juni

Ik heb een nichtje!  Eline heet ze. Op deze foto huilt ze, maar kijk eens hoe leuk ik haar nu al vind. Mama moest af en toe mijn handje vasthouden anders wilde ik haar steeds pakken! 9 maanden geleden (minus 6 nachtjes) woog ik net zo zwaar. Alleen was ik veel lelijker toen ik geboren werd. En dan bedoel ik niet mijn lip hoor! Nee, ik was helemaal gerimpeld en geplet (met een punthoofd) door de geboorte. Dat heeft Eline beter gedaan. Ze lag in een stuit en mocht daardoor met een keizersnee geboren worden. Bofkont! Op deze foto zie je op de achtergrond mijn tante en die armen zijn van mijn oom die voor het allereerst Eline moest omkleden. Hij heeft dat een paar maanden geleden bij mij ook geprobeerd, maar daar bakte hij geen brood van. Wat een gepriegel en langzaaaaaaaam! Ik heb het toen gewoon op een gillen gezet, maar Eline laat haar papa gewoon haar gang gaan. Ze weet ook niet beter. Maar ik zal haar binnenkort eens uitleggen hoe vervelend die stomme kleren zijn. Ze mag blij zijn dat ze in de zomer geboren is. Misschien mag zij dan ook wel in haar blote billen liggen zoals ik in Afrika mocht.

11 juni

Hier even een fotootje dat goed weergeeft hoe ik me voel. Alles is goed als ik maar lekker dicht bij papa en mama mag zijn. Vannacht heb ik weer slecht geslapen. Omdat ik nog zo moeilijk eet/ drink, heb ik 's nachts honger, dorst, pijn en mis ik mijn speentje. Gelukkig slaap ik vandaag wel al beter overdag. Daarom kon papa vandaag toch meedoen aan de Zeebodemloop. Ben benieuwd of dat een beetje ging met zo weinig nachtrust.... (hij had trouwens goed gelopen).

10 juni

Mama het heel druk heeft met mij en ze dus geen tijd heeft voor lange verhalen, maar wel voor af en toe wat korte zinnetjes;

Wist je dat.....

• Ik wel 5 tot 6 vieze poepluiers per dag heb sinds ik thuis ben. Met van die vieze zwarte poep. Mama denkt dat dat komt door homeopatische pilletjes die ik heb om de narcose uit m'n lichaam te halen. De visite zegt dat ik aan het ontslakken ben ofzo..... klinkt vies genoeg!
• Ik vandaag om 14:00 uur mijn eerste flesje weer helemaal leegdronk.
• Ik vannacht eerst 4 keer (om het uur) wakker was en daarna (na een flesje perensap) van 3 tot 8 uur doorsliep.... 
  
• Ik heeeeel veeeeel aandacht wil van mama (of visite).
  
• Ik nog wel een beetje zwakjes ben. Zitten lukt nog niet zo goed. Ik val dan steeds om. Verder zweet ik heel snel en veel.
  
• Ik het liefst lekker tegen mama aan wil liggen of hangen...
• Ik niet zo goed mijn mondje durf dicht te doen en ook niet zo goed weet wat ik met mijn tong aanmoet. M'n gehemelte is wel heeel klein geworden nu.
  
• Mama vandaag toch nog even met het ziekenhuis gebeld heeft omdat mijn wonden er niet zo lekker uitzien (rauw en wit). Maar als ik geen koorts heb en nog wil slikken, het niet erg is.
  
• Ik hele rode schrale lippen heb doordat ze tijdens de operatie een grote klem op mijn mond hebben gezet. Volgens mij hadden ze deze operatie beter kunnen doen toen mijn mond nog zo groot was. Nu is hij helemaal uitgescheurd.
• Ik mama de hele dag wil zien. Het is dus maar goed dat de box wieltjes heeft zodat mama de box heel makkelijk met haar mee kan slepen.
  
• Ik veel liever op schoot zit, dan in de box.
• Ik ontzettend kan genieten van alle boekjes die mama voorleest en alle liedjes die ze zingt. Omdat ik dan niet wil dat ze stopt, ga ik heel hard huilen (zodat mama denkt dat ik pijn heb) en dan gaat ze weer door met lezen en zingen. Slim hè?!
  
• Mijn lievelingsvideoband van de Teletubbies in het ziekenhuis stukgedraaid is en ik nu steeds Barbapappa moet kijken. Lang niet zo leuk als mijn vriendinnetje Lala. 
• Ik ook al kan lachen. soms een flauw lachje, soms al heel hard schateren. Een beetje afhankelijk van mijn pijnstiller.
  
• Ik nog 3 keer per dag een pijnstiller mag en ook nog steeds nodig heb.
  
• Er nu elke maaltijd heel veel eten in mijn neus komt, waardoor ik wel 2-3 keer per bordje moet niezen (leuk effect geeft dat met fruithapjes of pap in je neus!!!). Mama snapt het ook niet, want m'n gehemeltespleten zijn nu heel veel minder groot geworden en toch heb ik er veel meer last van. Misschien wel omdat ik nog moet wennen aan mijn nieuwe mondje. Laten we hopen dat het tijdelijk is. Dat niezen geeft zo'n troep!
  
• Ik gisteravond met papa en mama een heel stuk gewandeled heb (naar de supermarkt en terug).
• Ik nu al 10 minuten in mijn bedje lig te huilen omdat ik van mama moet slapen, maar ik dat alleen wil op haar schoot.
  
• Mama nu toch echt even moet stoppen met schrijven om mij m'n zin te geven.....(maar ze was net te laat, dus toen sliep ik ondertussen al.....).
• Ik in het ziekenhuis geleerd heb hoe ik me omhoog moet trekken aan spijlen van bedjes en boxen! Ook heb ik gemerkt dat het heel handig is om je voorover te laten vallen als je iets wilt pakken dat net te ver ligt.
  
• Ik twee weken vloeibaar moet eten en een week geen speen mag.....denken ze dat ik gek ben ofzo...Die speen heb ik echt nodig om in slaap te komen......dokters.......gggggrrrr!!!
• Ik af en toe nog wel een beetje bloed verlies (vooral 's nachts zoals papa en mama zagen op de lakens).
  
• Ik al een hechting heb kunnen lospeuteren! Het was even moeilijk, maar het is me gelukt! Het smaakte niet echt lekker , dus ik heb het uitgespugd. Mama gelijk boos op.....ze snapt er ook niets van......
  
• Ik pas over 3 maanden terug hoef te komen? Dan heb ik een afspraak met het hele schisisteam. Ja, met alle 9 specialisten samen speciaal voor mij!!! Stoer he?!
• Ik heel veel lieve kaartjes en digitale post krijg van jullie!
  
• Mama deze keer veel minder moe is dan de vorige keer. Of juicht ze te vroeg?
  
• Ik gisteren even een uurtje bij de buurvrouw mocht spelen zodat mama ook even een uurtje voor zichzelf had. Om te tutten zei ze...... zal wel. Ik zag in ieder geval geen verschil!
  
• Mama van deze stilte (ik slaap nog) gebruikt maakt om even door het huis te rennen. Zodat papa ook nog een beetje in een opgeruimd huis thuis kan komen.........deze stilte bleek later maar 15 minuutjes te duren).

Kusje Bas

9 juni

Hieronder een fotoverslag van onze tijd in het VU. Onder 8 juni kun je het geschreven verslag lezen. Vannacht redelijk geslapen. Basje was om de twee uur wakker (is redelijk vergeleken met die nacht ervoor) en heeft vanmorgen een half flesje gedronken en wat hapjes pap. Nu ligt meneer heel zielig bij mij in bed. Hij heeft net een pijnstiller gehad (mag hij om de 8 uur), dus straks zal het vast wat beter gaan. Vandaag zal wel een dagje soaps en tekenfilms kijken (vanuit bed) worden. Basje en mama hebben wat slaap in te halen. 

Maandag genoot ik nog blij van alle aandacht	Dinsdagochtend (nuchter) vermaakte ik mij ook nog prima	Om 9:30 uur vertrok ik richting de operatiekamer.
M'n Woeffie mocht gelukkig weer mee.	Anderhalf uur later waren ze klaar.	Gelukkig kwam mama al snel en mocht ik bij haar op schoot.
Maar ik had heeeel veeeeel pijn en mama kon mij niet troosten.	En ook huilen, slikken en ademen doet mij pijn.	Maar twee porties morfine en zuurstof deden me goed.....
Eindelijk weer bij papa; die wel 3 uur op ons moest wachten (pffff)	Lekker bij papa slapen (die heeft een heerlijk rustige hartslag)	Maar ik bleef zielig.... en ziekig....
Koorts/ morfine oogjes en rode lippen van het zoenen?	Sokjes aan m'n handjes anders trek ik m'n hechtingen uit m'n mondje.	Na 34 uur durfde ik eindelijk weer te slikken (mama's lekkere fruithapje)

8 juni

(even een wat langer verhaal. Ook voor Bas voor later, want in het ziekenhuis ben ik er deze keer niet aan toegekomen een verslag te schrijven in zijn ziekenhuis-schriftje).

We zijn weer thuis! Het is bijna niet te geloven dat ik drie dagen geleden nog thuis was en schreef op de site. Maar de datum liegt er niet om. Het lijkt alleen wel of ik twee weken ben weggeweest. Tropendagen noemen ze dat geloof ik. Basje hebben we net in bed gelegd en eigenlijk zouden wij nu ook beter naar bed kunnen gaan. Vannacht hebben we amper geslapen. Basje had het erg moeilijk en ook vandaag is hij nog steeds erg zielig. Maar laat ik bij het begin beginnen. Maandag bracht Marcel ons naar het ziekenhuis en was het (zoals verwacht) een dagje van onderzoekjes en gesprekjes. Heel bijzonder vond ik Bas' reactie op zijn bloedprikken. Het moest met een vingerprikje waarna ze druppel voor druppel 3 flesjes moesten vullen. Vorige keer vond ik dat al onmenselijk, maar deze keer was Bas vol aandacht aan het kijken hoe de buisjes druppel voor druppel gevuld werden met druppeltjes bloed. Iedereen die Bas een beetje kent, weet hoe geïnteresseerd en serieus Bas kan kijken. Verder hadden we aan aandacht geen gebrek. Aangezien het ons derde verblijf in 9 maanden was op de kinderafdeling van het VU, was er bij verschillende ouders en verpleegkundigen herkenning. Al was de herkenning voornamelijk van mij (als moeder), want het gezichtje van Bas was ondertussen natuurlijk onherkenbaar veranderd. Ja, tussen de regels lezen jullie het goed; er waren ouders die in die paar maanden nog steeds met hun kind in het VU zaten. Daar krijg je toch rillingen van..... Maar goed. We hadden ook nog bezoek van m'n ouders en een vriendin. En Bas was natuurlijk nog goed in vorm en was dus helemaal in zijn sas met al die aandacht. 's Avonds was papa er nog en Bas kon zijn lol weer niet op met alle quality-time van zijn ouders. Om 8:30 uur gingen wij naar bed en papa naar huis, want we moesten de volgende morgen vroeg weer op. Bas kreeg om 3 uur nog een flesje, waarna hij nuchter moest blijven tot de operatie. Wat een lol vond meneer dat; om 4 uur vond hij het nog steeds ontzettend gezellig en lag hij te keten in zijn bed. Maar omdat we zijn kamergenootje niet wilden wakker maken, mocht meneer dus gezellig met mama spelen in de speelhoek van de afdeling. Mama vroeg zich ondertussen wel een beetje af waarmee ze bezig was (om 4 uur in de ochtend!). Gelukkig hebben we ook nog even geslapen voordat papa er was met het ontbijt voor mama. Toen was het een paar uur Bas bezighouden en afleiden van zijn honger-/dorstgevoel. Want onze vreetzak vond die voeding 's nachts wel leuk, maar een ontbijt 's morgens kon er ook nog wel bij. Maar hij hield zich (door alle afleidingsspelletjes van papa) erg goed. Om half 10 mochten we dan toch naar de OK. Papa zou deze keer met Basje mee naar binnen gaan voor de narcose. Dus die stond in zijn groene pak te keten met Bas. Bas had namelijk (samen met papa) een scheetkussen uitgezocht uit de kado-kist en daar hadden ze samen een hoop lol mee. Het duurde erg lang en Basje viel al bijna in slaap zonder zijn roesje. Maar toen het echt tijd was voor zijn narcose werd het een heel gevecht en verzette meneer zich hevig. Hij werd ontzettend boos en gebruikte al zijn kracht en adem om dat kapje van zijn mond te trekken. Papa vond het een ontzettend naar gezicht en was er de hele middag behoorlijk ontdaan door. Dat was ook de reden dat mama niet meer mee wilde, want ook de vorige keer was het een naar gezicht. Maar gelukkig was het voorlopig even de laatste keer. Om de tijd te overbruggen gingen we wat drinken bij vrienden van ons in Amsterdam. Het was erg gezellig, maar mama zat toch niet lekker rustig (met het idee dat ze ondertussen in je kind snijden.....brrrrr!). Teruggekomen mocht mama gelijk mee naar de uitslaapkamer waar Basje weer lag. Dat eerste beeld zal mama nooit vergeten. Bas lag op zijn buikje in zijn bedje met zijn gezichtje in een plasje bloed. Heel naar! Maar gelukkig mocht hij lekker bij mama liggen. Maar troosten lukte niet. Bas was in-en-in verdrietig. Hij had veel pijn en dus kreeg hij extra morfine. Maar een uurtje later was hij nog steeds ontroostbaar en kreeg hij nog een dosis morfine. Wat inhield dat we het wel 3 uur duurde voordat we weer terug naar de afdeling en papa mochten. De operatie was wel goed gelukt. Zijn zachte gehemelte was gesloten door eerst twee extra "spleten" te maken (links en rechts van de spleet). Daardoor creëer je huid dat ze weer gebruikten om het zachte gehemelte te sluiten. Als je nu dus in zijn mond kijkt, zie je 3 bloederige spleten naast elkaar. Maar wat mij ook gelijk opviel was dat de dubbele spleet in zijn harde gehemelte (die ze pas sluiten als hij 9 jaar is) ook nog maar heel kort is. Dat bleek ook te kloppen, ze hebben gelijk de (dubbele) spleet in het harde gehemelte ook voor een deel gesloten. Weliswaar alleen nog maar met huid (bottransplantaat komt pas als hij 9 jaar is), maar ik verwacht dat de problemen met de voeding nu voor een groot gedeelte opgelost zullen zijn (of moet ik niet te vroeg juichen?!). Toen volgde een dag en nacht van pijn, verdriet, huilen en nog meer pijn. Eten & drinken wilde hij niet. Elke slikbeweging deed hem pijn en door de honger en pijnstillers voelde hij zich belabberd. Hij was een zielig hoopje mens en wilde het liefst bij papa of mama hangen. Gelukkig kwamen opa en oma rond etenstijd langs zodat papa en mama even hun handen vrij hadden om te eten. 's Nachts hadden mama en Bas een drukke nacht waarin zeker wel 10 keer het alarm van zijn infuus afging en Bas niet meer deed dan hazenslaapjes van ongeveer 30 minuten. 's Nachts leek mama bergen met energie te hebben, maar tegen de ochtend begon het toch een beetje op te raken. Gelukkig kwam papa nog even een uurtje vóór zijn werk (waardoor ook bij hem de wekker al ging om 5:15 uur). Mama kon even lekker douchen en papa had veel lol met Bas, die eindelijk weer een beetje aanspreekbaar was. Maar weer werd het eten helemaal niets. Zijn mond ging wel open, maar slikken deed hem hard huilen. Om 10:00 uur viel Bas gelukkig in een diepe slaap. Jammer genoeg in mama's bed waardoor die haar slaap niet kon inhalen. Maar toen het eten daarna wèl lukte (door de hulp van vriendin Ninke), was alle slaap vergeten en had mama weer enorme energie. Melk lukte redelijk, maar helemaal en succes was het verse vruchtenmoesje van mama (zijn lievelingshapje gemaakt van zomerfruit). Mama is gelijk doorgelopen naar de verpleegkundigenpost met de mededeling dat ze vandaag naar huis ging met Bas. Of ze de benodigde handtekeningen en papieren konden regelen. En gelukkig volgt het VU vaak het gevoel van de ouders. Als die er het vertrouwen in hebben, mogen de kinderen mee naar huis. En vertrouwen in ons mannetje hebben wij natuurlijk! En misschien was het veiliger en makkelijker in het ziekenhuis, maar mama verlangde naar haar eigen bed en kon niet meer tegen alle nare verhalen van zieke kinderen en voor papa was het heen en weer rijden tussen werk, huis en ziekenhuis natuurlijk een extra belasting. Daarom zijn we nu thuis. Bas en mama hebben deze dag (in afwachting van papa) nog gevuld met een bezoekje aan de kinderboerderij (die eens per maand zijn diertjes brengt naar de kinderafdeling) waar de kinderen dat de kuikentjes, konijntjes en cavia's mogen knuffelen en voeren. Wat een prachtig gezicht! Verder had de kinderarts van het schisisteam gevraagd of hij met een paar leerlingen van hem langs mocht komen voor een gesprekje over schisis. En dat hebben ze gedaan. Er kwam ook nog een fotograaf voor foto's voor een informatieboekje. Had ik dat maar eerder geweten; want echt jofel zag ik er na twee gebroken nachten, in mijn joggingbroek, zonder make-up en op m'n slippers natuurlijk niet uit! Maar goed. Een detail natuurlijk! Bas z’n kamergenootje; een meisje van ook 9 maanden met alleen een zachte gehemelte schisis (dus wel een gesloten lip en kaak), was net voor Bas geopereerd, maar mocht jammer genoeg nog niet naar huis. Drinken wilde nog net lukken en ze moest weer aan het infuus om uitdrogen te voorkomen. Hopelijk mag zij morgen. Al is thuis zijn natuurlijk ook net altijd veel beter. In een ziekenhuis heb je natuurlijk alle faciliteiten waardoor je je 100% kunt richten op je kindje. Thuis draait het leven (lees: het huis, de boodschappen, etc.) door. Maar een goede nachtrust doet ook veel goed. Al met al waren het twee heftige dagen, die thuis nog zeker dagen voort zullen duren. Maar dit alles is niets naast het verhaal dat ik vanmiddag hoorde van een moeder. Haar zoontje van 4 jaar (gok ik) mocht ook bijna naar huis vertelde ze. Vrijdag al! Iets wat ik dat leuke jochie wel gunde. Toevallig had ik gisteren nog gezellig met hem zitten kletsen en lezen toen zijn ouders met de dokter moesten praten. Maar het bleek minder goed te zijn, dan het leek. De kanker zat nu in zijn hoofdje en was niet meer te behandelen...... Dat is iets wat we nu niet meer uit onze gedachten kunnen krijgen. Echt vreselijk..... We geven Bas dus nog even een extra kus en knuffel en genieten er extra van dat we saampjes thuis zijn. Ondertussen slaapt Bas nog steeds en gaan wij ook naar bed. Het is maar de vraag hoelang hij nog blijft slapen….. 

6 juni

Wilde net met Bas nog even uitgebreid gaan douchen, maar meneer is in ons bed al in slaap gevallen. Dus heeft mama even tijd voor een laatste berichtje op de site. Dat doet hij normaal nooit, maar hij is nu vast erg moe van al dat spelen vanmorgen. Bas werd vanmorgen dan ook nietsvermoedend heel vrolijk en gezellig wakker. Hij kon zijn lol niet op met zijn Kikker Karel-boekje (Marieke & Marco; dat is echt een succes). Mama heeft vanmorgen even lekker de tijd genomen en wilde wel 5 keer hetzelfde verhaaltje voorlezen en heel veel knuffelen. Want al weet Basje nog van niets, mama vindt het nu toch wel dichtbij komen. Heeeeel dichtbij, want om 12:00 uur gaan we richting het VU. En terwijl mama normaal zo georganiseerd is, kan ze zich er nog steeds niet goed toe zetten de koffertjes in te pakken. Ook voor mama zelf, want die laat haar mannetje natuurlijk niet alleen en blijft logeren op de kinderafdeling. Morgenochtend staat Bas ingepland voor de operatie en vandaag is een dagje van wachten en onderzoekjes. Van de vorige keer weet ik nog dat we de hele middag in zijn kamertje (lees: Bas in z'n bedje) moesten bijven voor 4 keer een onderzoekje van 10 minuten. En toen was meneer 3-4 maanden, maar ik ben benieuwd hoe dat deze keer gaat. Van een vriendinnetje van Bas kunnen we misschien een leuke speelboog lenen voor al die uren ligend in z'n bedje. Eigenlijk voelt Bas zich wel al een beetje te groot voor speelbogen (waar je op je rug onder ligt), maar deze is heel spannend (en natuurlijk nieuw voor Bas). Dus dat zal wel schelen en door de morfine zal hij ook wel weer wat slomer zijn. En verder heeft mama vandaag tijd genoeg voor uren quality-time (liedjes, boekjes en massages). Geen huis, tuin, boodschappen of werk, alleen Basje. En niet alleen voor vandaag, maar voor wel 2 weken. Van de vorige keer weet ik ook nog dat Bas daarna heel erg moest wennen aan het gewone leventje zonder zijn persoonlijke "assistent" en moest hij echt afkicken van al dat verwennen. Maar nu mag nog even alles. Dit weekend hebben we al zijn lievelingshapjes gekocht; aardbeien, meloen, perzikken etc. al het verse zomerfruit eigenlijk. Dus de fruitmand staat al klaar en de staafmixer gaat natuurlijk mee! Want als meneer kan eten, mag hij naar huis. En vandaag proppen we onze vreetzak nog even helemaal vol, want daarna moet hij nuchter zijn tot aan zijn operatie. En dat is bij baby's nogal een opgave. Ik weet natuurlijk niet goed hoe andere baby's zijn, maar die van ons laat al een kwartier voor zijn voeding met veel volume weten dat hij honger heeft en leg dan maar eens uit dat hij nog een paar uur moet wachten (en daarna van de keelpijn natuurlijk helemaal niet wil eten). Maar goed. Waarschijnlijk zijn we voor het weekend weer thuis en zetten we zo snel mogelijk een berichtje op de site. Iedereen nog bedankt voor alle lieve kaartjes, e-mails, voicemailberichten, kadootjes en sms/msn-berichtjes voor Bas en ons. Bas heeft vooral met de gekleurde enveloppen veel lol! Romy zit nu in het vliegtuig richting Kreta voor een vakantie van twee weken met haar moeder (en papa John en haar 2 broertjes natuurlijk), dus zij komt pas weer terug als de rust hier is wedergekeerd. Dit weekend heeft ze nog wel haar werkstuk afgerond over schisis en het is weer een pracht-werkstuk geworden. Wel was vond ik het even schrikken om zijn foto's weer te zien van die eerste maanden. We vonden ons mannetje toen zo ontzettend mooi, maar eigenlijk was het best een naar gezicht. Het verbaast me soms nog wel eens dat we nooit nare opmerkingen gehad hebben of dat er mensen waren die zich rot schokken. Misschien waren die er ook wel, maar hebben wij dat (op onze roze wolk) wel niet gezien (hihi). Binnenkort zullen we Romy d'r werkstuk op de kinderpagina zetten. Bas is ondertussen weer wakker en zijn blokkendoos aan het omkiepen. Bas kikt op veel geluid en dat doen vallende blokken! Maar ik ga dit mannetje even onder de douche zetten en de laatste spullen inpakken.

30 mei

Op verzoek van velen, zal ik proberen de site wat vaker bij te houden. Zeker nu er weer een operatie voor de deur staat. Maar allereerst even een fotoverslagje van deze week. We hebben eindelijk ons fototoestel weer terug, dus daar maken wij dankbaar gebruik van.

Dit bedoelt mama nou als ze zegt dat het eten (pap) m'n neus uitkomt.	Lekker op zondagmiddag wandelen met papa en mama
Voor Romy d'r verjaardag maakten we een wandeltocht met GPS	Dit pakhuis maakte mijn overgrootopa Burger voor mij!
Wat ben ik toch een schatje! (hier bij de voetbal-kampioenswedstrijd van m'n grote zus)	Hier moedig ik mijn sportdag-team aan in mijn eigen sportdag T-shirtje!
In de ballenbak bij mijn vriendinnetje Chrisje	Ik kan mezelf erg goed vermaken

22 mei

De nieuwe operatiedatum is bekend; 6 juni wordt Bas opgenomen in het VU en 7 juni gaan ze daar zijn zachte gehemelte sluiten. Nu die datum zo staat, ga ik er steeds meer tegenop zien. Nog maar 2 weken...brrrr! Vorige keer wisten we niet zo goed wat ons te wachten stond. Toen werd ons verteld dat het heel heftig was, maar niet heel lang duurde. Dat heftige hadden we echt onderschat, maar het viel inderdaad mee hoe lang het allemaal duurde. Al ben je er natuurlijk wel weer een paar weken zoet mee en die paar weken leef je echt even helemaal voor Bas. Alle andere dingen gaan gewoon langs je heen. Is ook niet erg hoor. Er is niets erger dan dat je kind pijn heeft. Jawel, eigenijk wel; dat je kind pijn heeft, maar je kunt het niet troosten. Echt onbeschrijvelijk. Dat vreet aan je. Ik zie er dan ook ontzettend tegenop. Maar in m'n achterhoofd weet ik gelukkig dat het maar een paar echt hele heftige dagen zijn. Na ongeveer een week hadden we de vorige keer alweer goede momenten. Deze operatie zal wel technisch iets zwaarder zijn en Bas iets ouder, dus waarschijnlijk al met al wat heftiger. Maar ach...over een maandje is het ergste alweer voorbij. We proberen er nog maar niet teveel aan te denken. Wat papa veel beter lukt dan mama.

Vandaag een heerlijke dag gehad. Het was erg mooi weer en Bas was gelukkig alweer veel fitter dan de laatste paar dagen. Vanmorgen zijn we dus lekker met Bas gaan fietsen. Gisteren voor het eerst 10 minuutjes geprobeerd in zijn fietsstoeltje en vandaag al een lange tocht van 45 minuten. Bas vindt het grandioos en kijkt zijn ogen uit. Verder nog lekker geschommeld en 's middags een uur gewandeld (bij papa in de draagzak en bij mama op schoot). Lekker heel veel buiten geweest dus! Toen lekker voor het eten in badje gedaan door papa en toen zijn eerste fles met pap gehad. Doordat Bas allergisch is voor rijst (en dus rijstemeel), was pap tot nu toe niet mogelijk. Maar vrijdag heb ik bij de reformwinkel pap gevonden die gebonden is met banaan. Het proberen waard dus. Maar pap kan niet in zijn speciale Haberman fles (door het ventiel), dus Bas moest het zelf drinken uit een gewone fles met een extra groot gat. Wat natuurlijk heel vermoeiend is voor ons mannentje. Echt goed ging het dus ook niet. En we weten natuurlijk niet of dat komt doordat het niet lekker was (wat ik me kan voorstellen), of dat hij voor een van de producten overgevoelig is (merken we morgen vanzelf) of dat hij gewoon heel erg moe was (niet zo gek na zo'n buiten-dag en badje). Maar na zijn halve flesje pap viel hij in een erg diepe slaap.  En ook papa en mama maken het vanavond niet erg laat.

17 mei

Ik zit nu lekker bij mama op schoot. Ik ben ontzettend lief aan het kijken wat mama allemaal op mijn site zet. Strakjes ga ik in badje, want op mijn gezicht (en vooral tussen mij onderkinnen) kun je zien wat ik allemaal gegeten heb; brood, aarbeien, liga en melk. Maar dat vinden papa en mama niet erg hoor. Ze zijn al lang weer blij dat ik vandaag wilde eten. Al twee dagen wilde ik niet eten en drinken. En als ik dat toch deed, spugde  ik alles tot en met mijn maagzuur weer uit. Mama dacht al dat ik weer iets gehad had waar ik allergisch voor was, maar ze kon niet echt bedenken wat. Het begon een dag nadat ik asperges met aardappel, ham en ei gegeten had. Mama maakt mijn hapjes (vanwege mijn allergieën) altijd zelf en had daarom het eigeel al weg gelaten vanwege mijn allergie. Nu dacht ze dat ik misschien ook  wel allergisch was voor het eiwit. Maar gisteren hoorde ze op een feestje dat er in supermarktham vaak lactose (melk) zit. En ja hoor, thuisgekome bleek dat ook het geval. Kun je voorstellen wat één plak ham al kan veroorzaken? Maar gelukkig blijf ik wel een vrolijk mannetje. O, papa is nu klaar met bellen, dus ik ga in bad. Doeiiii tot een volgende keer weer.

14 mei

Door Bas:

Lieve allemaal,
Eindelijk weer eens een mailtje van mij. Ik heb mama eindelijke weer eens zover gekregen dat ze wat op mijn site wilt typen. Twee weken geleden zijn we een week naar Frankrijk geweest. Het leek even of het niet door kon gaan doordat papa en ik ziek waren. Maar door een antibiotica-kuurtje knapte ik gelukkig alweer snel op (van mijn voorhoofdsholte-ontsteking en oorontsteking)  tot ik op een avond een koorts-stuip met ondertemperatuur had. Papa en mama schrokken er best van. Maar gelukkig konden ze met wat hulp van de dokter m'n temperatuur weer omhoog krijgen. Kun je voorstellen het zweet droop van m'n lichaam terwijl ik nog maar 34 graden had! Bij nog een tiende graad lager had ik naar het ziekenhuis gemoeten, dus dat scheelde niet veel. Daarom mocht ik die nacht lekker bij papa en mama slapen zodat zij mij goed in de gaten konden houden (papa en mama sliepen dus niet echt lekker). Maar waarschijnlijk was het een laatste stuiptrekking voordat ik beter was. Want die ochtend erna werd ik helemaal fit, vrolijk en beter wakker. Toch amper te geloven?!  Papa had niet echt tijd om uit te zieken, want die had de week voor Frankrijk een beurs en toen werd mama een paar dagen voor vertrek ook nog ziek; keelontsteking. Niet zo gek natuurlijk met 2 zieke mannen in haar bed (om verwarring te voorkomen; papa en ik dus!). Mama kreeg ook een antibiotica-kuurtje en we vertrokken een dag later in de hoop dat mama snel weer op zou knappen. De reis ging erg goed. We reden 's nachts en Romy en ik sliepen wel 10 van de 12 uur! Goed hè?! We zaten in de Dordogne (een uur boven Toulouse) met mijn opa & oma en hun vrienden (met kinderen en kleinkinderen) in allemaal huisjes in een bungalowpark. Ik vermaakte me dus prima met al die aandacht. Romy had het erg druk met sporten; tennissen, voetballen en (heel Frans:) jeux de boulles. Papa kon eindelijk lekker uitrusten en mama was ziek. Ze bleek allergisch voor die antibiotica. Gelukkig kreeg ze van de Franse dokter allemaal medicijnen zodat ze de laatste 2 dagen alweer kon genieten. We hadden erg lekker weer en ik heb dan ook weer een lekker kleurtje. Verder zie ik er nu al erg groot uit; ik heb een kuifje met gel (ja, zolang is mijn haar alweer), heb drie tandjes en kan al helemaal los zitten! Goed he?! M'n ondertandjes komen heel goed door, maar mijn bovenkaak is natuurlijk nogal gek van vorm waardoor mijn tand aan de bovenkant, scheef groeit en naar binnen staat. Gelukkig zie je dat niet echt omdat mijn lip erover valt. Maar ja.....Dit was het weer even. Mama zal snel weer wat schrijven. Over 3 weekjes word ik waarschijnlijk weer geopereerd. Dat is dus weer spannend. Maar als er meer zeker is, horen jullie dat.
Kusjes Bas

24 april

Dit weekend hadden mijn beide heren samen afgesproken alle aandacht op te eisen. En dat is ze gelukt. Met hoge koorts en ontzettend ziekig (of was het zielig?), hadden zij het hele huis in rep en roer. Romy d'r verjaardagsfeestje vandaag moest zelfs worden afgezegd en ik draaide dag- en nachtdiensten. Zaterdagnacht mocht ik om 5:00 uur ook even een uurtje (of 2) van ze slapen voordat Romy naar voetbal gebracht mocht worden en ik een paar uurtjes naar kantoor moest vanwege een speciale bijeenkomst. Gelukkig kon de zieke Bas een paar uurtjes bij de buurvrouw blijven, want Marcel lag voor pampus. Maar ondertussen krijgen de heren alweer een beetje kleur en hebben ze vandaag uren (bij)geslapen. Ik denk dat ik nu maar eens aan de beurt ben voor zo'n verwen-weekend. En met al die bacillen in huis, kan dat toch bijna niet anders. De vitaminenpreparaten zijn dus weer uit de kast gehaald en we proppen ons vol voor een hogere weerstand.

23 april

Bijna alweer een maand geen nieuws over Basje. In het algemeen betekent dat dat we erg druk zijn met ons mannetje. En ook nu was dit weer het geval. Eten blijft moeilijk. Daarom nu even wat nieuws op eet-gebied. Zoals we eind maart al schreven kreeg Basje steeds minder zin om te eten. Het zien van het lepeltje kon hem al laten huilen terwijl we toch moesten blijven proberen. Van zijn fysiotherapeute kregen we toen het advies om hem met onze vinger te voeden zodat wij hem konden laten voelen wat hij binnen in zijn mond met het hapje eten moest doen. Een normaal reflex voor baby's is namelijk om het eten tegen het gehemelte fijn te drukken. Maar je kan je vast voorstellen dat dat bij Bas juist niet moet omdat het eten dan direct in zijn neus terecht komt. Daarom moesten wij hem laten voelen dat als hij het eten tegen zijn goede stukje gehemelte fijnduwt, het dan wel goed gaat. In het begin was dat niets. Het eten zat echt overal, want meneer vond dat als ik met mijn vinger in zijn mond mocht, hij dat ook mocht. En volgens de fysiotherapeute was dat ook juist erg goed (zodat hij ook kon voelen hoe zijn mond in elkaar zat). Maar je wilt niet weten hoe wij er na zo'n hapje uitzagen...... Maar het had effect! Basje leerde zichzelf aan het hapje de goede kant op te duwen. Hij had zelfs (heel slim!) bedacht dat het dan hielp om zijn hoofd scheef te houden zodat het al een beetje vanzelf de goede kant op ging. Dus het gekledder had zeker zin gehad. Het ging zeker beter, Bas ontdekte namelijk dat eten lekker is. Dus een beetje moeite wil hij er wel voor doen. Ondertussen lukt het al goed met een lepeltje. Verder eet hij af en toe stukjes brood of stukjes liga. Maar je moet er als moeder wel stalen zenuwen voor hebben. Want zeker 1 op de 2-3 keer komt het eten via zijn gehemelte in zijn neus of in zijn luchtpijp. Met alle gevolgen van dien. Bas hardhandig op zijn rug slaan (omdat hij steeds roder aanloopt) of hem half op zijn kop houden (omdat hij toch redelijk in paniek aan het raken is), komt geregeld voor. En wat dacht je ervan als hij na de maaltijd niest en je uit zijn neus de stukjes brood en liga ziet komen. Want ondanks dat hij erg zijn best doet, blijft er eten in zijn gehemelte komen. Maaltijden eindigen dus vaak niet zo leuk als dat ze begonnen. Al lijkt Bas er ondertussen al aardig aan te wennen. Want ook na zo'n verslik-partij gaat dat mondje van Bas gelijk weer open voor een nieuw stukje of hapje. Al hebben papa en mama het dan meestal wel weer even gehad. Maar die gezonde eetlust geeft me veel inspiratie voor het bedenken van nieuwe hapjes. Meneer weet ondertussen wel wat hij lekker vindt. En dat zijn niet de kant en klaar hapjes (waaruit we al amper keus hadden vanwege zijn allergieën). Meneer houdt van zomerfruit als meloen en aardbeien. Verder heeft hij 's avonds de voorkeur voor zelfgemaakte (en gepureerde) lasagne of witte bonen in tomatensaus met groenten.

29 maart

Even wat technische problemen met de instellingen van de site gehad, maar nu is het eindelijk weer mogelijk om de site bij te werken. In tussentijd hebben we het lekker druk gehad. Bas is twee keer ziek geweest. Vorig weekend van zijn 3e vaccinatie. Van de eerste twee heeft hij helemaal geen last gehad, maar nu was hij behoorlijk ziek. Wat hij via zijn flesje binnenkreeg, kwam er binnen één minuut aan de onderkant weer uit. Hij plaste uit zijn billetjes. Liters en liters wilde hij drinken en ondertussen zaten, papa, mama en opa onder de vloeibare poep. Bas kreeg geen eens meer kleren van ons aan. Als we een potje hadden gehad, hadden we hem beter op een potje kunnen zetten tijdens het drinken.  In totaal heeft het wel 5 dagen geduurd voordat Bas weer de oude was. Mama was dan ook erg blij dat ze weer naar haar werk mocht; ze kon geen poepluier meer zien! Die week ging verder weer erg goed. Bas was lekker vrolijk en had een hoop lol met zijn vriendinnetje Esmee in de box, tijdens een etentje bij oma aan de wijn en met zijn vriendinnetje Chrisje aan de wandel (zie foto's).

Maar dit Paasweekend wilde meneer weer wat extra aandacht en begon het weekend met een simpel (maar vervelend) kuch-je. Niets bijzonders, maar omdat hij zichzelf steeds wakker hoestte, gaven we hem homeopatische hoest-druppeltjes voor baby's. De eerste dag mag je dat elk uur geven en het hielp, dus Basje kreeg zijn lekkere druppeltjes. Totdat hij enorme buikkramp kreeg. We hadden ons netjes gehouden aan zijn dieet en ook had hij niets nieuws gehad......behalve die druppeltjes dan! Waarschijnlijk kan hij daar dus toch niet tegen. En de kramp werd met het uur erger. Tijdens die krampen, konden we hem maar amper vasthouden, zo spastisch deed hij. Het enige wat hem een beetje hielp, was als mama met haar hand heel hard op zijn buikje drukte. Basje mocht dus bij ons in bed en na een tijdje hield hij bij elke kramp mijn hand stevig vast op zijn buikje. Tot hij vanmorgen om 5 uur total loss in slaap viel (en mama dus ook). Dat was wel even slikken toen 2 uur later de wekker ging. Bas had een minder dagje op de creche, maar mama had een lekker actief dagje op haar werk. Wel gaan we vandaag lekker vroeg naar bed.

Maar verder nog even wat nieuwtjes over zijn schisis. Nu hij een half jaar oud is, beginnen we Bas steeds meer vast voedsel te geven en dat drukt je toch wel weer even met je neus op de feiten. Want een gewoon korstje brood stak hij via zijn gehemeltespleet in zijn neus waar het (ondertussen nat en week geworden) losbrak en bleef zitten. Verder komen groenten letterlijk en figuurlijk zijn neus uit. Zijn bananenhapjes gaan ondertussen redelijk, maar groenten vindt hij niets. En als het dan via zijn neus naar buiten komt, doet hem dat zo zeer, dat hij de hele boel bij elkaar gilt. Maar ze zeggen dat het moet wennen, dus elke dag proberen wij met goede moed weer een hapje naar binnen te werken. Waardoor hij nu al begint te huilen als hij die lepel in zijn mond voelt. En om het allemaal erger te maken, moest hij een half uur daarna kotsen. En dàt is met een schisis echt vreselijk! Dat zure maagsap bijt natuurlijk enorm in zijn neusje en Basje en mama zaten helemaal onder! We wachten dus maar weer even....  Misschien dat het beter gaat als zijn zachte gehemelte (o.a. zijn huigje) straks dichtgemaakt is. Dit is in juni. Maar eigenlijk verwacht ik daar maar weinig verschil mee, want volgens mij veroorzaakt zijn brede harde gehemeltespleet veel meer problemen en deze sluiten ze pas met 9 jaar.

18 maart

Onze Bas zegt al mama! Ja, morgen pas 6 maanden oud en hij zegt ons al na. En ja, het klinkt heel normaal en helemaal niet vervormd door zijn schisis. Maar dat komt natuurlijk doordat dit allemaal letters zijn waarbij het niet nodigis om lucht in je mond vast te houden. "Papa" zal hij dus niet kunnen zeggen aangezien de plof van de p niet kan met zo'n lek gehemelte. Dat wordt dan Vava. Maar we zijn al druk aan het oefenen met Daddy. Een beetje internationale talenkennis kan nooit kwaad voor een (wereld)Burger. Maar als zeer trotse ouders hebben we een filmpje voor jullie opgenomen.

Filmpje "mama"  (in Windows Media)

En nu we dat ook weer hebben geleerd, zullen we vaker kleine stukje film op de site zetten.

Groetjes Marcel & Maaike

16 maart

Door Bas:
Nu mama weer werkt, heeft ze wat minder tijd om de site bij te werken. Ook was ze een paar weken niet zo lekker; een beetje grieperig dacht ze. Maar het bleek iets in d'r buik te zijn en daar kon de dokter iets aan doen. En nu is ze dus weer veel fitter en heeft ze wel even tijd om deze mooie foto van mij op de site te zetten. Deze foto is gemaakt toen ik naar mijn zus en buurjongen aan het kijken was die een sneeuwpop aan het bouwen waren. Papa en mama vinden dit de allermooiste foto van mij. dus die mag wel even wat groter op mijn site! Maar boven ben ik aan het mopperen, dus ze houdt het even kort. Het is tijd voor een flesje. Mama zal dit weekend weer wat meer schrijven. Tot dan! Kusje Bas X

27 febrauri

door Bas:
Hè hè.....eindelijk weer een berichtje van mij. Sorry hoor! Eerst zijn we een weekje op wintersport geweest en deze week was mama niet zo lekker. Een beetje grieperig, maar ze wilde toch werken en was dus nogal moe. Verder ben ik ook niet helemaal in mijn hum; ook grieperig en ik krijg twee tandjes (snik snik). We hebben de laatste dagen dus vooral in bed gelegen. Vond ik wel gezellig hoor. Lekker veel slapen (ik mocht op papa's plekje!), tekenfilms kijken en spelen met mama. Ik wil wel vaker samen met mama ziek zijn.
Vrijdag moest ik weer naar de dokter om te laten controleren waarvoor ik allergisch ben. Dit omdat het potje bananenmoes niet zo goed ging een paar weekjes geleden. Maar het bleken niet de bananen te zijn; het is het rijstemeel wat in bijna alle kant-en-klaar potjes zit. Want ik kan niet tegen rijst, appel, chocolade, eieren, kip en nog wat dingen. Ik weet het niet echt, maar mij maakt het ook niet uit hoor. Mama maakt nu gewoon verse hapjes voor mij. Banaan vind ik echt heerlijk. En oma heeft beloofd stoofpeertjes te maken. En van de dokter mag ze die best koken in rode wijn. Want per ongeluk had ze bij mij rode wijn getest en daar kan ik tegen! Mama vroeg toen meteen of ze champagne wilde testen (voor mijn opa die mijn speen het liefst in de champagne doopt), maar die test had ze niet.....hihi! De dokter dacht toen echt dat mama gek was. Grappig hè?! Maar die hapjes gaan dus erg goed. Ik eet het zelfs heel netjes. Mijn slab blijft ook gewoon schoon. Alleen mama d'r kleren zitten na zo'n hapje wel helemaal onder. Dit omdat ik de gewoonte heb om onder het eten mijn handjes in mijn mond te stoppen en deze dan af te vegen aan mama's trui. Mama kan dus beter een slabbetje omdoen. Verder kan ik sinds dit weekend al uit een tuut-beker drinken. Van papa en mama kreeg ik perensap en dat was heerlijk. Ze hebben wel het anti-lek systeem uit de beker moeten halen, want anders kreeg ik er niets uit. Zuigen kan ik namelijk nog steeds niet met mijn gekke mond. Maar nu goot ik het er gewoon in (o, ja en de op de vloer). Ook kan ik al goed in de kinderstoel zitten. Ze moeten er nog wel een handdoek tussen stoppen, maar dan vind ik het erg gezellig om bij papa en mama aan tafel te zitten. Maar vanmorgen zaten die te brunchen (zo noemden ze dat) en dat duurde echt héééééél lang. Jeempie. Dachten ze nou echt dat ik al zolang kon zitten. Maar ja....het is natuurlijk wel stoer dat ik al zo groot ben!

11-18  februari

Door Bas:
Ik was dus een weekje in de sneeuw en heb het erg lekker gehad. We zaten in noord Italië en hadden super weer. Jammergenoeg heb ik mijn zwembroekje niet kunnen gebruiken, maar mijn stoere brilletje wel hoor. Ik ging met mama elke dag met de gondel omhoog waar we dan de hele dag (vanuit het restaurant en de ligstoelen) konden genieten van het prachtige uitzicht, de skilessen (van Romy, Jesse, papa) en de lekkere lunches. Een gondel is een soort lift maar dan aan een touw aan een berg; hééééél hoog en eng!!!. We hadden drie dagen sneeuw, drie dagen zon en één dag hele koude sneeuwstorm, dus toen zijn mama en ik een dagje in het hotel gebleven met nog meer vaders/ moeders met kleine kinderen. We vermaakten ons dan ook prima. En mijn zus vond het skiën helemaal "vet cool" (dat betekent "heel leuk" geloof ik). Het hotel, het eten en de omgeving waren grandioos. De vakantie was dat ook een groot succes. Al vond ik Afrika wel net iets leuker; lekker warm en niet die stomme ski-kleren. De eerste dag had mama mij met skikleren in mijn wandelwagen gelegd. Nou, ik heb er toen wel voor gezorgd dat ze dat nooit meer deed (keihard gillen). Jeempie wat was dat warm, ze leek wel gek! De dagen daarna mocht ik in mijn gewone kleertjes in de wagen. Alleen als ik in sneeuw wilde spelen moest het echt van mama; skibroek, jasje, brilletje, mutsje, wantjes....pfffff.....ze bleef maar doorgaan. Daarom hoefde dat buitenspelen van mij niet echt. Ik bleef liever lekker binnen. Daar rook het heerlijk naar warme chocomel en warme wijn.......mmmmmm! En binnen had ik aandacht van allemaal lieve mensen. En weet je wat zo gek was; ze zagen helemaal niets aan mij. Ze vonden alleen mijn fles zo raar! Hihi.....mama was dat helemaal niet gewend. Iedereen vond mij schattig en stond boven mijn wandelwagen te ooooooh-en en aaaaaah-en. Mama moest er wel even aan wennen dat mensen zo heel gewoon reageerden en dat ze niet meer gelijk moest uitleggen wat ik heb. Ik vind het soms het ook wel gek hoor. Want nu mijn mond dicht is denken mensen vaak dat het ergste nu voorbij is, terwijl het ergste nog moet komen. Pas over 17 jaar zijn ze klaar met knutselen aan mijn gezichtje. Maar toch ben ik wel heel blij met mijn nieuwe neus en mond. Zo kunnen papa, mama en ik het soms gewoon een tijdje vergeten. Totdat mijn melk of banaan weer uit mijn neus komt spuiten. En mijn snot via mijn gehemeltespleet in mijn mond druipt. Ja, vies hè?! Mama heeft gezegt dat ik wel wat netter moet leren eten als ik met ze mee uiteten wil. Maar goed, weer even over wintersport. Er is zoveel te vertellen dat ik beter wat foto's kan laten zien (is toch leuker dan al die tekst lezen......). Hier dus een fotoverslag:

Pffff.......16 uur in de auto....	.... voor sneeuw en kou?
Elke morgen ging ik mee naar boven...	... en zat ik met mama in het restaurant
Mijn zus zat heel stoer op skiles......	...en ik mocht met papa op de slee
Lekker stoeien met papa....	...maar nu heb ik genoeg van de kou!
Gelukkig hadden we ook veel zon.....	of zat ik lekker warm binnen
Kijk mijn stoere zus eens!	daar ben ik wel even stil van...
Eén dagje bleven we in het hotel,	want buiten was het toen heel koud!
Ik ga echt die sneeuw niet in hoor...	... laat mij maar lekker in de zon zitten
Yentl bleef vaak gezellig bij ons	dan keken we naar de skilessen
Kijk "Happy Family in the snow"	en deze foto maakte ik van de rest!

11 februari

door Bas:
Eindelijk heb ik mama weer zo ver gekregen dat ze een stukje van mijn verhaal op de website zet. Ik lig nu lekker in mijn wagen met m'n speeltje binnen handbereik. Ja, eindelijk kan ik daar ook echt bij zonder dat mama er elastiekjes tussen moest hangen. Ik groei dus echt! Iedereen zegt dat wel, maar mama en ik zien dat gewoon niet.  Maar goed weer genoeg geklets. Vandaag gaan we op wintersport. Vanavond pas hoor. Romy is nu nog bij d'r andere mama, papa is nog even een paar uurtjes aan het werk en mama is nog druk met van alles en nog wat. En ik......ik lig dus in mijn wagen een beetje tegen mijn knuffeltjes te kletsen. Er is verder toch niemand die naar me luistert. En verder lig ik te wachten op Ninke, want die komt mij straks ophalen. Super hè?! Ik mag daar lekker een paar uurtjes spelen. Bij Ninke (en Daan en oma) heb ik het altijd super gezellig. Ze knuffelen en wandelen altijd met mij. En daar mag ik altijd sesamstraat zien. Alleen vandaag moet ik allang weer voor sesamstraat thuis zijn van mama. Flauw  hè?! Maar ja, mama zegt dat het een beetje feest is omdat we op vakantie gaan. En als ik m'n grote zus moet geloven wordt het ook "vet cool". Maar ik snap ze niet hoor. Want wie houdt er nou van kou? Bah! In Nederland heb ik het als super koud of juist weer snikheet door al die kleren, jasjes, mutsjes en meer! Pfffff! Maar goed. M'n zus zit al 4 maanden op skiles en die sjoeft straks die berg af zegt papa. Dan gaan mama en ik natuurlijk kijken. Hopelijk in het zonnetje. Want mama hoeft echt niet te denken dat ik in die vreselijk zweterige skipakjes ga! Gelukkig zag ik dat ze m'n zonnebrilletje en zwembroek ook ingepakt had. Dus misschien is het er toch wel zo warm als in Afrika.....en kan ik heerlijk in m'n blootje bij het zwembad liggen. Ik hoop het maar.

Verder was dit mama's tweede weekje werken. Het ging weer erg goed. Op woensdag vind ik het ook super leuk, want dan is het hééél rustig en krijg ik heeeeel veeeel aandacht van mijn juffen! En omdat ik volgende week op vakantie ben, heb ik nu alvast mijn valentijnskadootje voor papa en mama meegenomen naar huis. Ja, m'n allereerste crèche-knutselwerkje. Mooi hè?! Maar niet vertellen hoor. Ze krijgen hem natuurlijk pas maandag; valentijnsdag! Jullie horen even een weekje niets van ons. Wij zitten dan in de sneeuw te verkleumen. Brrrrrrrrrr...... ik zal jullie (en de verwarming) missen hoor! Kusje Bas

6 februari 

Onze camera is nog steeds weg voor reparatie, maar vandaag waren, Fred, Falco & Patricia op bezoek. Falco had zijn electrisch gitaar mee om samen met Romy (op drum) te "jammen". En gelukkig had Patricia haar camera mee zodat we weer wat op de site kunnen zetten. Hier dus ons muzikale kind....Al is Romy natuurlijk veeeeeel beter op haar drumstel!

5 februari

Deze week voor het eerst gewerkt. Voelde weer echt lekker! Lekker druk, dus ik had geen tijd om Bas te missen. Voelde me weer echt nuttig en de dag vloog voorbij. Al moest ik wel even slikken toen ik die eerste dag gebeld werd door de creche; Bas bleef zijn melk uitspugen. Dat deed hij ondertussen al vanaf vrijdag, dus toch even de huisarts gebeld. Het is waarschijnlijk een maag-darm infectie dat heerst. Kan wel 3-4 weken duren! Melk vervangen door suikerwater kan helpen. Hij was niet echt vervelend, maar ik heb mijn ouders toch gevraagd of ze Bas iets eerder konden ophalen. Dat hebben ze gedaan, waarna hij daar tot donderdagavond bleef logeren. Ondertussen spugt hij niet echt (veel) meer, maar beter is hij ook nog niet. Hij is duidelijk minder vrolijk, heeft diaree en hij drinkt nog steeds slecht. Z'n mooie bruine Afrika-kleurtje is ondertussen ook verdwenen. Hopelijk voelt hij zich al snel weer beter zodat hij straks vollop kan genieten van zijn volgende vakantie; de wintersport. Kan hij zijn stoere zonnebrilletje weer op! Ja, meneer heeft niet te klagen met al zijn vakanties en weekendjes-weg. Hij begint al een echte wereld-burger te worden.

Nu is Romy aan het voetballen. De competitie is nog niet begonnen, maar ze heeft een oefenwedstrijd thuis. Dus ze heeft een hoop publiek; papa, Bas, opa Rien, opa Peter en  buurjongen Mick. Ik ben thuis voor de achterstallige was en schoonmaak. Maar verder heb ik een dagje voor mijzelf en ga ik lekker op zolder mijn kralen/ sieraden atelier weer klaar te maken voor het geven van workshops. In Afrika heb ik weer heel veel kunnen inkopen en ik heb het een en ander vernieuwd. Interesse? Neem dan eens een kijkje op mijn Bricole website!  Als ik mijn camera weer heb, zal ik ook die site snel bijwerken met nieuwe foto's (van o.a. de nieuw ingekochte kralen). Ja, zo wordt de site van Bas (met die 1800 bezoekers) gebruiken voor wat reclame voor de hobby van z'n moeder.....hihi!

30 januari

Net terug van een lekker weekendje Ameland. We zijn lekker uitgerust en hebben het  erg leuk gehad met alle (6) opa's en oma's. Basje was alleen niet echt lekker. Hij begon vrijdag al grieperig; beetje hoesten, slecht eten en huilerig. 's Avonds spugde hij ook z'n eten uit en weigerde daarna een nieuwe fles. Dat spugen en niet-eten bleef eigenlijk het hele weekend. Met heel veel moeite wilde hij af en toe wel wat suikerwater. Z'n kopje werd steeds witter en de lachjes steeds minder. Net thuisgekomen, vond ik dat toch niet goed en heb bij de buurvrouw een potje fruit gehaald. Dat ging er gelukkig wel in. Hij wilde zelfs ook nog wat rooibosthee! Hopelijk voelt hij zich morgen beter.....zal je zien; mama's eerste werkweek is Basje ziek.....maar de hulptroepen (opa en oma) zijn al gewaarschuwd en die vinden het helemaal niet erg om een paar dagen op Basje te passen!

28 januari

Gisteren heeft onze Bas bij opa Rien en oma Trudy gespeeld, want mama had de overdracht op haar werk. Ja, want volgende week is het dan toch afgelopen met alle vrijheid, mama gaat weer aan het werk en Bas gaat weer naar de crèche. Hij is nu weer een ochtendje aan het wennen. Woensdag was uiteindelijk goed gegaan. Het wegbrengen was niet echt zoals ik had gehoopt. Zijn vaste leidsters waren er niet, dus er was niemand die hem kon voeden (zou later wel komen). Ik ging dus weg met een niet zo lekker gevoel en toen ik 's middags nog even belde en ik  Bas enorm hoorde krijsen, vroeg ik me echt af waarom ik nou weer zonodig moest gaan werken. Gelukkig was Bas alweer snel stil en toen ik hem even later kwam ophalen was hij aan het lachen en gieren met Simone (zijn vaste leidster). Ik kon hem op de gang al horen! Dat voelde een stuk beter, zeker toen ik hoorde dat hij zijn flesjes ook netjes had leeggedronken. En gisteren op mijn werk kreeg ik ook weer echt zin om wat te doen. We beginnen langzaam hoor. De komende maand gaat hij nog maar één dag per week naar de crèche en vanaf maart voorlopig twee dagen per week. Maar eerst gaan we nog dit weekend nog naar Ameland. Jammergenoeg zonder zijn grote zus, want die heeft een weekend met allemaal feestjes. Ja, kleine meisjes worden groot! Op Ameland zitten zijn opa & oma en (4) overgrootouders. Die niet weten dat we komen! Zijn gebreide truitje van zijn overgrootoma (dat hij kreeg voor zijn geboorte) hebben we dus al ingepakt. Met omgeslagen mouwtjes past hij het al bijna. Maar mama gaat nu eens kijken of ze alle andere spullen die je nodig hebt voor zo'n weekendje uitwaaien met kind, kan proppen in twee tassen. Want we gaan zonder auto over, dat scheelt weer zo'n 60 euro. Maar dat is nogal wat met een wandelwagen, campingbedje, maxi-cosi, luiers en de rest van z'n kamertje (want zo lijkt het ondertussen wel). Leuke uitdaging weer!

25 januari

Alweer een foto! En wat is hij mooi hè?! En dat terwijl hij precies 2 weken geleden geopereerd is. Het gaat zo goed dat we morgen zelfs een dagje gaan proberen op de crèche.

En als dat goed gaat, ga ik volgende week zelfs alweer werken. Twee maanden eerder dan gepland. Want eigenlijk heb ik tot begin april ouderschapsverlof. Maar mijn vervangster heeft een andere baan gevonden en het gaat alweer goed met onze Bas. Dus ga ik toch wat eerder aan de slag. Aan de ene kant heb ik heel veel zin, aan de andere kant is het ook wel gek om na een half jaar weer aan de slag te moeten en dat al volgende week. Nog niet gelijk 3 dagen hoor, we bouwen het langzaam op, dan kunnen Bas en ik een beetje inkomen....hihi! Maar eerst gaan we nog even een weekendje uitwaaien op Ameland aankomend weekend. Heerlijk! 

24 januari

Toch nog een foto. Bas z'n schoonvader (de vader van zijn verkering Esmée) heeft gisteren voor ons een paar foto's van Bas gemaakt. Nu zonder korstjes en hechtingen.

23 januari

Ons oproepje op deze site voor een reserve Woeffie is niet voor niets geweest! Al snel kregen we een reactie van Marijke en John; hun buurvrouw werkt bij Tiamo en zou haar uiterste best doen. Maar nog voordat we daar een reactie van konden krijgen, kregen we een telefoontje van pa Luza. Hij was gelijk naar de directeur van Tiamo gegaan en deze heeft gelijk het hele magazijn doorzocht. Maar Woeffie was al niet meer te vinden; was van de oude collectie........ maar er stond nog één zending klaar met (wat bleek) nog één Woeffie. Precies hetzelfde hondje, in hetzelfde stofje, in dezelfde kleurtjes, maar dan een slagje groter. En ja hoor, deze werd voor ons Basje uit de zending gehaald. Lieve pa Luza èn beste directeur Tiamo; onze hartelijke dank namens Bas. Hij heeft er vannacht al heerlijk mee geslapen (en daardoor papa en mama ook). Marijke, John & buurvrouw, ook jullie ontzettend bedankt voor jullie moeite!

22 januari

Helaas voorlopig even geen foto's meer. Onze digitale camera heeft het vanmorgen begeven..... Natuurlijk brengen we hem snel weg voor reparatie, maar dat kan wel weer even duren. Nog even geduld dus. En dat terwijl ons mannetje zo ontzettend mooi is geworden. Maar we hebben ook nog even leuk nieuws; vandaag hebben wij kunnen zien dat er de laatste vier maanden al meer dan 1800 bezoekers op deze site zijn geweest. Echt heel bijzonder! We wisten wel dat er veel mensen met ons meeleven en -lezen, maar dit hadden we echt nooit verwacht. Wat een enorme belangstelling. Op 14 januari (de week na zijn operatie) hadden we zelfs 131 bezoekers! Bas mag wel trots zijn op zoveel vriendjes en vriendinnetjes. Deze overweldigende belangstelling, de bemoedigende kaartjes, de aardige telefoontjes, de hartverwarmende e-mails, de prachtige bloemen, de lieve knuffeltjes en de overheerlijke appeltaart doen ons erg goed. Onzettend bedankt allemaal!

21 januari

Gisteren met Bas naar het ziekenhuis geweest voor controle en de hechtingen. Alles was prima. Zijn hechtingen, lijmresten en korstjes zijn weggehaald en het ziet er echt prachtig uit!! Ja, nog mooier! Jullie krijgen heel snel een foto, maar Bas is een nachtje bij opa en oma in Hilversum logeren en kan dus niet poseren voor een nieuwe webfoto. En van de een op de andere dag voelt hij zich ook weer goed (zonder pijnstillers). Een heerlijke blije baby met een prachtig gezichtje. Of hij al helemaal de oude is, kan ik niet echt zeggen omdat ik hem gisteren na het ziekenhuis gelijk naar opa en oma heb gebracht. Opa was namelijk ook mee naar het ziekenhuis. Papa moest werken en mama is niet zo'n held als d'r kindje pijn heeft. Maar dat hadden ze in het ziekenhuis ook al bedacht. Er kwam dus een stevige verpleegkundige, moeders moest de gang in en die dame hield samen met opa Bas in een wurggreep zodat de plastisch chirurg redelijk rustig zijn werk kon doen. Op de gang kwam mama het kamergenootje van Bas uit het ziekenhuis tegen, waar ze even mee kon kletsen. Het huilen kon ze dus niet horen, maar toen ze weer naar binnen mocht, mocht ze Bas met z'n nieuwe gezichtje vol met grote dikke tranen troosten. Gelukkig had ze haar flesje met melk al warm en was Bas al snel weer tevreden. 

16 januari

Weer even een kort berichtje van ons. Basje gaat redelijk goed. Z'n wond wordt met de dag mooier. Zijn oogjes staan al veel helderder (waren zo waterig door de morfine). Ook heeft meneer af en toe al babbels en lachjes. Maar ook zijn er uren dat hij het nog erg moeilijk heeft. Hij mag om de 6 uur een pijnstiller. Die eerste 3 uur zijn grandioos. Hij speelt, lacht en slaapt dan, maar na 3 uur is hij al niet meer te genieten en erg huilerig. Meneer wil dan alleen maar met ons lopen en gewiegd worden. Hij kijkt je dan aan met van die zielige oogjes, echt vreselijk. Gelukkig merken we wel dat het huilen beetje bij beetje minder wordt. De nachten zijn nog niet echt ideaal, want bijna elk uur wordt Bas huilend wakker. Het lijkt op een enge droom, maar het kan ook zo zijn dat hij benauwd is. Ademen vindt hij namelijk nog steeds niet echt makkelijk. Normaal ging dat natuurlijk vanzelf door die grote mond, maar nu is dat toch een stuk moeilijker. Zeker nu zijn neusje nog vol zit met opgedroogd bloed. Drinken gaat gelukkig wel alweer goed. We hebben wel een Haberman-speen moeten openknippen, want zelfs voor die speciale schisis-speen heeft hij geen energie genoeg. Maar met dat grotere gat erin drinkt hij netjes zijn flesje leeg. Wat hij het meeste mist, is zijn speentje. We zijn de dagen (tot 20 januari) dan ook aan het aftellen. Dan gaan die paar hechtingen eruit. De rest is geplakt, dat is ook de reden dat het er al zo mooi uitziet en hij geen pleisters heeft......

....ik werd net geroepen door Marcel. Er kwam weer bloed uit Bas z'n mondje. Echt een heel naar gezicht! Dat is nu al de tweede keer deze week dat er in z'n mondje (doordat hij huilt) hechtingen loslaten. Deze keer leek het ook wel niet op te houden met bloeden en wist ik even niet waar ik het zoeken moest. Het is ook beter als hij niet huilt, maar dat is nu echt een bijna onmogelijke taak. Zeker doordeweeks als Marcel op z'n werk is, lukt het me gewoon niet om de hele dag met Bas te lopen en te wiegen. Soms heb ik echt twee handen nodig, al is het maar om z'n flesje klaar te maken. Maar dit duurt vast niet heel lang meer. Het is natuurlijk ook nog geen week na z'n operatie. Tijd (en twee handen) voor een uitgebreid verslag van het ziekenhuis heb ik dus niet. Daarom hierbij een kort fotoverslag.

Maandag is een dag van onderzoekjes, spelen en wachten.	Mama had m'n tijgetje meegenomen en daar had ik heel veel lol mee!	Dinsdag: kijk, ik in een operatiejurk met beertjes....hihi
Hier ben ik onderweg naar de operatiekamer. Papa en mama mochten mee.	Papa en mama moesten héél lang op me wachten, wel van 7:45 tot 11:30 uur!	Mama moest wel wat traantjes wegslikken toen ze me in de uitslaapkamer eindelijk weer zag...
En met m'n oogjes dicht en m'n nieuwe gezicht, herkende ze me echt niet hoor!	En daarna wilde ik eigenlijk alleen nog maar dicht tegen papa en mama liggen.	Eten ging in het begin erg moeizaam. M'n lip deed pijn en ik durfde niet te slikken.
Soms ben ik ontroosbaar zielig en huilen doet me dan ook nog eens pijn! Snik snik...	Gelukkig krijg ik ook pijnstillers zodat ik soms even kan slapen.	Hèhè.....woensdag mocht ik eindelijk weer naar huis.....

13 januari

Voor nu even een kort berichtje. Bas ligt beneden en voelt zich alles behalve lekker. Hij is even stil, dus ik wil even een foto van z'n nieuwe gezichtje op de site plaatsen. Wat een verschil hè?! Ik herkende mijn mannetje maar moeilijk (hij had z'n oogjes dicht toen ik hem kreeg op de uitslaapkamer). De operatie is goed gegaan. Meneer heeft er wel al twee hechtingen uitgetrokken, waardoor het een en ander nog scheef kan gaan zakken (doen ze dan later opnieuw). Het was zeker geen eenvoudige operatie (zoals ik eigenlijk dacht). Ze zijn lang met hem bezig geweest en alles liep behoorlijk uit. Ja, het wachten was vreselijk (van 7:45 tot 11:30 uur)! De eerste helft van de middag (dinsdag) heeft Bas het erg goed gedaan (onrustig geslapen), maar daarna heeft hij (en dus wij) het erg moeilijk gehad. Die eerste nacht was echt heel rot (Bas was ontroostbaar en mama moest de hele nacht met Bas rondjes lopen door de gangen), maar de volgende ochtend dronk hij (na 36 uur) eindelijk een flesje leeg en mochten wij die middag al naar huis. Thuis mag hij alleen geen morfine, dus meneer heeft het niet echt makkelijk. Drinken gaat, maar moeizaam en erg langzaam. Hij heeft alle aandacht dus even nodig. Maar gisteren kregen wij al een heel voorzichtig lachje cadeau. En daar doe je het voor! M'n verslag van de laatste dagen heb ik in het ziekenhuis bijgehouden in een schriftje, dus als ik even tijd heb horen jullie meer van mij (met nog meer foto's).

een maand voor de operatie	één dag na de operatie

10 januari

Even een heel snel berichtje van ons. Strakjes gaan wij naar het ziekenhuis voor de opname van Bas. Morgenochtend vroeg wordt Bas dan geopereerd (lip en neus). Het wordt nu toch wel echt en al hebben we weinig last van onze zenuwen, we hebben toch wel een onbestendig gevoel in onze maag. En Bas heeft dat waarschijnlijk toch gevoeld, want vannacht werd hij om 3:30 uur huilend wakker. En dat terwijl ons mannetje normaal echt een ideaal kind is met zijn lange nachten (tegenwoordig van 21:30 tot wel 8:00 uur!). We hebben Bas toen lekker in bed genomen waar hij tot 8:15 uur nog rustig heeft geslapen.

Moest net even naar beneden rennen. Hoorde Bas zulke rare (gorgel)geluiden maken, dat ik dacht dat hij half stikte ofzo. En dat was ook bijna zo, maar dan van lachen. Ik had hem in z'n voedingskussen bij ons op bed voor de TV gezet (schooltv; daar kun je niet jong genoeg mee beginnen...hihi) en daar schatert hij het uit. Ook nu nog hoor ik hem hardlop lachen en gieren. Ik ben er dan ook van overtuigd dat zijn vorige leven was vóór het tijdperk van de TV. Hij kan zo'n lol hebben om die bewegende beelden, echt heerlijk! En dat terwijl ik me had voorgenomen dat ik mijn kinderen niet voor de TV zou dumpen, als dat voor mij zo makkelijk zou zijn. Maar het is toch wel heel makkelijk en dat lachen doet mij ook erg goed. Dus weg goede voornemens....

Maar goed even over de komende dagen. Vandaag hebben we wat onderzoekjes en gaan we ons settelen op zijn kamertje. Eén ouder mag dan ook 's nachts bij hem blijven, en voor nu ben ik dat. Misschien als het te lang gaat duren, dat Mars het over zal nemen, maar eigenlijk verwacht (hoop) ik woensdag weer thuis te komen met Bas. Hij mag namelijk naar huis als hij zonder morfine kan en zelfstandig zijn flesjes kan leegdrinken. En eigenlijk is dat de bedoeling binnen één dag. Die eerste dag zal daarom best een zware dag worden voor Bas (en dus voor ons). Daar komt nog bij dat ze liever niet hebben dat hij die eerste dag veel huilt omdat zijn wond dan onder spanning komt te staan. Een leuke uitdaging dus. Maar papa en mama staan morgen de hele dag tot zijn beschikking. Nu ga ik weer verder met het inpakken van zijn spulletjes. Basje hoor ik beneden ook ontevreden geluidjes maken. Er zal wel reklame zijn ofzo, houdt z'n vader ook niet van.

7 januari

We krijgen vele hartverwarmende reacties. Waaronder onderstaande mail die ons een goed beeld gaf van de tijd na de operatie a.s. dinsdag. Het is geschreven door de vader van Morris. Morris is een paar dagen geleden ook voor het eerst is geopereerd aan zijn schisis in het VU (de lipsluiting). Goed vergelijkbaar met Bas dus, al heeft Morris "alleen" een lipschisis (en dus geen open kaak en gehemelte).

Morris is eergisteren geopereerd aan z’n lipje in het VU ziekenhuis. We moesten wel wennen aan z’n nieuwe koppie maar we zijn toch wel heel blij dat ze het tegenwoordig allemaal zo mooi kunnen maken. Ik begrijp uit het dagboek dat Bas z’n lip nog gesloten moet worden. Het is een heftig moment en de dag erna is zwaar want uiteindelijk moet je kindje wel gaan drinken en van de morfine af, en dat moet dan allemaal vrij snel. Bij ons kwam de nacht op de operatie de omslag en begon Morris te drinken en mocht hij de volgende dag naar huis. Wij hoorde vaak van mensen "ze kunnen tegenwoordig zoveel" en dat wordt op een gegeven moment wel een beetje een dooddoener.  Tuurlijk kan er veel en is er veel veranderd, maar dat gaat allemaal niet van de ene op de andere dag. Toch wil ik wel zeggen dat ik nu een stuk enthousiaster ben over de mogelijkheden en resultaten. In  het begin was ik wat terughoudend en sceptisch, zelfbescherming waarschijnlijk, maar nu is dat wel anders. Er kan heel veel en ze doen het heel mooi.

Ik wens jullie  veel sterkte voor de moeilijke tijd vlak na de operatie, maar bedenk;  er komt een omslag en dan gaat het allemaal heel snel en ben je gauw weer thuis, echt waar. Nu teruggekeken vinden wij echt dat het meevalt.  Er zijn zeker wat zware momenten maar die zijn maar kort. En ze zijn allemaal heel lief in het ziekenhuis. Dit wilde ik jullie even vertellen en jullie het allerbeste wensen voor niet alleen volgend jaar maar voor alle mooie jaren die nog gaan volgen met Bas.

5 januari

Door Romy en vriendinnetje Jessica:
Ik,  Romy,  had hier een logeerpartijtje met m'n vriendinnen. We gingen film kijken en allemaal lekkers eten. En ondertussen mocht Basje lekker bij ons in bed liggen. We lagen in de speelkamer met z'n vieren. En dus met Bas soms. Dan lag hij lekker op een groot zacht kussen op ons bed.  We knuffelden met hem en we speelden met hem. En natuurlijk gingen we ook met hem praten. Want ja dat kan hij al. Maar als hij praat moet je wel terug praten in babytaal (aie aie aie). Het was echt heel gezellig, ook met Bas want hij genoot er helemaal van. Hij lachte steeds of ging praten. Echt heel schattig. Dat vond Basje dus helemaal geweldig.........

4 januari

Door Bas:
Vandaag wil ik iedereen bedanken voor alle belangstelleing die ik en mijn website krijgen. Sinds een tijdje is mijn site vermeld op www.schisis.pagina.nl  en www.schisis.nl (mama weet ook niet hoe dat komt). Maar daardoor komen er ook onbekende mensen op mijn site kijken. Papa, mama en ik krijgen dan ook heel veel lieve e-mailtjes van bekenden en onbekenden met mooie woorden en wensen. Ik ben er ook wel trots op dat er zoveel mensen mijn verhaal bijhouden op mijn site. Mama gaat dus nog even door met mijn site.

3 januari

Door Bas;
Vandaag is mama naar de crematie geweest van "grote Bas"; een van de beste vrienden van mijn opa en oma. Hij was nog heel jong, dus dat was even schrikken. Ik ken hem nog maar een paar maanden, maar ik ben ook best wel een beetje verdrietig, want hij was mijn naam-genoot. En weet je, een paar dagen voor zijn dood heeft hij nog een kadootje voor mij (kleine Bas) gekocht in Indonesië; een hele stoere zwem-short. Mama kreeg het pas op de crematie. Voelt wel raar hoor, nu kan ik hem niet eens meer bedanken..... Toen mama op de crematie was (helemaal in Brabant), paste oma Trudy en opa Rien de hele middag op mij en Romy. Dat was erg gezellig. Ook kwam mijn buurmeisje nog langs om met mij te wandelen. Aan aandacht en knuffeltjes dus geen gebrek.

2 januari

Allereerst voor iedereen de allerbeste wensen. Oud en nieuw hebben wij in het vliegtuig gevierd, maar er niets van gemerkt. We sliepen al en in het vliegtuig is het niet genoemd. De reis was weer erg goed. Bas sliep weer de hele nacht en we hebben hem om 7:30 wakker gemaakt zodat we goed uit zouden komen met zijn voedingen en het overstappen. Thuis aangekomen vonden wij het ontzettend koud, zelfs met de verwarming die maximaal stond te loeien kregen wij het niet warm. Bas was huilerig en pas nadat we de openhaard ook nog hadden aangestoken en hij onder 2 dekentjes lag, keerde de oude lachende bas weer terug. Om 20:00 uur nl tijd waren Mars en ik goed moe en vonden we het bedtijd voor het hele gezin. In Afrika was het toch Bas z'n eettijd dus die ging na zijn flesje ook heerlijk slapen. Om 6 uur smorgens hoorde we hem kreunen en steunen en bleek hij zich onder zijn dekentjes vandaag hebben gewurmd en was hij goed koud. Aangezien het in Afrika natuurlijk alweer ochtend was, dachten we dat hij nu wel klaarwakker zou zijn, maar na hem bij ons in bed opgewarmd te hebben, viel hij weer anderhalf uur in diepe slaap. Het is hier natuurlijk ook aarde donker 's ochtends terwijl het in Afrika om 5:00 uur al helemaal licht was. Bas vond het badje vanmorgen ook veel minder leuk nu het zo koud is. We missen Afrika dan ook ontzettend. Onze vakantie was grandioos en we zijn alledrie helemaal tot rust gekomen. Zoals jullie waarschijnlijk al hebben kunnen lezen, is Bas van al zijn kwaaltjes af; zijn nekje, zijn voeding en zijn ontlasting zijn helemaal onder controle. Van een huilbaby is Bas de laatste weken dan ook veranderd in een hele blije baby. Een betere start van het nieuwe jaar konden wij dan ook niet wensen. We hebben onze dagen in Afrika dan ook vooral veel uitgerust, gespeeld en gelachen met ons mannetje. Nog een leuke annekdote; als Bas in Afrika kleurlingen of zwarten boven zijn wagen zag hangen en lachten, gierde en schaterde hij het uit (en zoals schisiskinderen dat kunnen; met z'n hele gezicht in één grote lach!!). Echt prachtig! Iedereen vond dat natuurlijk enorm aandoenlijk en lief. Wij wisten na een paar keer dat dat waarschijnlijk kwam door hun donkere huid met daarin heel contrasterend hun witte tanden. Wat we ook heel ontroerend vonden was dat ze in Afrika het krijgen van een kindje met schisis zien als een geschenk van God, want alleen ouders die dit aankunnen en onvoorwaardelijk van zo'n kindje kunnen houden, krijgen dit geschenk van God. Wij (als ongelovigen) vonden dit natuurlijk een erg mooi compliment....

28 december

Vandaag was een heerlijk warme dag (30 graden in de schaduw; heet dus). Ons plan om naar Kaapstad te gaan, hebben we dus even uitgesteld. Vandaag een heerlijk dagje aan de pool gelegen. Basje kan die hitte prima hebben en heeft bijna de hele dag doorgebracht in zijn hangmatje. In de schaduw met een klein briesje was dat ook makkelijk vol te houden. Opa, oma en Arjen kwamen nog een dagje langs en Bas had dus weer dolle pret met ze. De volgende keer dat hij ze ziet, zal pas zijn als zij ook terug zijn uit Zuid-Afrika. Na zijn operatie dus. Dat klinkt op die manier wel heel dichtbij. Mama wil er nog niet te veel over nadenken, maar dat kost met de dag wel meer moeite. Maar voorlopig genieten we nog even van onze heerlijke ZZZ-tijd hier (zon, zee en geen zorgen!). Hieronder een paar Afrika-kiekjes.

Heerlijk slapen op het strand	Dit is nou mijn familie	Mijn kerstkadootjes
M'n prive zwembad	Kijk eens wat groot ik al ben!	Ik kan vliegen!
Dit is mijn Woeffie	Gezellig met papa wandelen	Heerlijk zo'n hangmatje
Uitzicht vanuit m'n hangmatje	Heerlijk die zon!	M'n eerste zwemles

27 december

Door Bas:
Na een stukje van mama en een stukje van papa, schrijf ik vandaag over mijn belevenissen. Nou, eigenlijk laat ik mama typen, want ik lig lekker in mijn hangmatje op de veranda (voor de Afrika-kenners; "de stoep"). We zitten nu in Fransschhoek; een dorpje in het wijngebied van Zuid-Afrika, waar papa en mama bijna 2 jaar geleden getrouwd zijn. Nu ik hier ben, begrijp ik wel waarom papa, mama en Romy dit zo'n mooi plekje vinden. Het is een heel klein schattig dorpje in een prachtig gebied omringd door enorme bergen. Alleen mis ik hier mijn opa, oma en oom Arjen wel, want die zitten (nu met Jolijn & Jeffrey en ouders) nog in het appartement in Strand (zo heet het dorpje waar we hiervoor zaten). Oma knuffelde me ontzettend veel en deed me zo lief in badje en opa en Arjen deden van die leuke wilde spelletjes met me waar ik dan enorm om moest lachen. Maar hier is het ook gezellig hoor. Het leukste van de vakantie vind ik de warmte (heerlijk zonder kleren!) en alle aandacht van papa en mama. Ze zijn de hele dag lekker vrij en hebben dus alle tijd voor mij en daar maak ik dus ook dankbaar gebruik van. Elke 2 uur een flesje en veel spelletjes doen. En omdat papa en mama zo lief voor me zijn, mogen zij van mij dan lekker uitslapen. Al 2 dagen slaap ik tot wel 7:30 uur (ja, vanaf 21:30 uur!!!). Ze hebben met die 10 uur nachtrust dus niet te klagen met mij. En hoe het komt weet ik niet, maar eigenlijk heb ik ook nergens meer last van; niet m'n nekje en niet m'n darmpjes. Of dat nou komt door alle behandelingen en pilletjes of door het warme weer en alle aandacht, weet ik niet, maar papa en mama vinden mij de meest ideale vakantie-baby! Papa en mama zijn daardoor ook lekker uitgerust. Verder word ik volgens hen ook al heel groot en slim. Ik heb al een eigen knuffeltje; m'n Woefie, waar ik dan echt mee knuffel langs mijn wangetje. Ik heb ook verschillende speeltjes die ik nu al echt begrijp. Ja, want ze kunnen van alles hoor; de oren van m'n olifantje kraken, m'n aapje rammelt en eigenlijk kunnen al m'n speeltjes bewegen als ik er tegenaan duw. Leuk he?! Verder vindt iedereen mij zo gegroeid en zeggen ze dat ik een dikke kop heb. Stom he? Maar ze zeggen dat dat goed is voor als ik straks geopereerd wordt. Daar snap ik niets van...wat heeft vet nou te maken met mijn lip. Maar ja, dat is vast grote-mensen-logica. Toen papa jarig was, belde mijn grote zus nog op. Ik heb toen natuurlijk stiekum meegeluisterd.  Ze mist me heel erg en ik haar ook. Maar over 5 nachtjes zie ik haar weer en dan blijft ze lekker een hele week bij ons. Gelukkig sms-en en mailen Romy en ik wel bijna elke dag. Stoer he?! Niet dat ik een eigen mobiel heb, maar die pik ik dan gewoon stiekum van mama. Ik lig ondertussen nog steeds heerlijk in mijn eigen hangmatje. Het is vandaag een bewolkte dag, dus maar 23 graden (hihi). Ik hoorde dat het in Nederland glad en mistig was, zal wel weer wennen worden straks. We zitten deze laatste week in het huis van papa's oude baas. Dat is echt heel mooi en groot met een super mooi uitzicht. Mama gaat proberen vandaag nog wat foto's op de site te zetten dan kunnen jullie het zelf zien. Nou veel liefs en tot de volgende keer! Kusje Bas

25 december

Door Marcel:
Het is vandaag dubbel feest; enerzijds omdat wij in Zuid Afrika zijn, anderzijds omdat ik vandaag jarig ben. De dag begon goed met hardlopen langs en op het strand, champie aan het kerstontbijt en lieve kaarten, sms-jes en telefoon uit Nederland. Het weer is goed: heel warm, maar half bewolkt. Dat scheelt weer een hoop insmeren. De strandspullen staan klaar voor vertrek, maar eerst de koffie nog even nuttigen. Op de achtergrond speelt een cd met let it snow, let it snow. Geeft toch nog een beetje kerstgevoel, want dat is hier ver te zoeken (ondanks de kunstboom en andere versieringen). Mijn schoonvader heeft zelfs een prachtige kerstmuts met paardenstaarten. Maakt hem een stuk knapper. Morgenochtend gaan we naar Franschhoek. De laatste paar dagen vertoeven wij in het huis van bekenden. Lekker nog even genieten van het wijngebied en het dorp waar wij getrouwd zijn. Onze vrienden Camil en Ingrid zien erg uit naar onze komst. We hebben een hoop Nederlandse producten in de koffer voor hen. Bas hoor ik op terras wat huilen. Zijn voedingstijd is weer aangebroken. Meneer wil graag om de 2 uur gevoed worden. De warmte doet hem goed. Het is hem ook aan te zien. Hij krijgt zelfs vet-plooien in zijn benen en armen. Ons ventje doet het hier geweldig.
Het kerstdiner vond plaats in het appartement. Maaike en haar moeder hadden allerlei lekkere dingen gekocht bij een traiteur. Bas had een keurig overhemd aan met een pinkelhoutje  (vlinderstrikje)! Ja, hij moest natuurlijk wel deftig gekleed zijn tijdens zijn eerste kerstdiner. 24-12 hebben wij ook thuis 's avonds gegeten met de traditionele zalm, perzikken, slagroom en kerstbrood. Champagne ontbrak niet. Opa doopte de speen van Bas in de champie en daar genoot Bas met volle teugen van. Papa had speciaal voor Bas een olifantje van Tiny Love gekocht. Bas houdt de knisperende oren continue vast en je kunt al zien dat hij net zo gek op Afrika is als zijn papa.  Donderdag hadden Maaike en haar moeder nog een halve dag in een schoonheidssallon doorgebracht en moesten de mannen de laatste kerstcadeaus kopen. Bas ging overal meer naartoe en vond het allemaal prima. Zijn ontlasting gaat ook heel goed en zelfs zo goed, dat mama daar op het strand van kon meegenieten. Hij vindt het heerlijk om in zijn blootje op het strand te liggen en toen Maaike hem vasthield, kwam er lucht uit zijn achterwerk en allerlei vloeibare stoffen. Hilariteit ten top, want Maaike zat onder de poep. Zo vliegen de dagen voorbij en hebben wij de afgelopen 2 dagen bij de ouders van Maaike in het appartemen geslapen omdat de 2e delegatie familie uit Holland was gearriveerd. Bas heeft bij ons op de kamer geslapen en dat ging allemaal prima. Hij maakt wel wat lawaai tijdens zijn slaap, maar wordt nog steeds pas om 07.00 uur wakker. Volhouden knul! Maaike, Bas, Romy en ik wensen iedereen een paar fantastische kerstdagen en hopen dat 2005 voor iedereen boven verwachting zal zijn. Baie lieve groeten uit Strand (Zuid-Afrika).

21 december

De laatste 2 nachten slaapt Bas wat minder lang; tot 3 uur en tot 5 uur. Dat is even wennen voor die verwende papa en mama. Maar gelukkig is er overdag genoeg tijd om bij het zwembad of op het strand wat slaap in te halen. Deze laatste dagen staan steeds meer in het teken van kerst. De mini-kerstboom met gekleurde lampjes knippert in het appartement van opa en oma, de mannen zijn al op pad geweest om kadootjes voor de vrouwen te kopen en gisteravond zijn we naar een openlucht concert met Christmas Carols geweest (in Spier, voor de Afrika-kenners). Dat was echt een enorme belevenis; midden tussen de wijnlanden, tussen de bergen onder de Afrikaanse zon luisteren naar een koor/ orkest van wel 80 man.  Met onze picknickspullen, champagne en dekens zaten we daar 's avonds met kaarsen in onze hand kerstliederen te zingen. Kerst wordt hier dan ook heel anders gevierd. De week voor kerst zijn er overal openlucht concerten als deze en eerst kerstdag wordt gevierd met een brunch van 11 tot 16 uur. Maar met dit mooie weer, zagen wij een warme brunch binnen niet echt zitten. Alleen toen bleek dat wij (met ons 10-en) 's avonds de enige in het restaurant zouden zijn, hebben we die reservering toch maar afgezegd en vieren we het heel Nederlands 's avonds in het appartement.

18 december

Bas gedraagt zich nog steeds voorbeeldig. Slaapt netjes de hele nacht door en geniet overdag van alle aandacht. Papa en mama moeten hem overdag wel elke 2 uur voeden in plaats van om de 4 uur, maar met zijn ondergewicht en komende operatie(s), kan wat extra voeding geen kwaad. Bas heeft deze dagen ook zijn handjes ontdekt en kan daar uren mee liggen spelen. Vandaag kwam hij er zelfs achter dat zijn handjes ook vingertjes hebben. Een hele ontdekking, waar hij wel uren naar kan kijken. Speeltjes zijn nu ook ontzettend leuk en hij heeft een hoop lol met opa, oma en zijn oom Arjen. Schateren en kirren kan Bas als de beste. Volgens ons heeft hij het wel naar zijn zin in Afrika. Zelfs toen hij op het strand helemaal vol zat met zand (dat bleef plakken aan zijn zonnebrand), vond het het nog steeds erg leuk. Zwemmen vind hij alleen niets. Hij gaat liever bij opa en oma met zijn eendjes in het badje. Dat is tenminste lekker warm. Huilen doet Bas (in vergelijking tot in Nederland) bijna niet. Wel merken we dat hij 's avonds total-loss is van alle indrukken en de warmte. Zijn laatste flesje van 21:00 uur gaat er dan meestal ook niet meer in. Maar met al die flessen is dat natuurlijk geen probleem. Uiteten gaan, wandelen en winkelen met Bas gaat tot nu toe ook ontzetend goed. Hij slaapt, lacht of is druk bezig met zijn nieuwe ontdekking "zijn handjes". Daardoor kunnen we gaan en staan waar we willen. Al moeten we hem binnen wel steeds warm inpakken, want die airco is voor Bas nog wel ontzettend koud. Vanmorgen werd papa verrast met een ontzettend grote lach toen hij Bas uit bedje tilde. Dan kan je dag natuurlijk niet meer stuk! Ook voert Bas hele gesprekken met alle mogelijke klanken en doet hij zijn best om zich om te draaien.... Elke dag zie je hem veranderen. Heel bijzonder!

15 december

Maandag 13 december werden we door Trudy & Rien naar het vliegveld gebracht met onze 2 koffers (55 kg!), buggy, maxi-cosi, 2 handbagekoffertjes en een rugzak. Bas was in een goed humeur (na een grieperig weekend) en papa en mama hadden er heel veel zin in. Onze vakantie was begonnen! Eerst hadden we een kort vluchtje naar Londen. Er was plek zat, dus Bas kreeg een eigen stoel, maar sliep bij ons op schoot lekker door. Zoals aanbevolen gaven we een flesje bij het opstijgen, maar omdat de vlucht naar Londen alleen bestaat uit opstijgen en landen, was zijn flesje veel te snel op. Maar een speen bleek ook genoeg te

zijn en ons mannetje leek nergens last van te hebben. We vlogen vanaf Londen met South African Airways en omdat we genoeg miles hadden gespaard, mochten we Business Class vliegen. Heerlijk luxe dus! De vlucht van Londen naar Kaapstad met Bas ging dus ook weer fantastisch. Hij heeft wel 9 uur van de vlucht geslapen in een speciaal hangwiegje aan de wand en 2 uur gelachen. Ideaal kind dus! Daardoor hebben wij ook heerlijk kunnen slapen en kwamen we dinsdagochtend 14 december fit en wakker aan in Kaapstad waar opa Jos ons stond op te wachten. Het vele voeden tijdens de vlucht (zoals aanbevolen), was door al het slapen van Bas niet gelukt en die eerste dag in Afrika wilde hij ook maar weinig drinken. Hoe perfect de vlucht dus ging, zo moeizaam ging die eerste dag. Bas was huilerig, onrustig, wilde niet drinken en had het erg warm. De omschakeling van de koude winter in Nederland en de warme zomer hier, was hem te groot. Zoals gebruikelijk ging hij om 21:00 uur naar bed. Opa en oma hadden een bedje een badje voor hem gekocht en zonder mopperen ging meneer naar bed. Waar hij (zoals gewoonlijk) heerlijk rustig doorsliep tot 7:00 uur 's morgens. Vandaag werd hij hongerig, maar vrolijk wakker en dronk in 2 uur tijd 2 volle flessen leeg! Papa en mama begonnen de dag ook goed met een champagne-ontbijtje ter gelegenheid van de trouwdag van opa en oma. Het was een heerlijke warme dag die we doorbrachten naast het zwembad. Bas genoot ervan om in zijn blote kont te mogen liggen en gezellig met papa en mama te wandelen over het strand. En ondanks dat hij in de schaduw lag en ingesmeerd was met factor 30, heeft hij al een lekker bruin gezichtje gekregen. En doordat Basje zich zo uitstekend gedraagt, kunnen papa en mama in alle rust genieten van het warme weer en de prachtige omgeving. 's Avonds pasten opa en oma op zodat papa en mama gezellig saampjes uiteten konden. 

12 december

Vandaag zijn we druk met inpakken en opruimen. Morgen vertrekken we voor een vakantie naar Kaapstad! We zullen proberen ook vanuit daar deze site bij te houden. Jullie horen dus van ons! Maar als we jullie niet meer spreken; fijne feestdagen en een goed (en gezond!) 2005. Onze kerstkaart is vanmorgen gemaakt toen we Romy aan het bewonderen waren tijdens haar skiles. Het kadootje dat ze kreeg van haar (toen) pasgeboren broertje Bas omdat hij zo blij is met zo'n grote lieve zus! Dit weekend hebben we de wandelwagen omgebouwd tot buggy. Kleine jongetjes worden groot! De wieg en wandelwagen zijn dus opgeruimd en meneer slaapt al in zijn eigen ledikantje.

10 december

We zijn net gebeld door het VU; Bas staat 11 januari a.s. in de planning voor zijn eerste operatie. Maandag 10 januari om 14:00 uur wordt hij met papa en mama verwacht op de kinderafdeling (9 B of C).....en één van hen mag gelukkig blijven logeren. Jeempie, nu die datum vaststaat, komt het toch wel dichtbij...... (slik).

9 december

Vanmorgen vroeg op pad om op tijd in het VU te kunnen zijn. Maar we hoorden al snel op het journaal over een ongeluk op de A6 met 12 km file. Nog maar half klaar en zonder ontbijt in de auto gestapt in de hoop dat we toch nog op tijd konden zijn. Dik 2 uur later kwamen we (net 15 minuten te laat) aan het VU op de afdeling glinische genetica. Al eerder hadden Marcel en ik (in samenwerking met de beide families) een boekwerk moeten invullen over alle mogelijke ziektes en aandoeningen in de familie. Deze hadden zij in een soort stamboom gezet. Zag er erg indrukwekkend uit! Wij dachten dat ze alleen wat DNA bij ons zouden afnemen, maar dat schijnt zo helemaal niet te werken. Eerst was het van belang om te weten of de schisis een onderdeel van een syndroom was. Er zijn namelijk meer dan 300 syndromen bekend waar schisis bij voorkomt. En ook dat ging in eerste instantie niet met een DNA onderzoek. Wij moesten eerst nogal wat vragen beantwoorden over onze familie, de zwangerschap en onszelf. En daarna werd Bas van top tot teen helemaal onderzocht door een klinisch geneticus. Zij controleerde Bas op heel veel verschillende (kleine) uiterlijke kenmerken van syndromen. Ze keek dan bijvoorbeeld of zijn pupillen even groot zijn, zijn oren beginnen op de hoogte van zijn ogen, de kleur van de irissen, of hij een klein gaatje in zijn onderlip heeft, of zijn haartjes en nageltjes groeien, of er kleine vliesjes tussen zijn vingertjes/ teentjes zitten. Of er er vingers en teentjes een bepaalde vorm of lente hadden, of zijn tepels ver genoeg uit elkaar zaten. Ze keken naar zijn gewicht, hoofdomtrek, fontanel, ruggewervels, geslachtsorgaantjes, keeltje, wimpertjes, vlekjes of bultjes op zijn lichaam etc. etc. Je kan het zo gek niet bedenken of deze (voor ons doodnormale kenmerken) kunnen namelijk duiden op een syndroom. Indien er ook maar één van deze kenmerken een mogelijk syndroom aanwijzen, wordt er een DNA onderzoek gedaan (à 4000 euro per persoon). Ook werden Marcel en ik gecontroleerd op schisis en een bepaald syndroom (die met dat kleine gaatje in de binnenkant van onze lip). "Jullie schisis?" hoor ik jullie denken.  Ja, want het kan zo zijn dat je een soort schisis hebt die dichtgegroeid is waardoor het nooit ondekt is en je er ook geen last meer van hebt. Dit is natuurlijk van groot belang voor het erfelijkheidsaspect. Maar wij hadden geen schisis en geen syndroom. Scheelt weer......(hihi). Bas had gelukkig ook geen syndroom wat weer erg gunstig is met betrekking tot de erfelijkheid. Want nu wordt er gespoken van een combinatie van genetische aanleg en negatieve omgevingsfactoren. De combinatie van de genen van Marcel en mij verlagen de drempel voor beschadiging door bacterien uit de omgeving. Als er sprake is van zo'n genetische beschadiging, kunnen externe factoren zoals medicijnen, röntgenstralen, infecties en zelfs stress en geluid leiden tot een schisis. De vorming van een gezichtje vindt plaats binnen slechts een paar uur. Genoemde omgevingsfactoren kunnen dan leiden tot een zuurstoftekort, waardoor de samensmeltende weefsels van het kindje kunnen worden beschadigd. Zoals bij Bas in zijn lip, kaak en gehemelte dus. Dat betekent dat de kans voor ons op een volgend kindje met schisis  4 op 100 is. Normaal is dit 1 op 1000. Het scheelt dus aanzienlijk, maar desondanks vinden wij de kans nog steeds erg klein en goed aanvaardbaar.

8 december

Papa en mama zijn zo trots op Bas. Hij heeft het gisteren echt ontzettend goed gedaan! Op zijn (eerste) vaccinatie-prikje 's morgens reageerde Bas op het moment ontzettend heftig en was intens ontroostbaar verdrietig. Mama kon hem met moeite in bedwang houden en moest zelf wel even slikken. Maar thuisgekomen lag hij gelukkig al in diepe slaap en kon ik hem (na een paracetamol & SRL-gel) met moeite een flesje geven. Toen gelijk door naar het VU. Eerst naar de ACTA (orthodontie) voor een gipsafdruk en wat technische foto's. Het maken van zo'n gipsafdruk is echt vreselijk voor zo'n klein kindje (en zijn ouders!). Ze drukken een soort grote brede lepel vol met gel tegen zijn bovenkaak/ gehemelte. Wie ooit eens zelf "gehapt" heeft voor een beugel of (ge)bitje, weet hoe vervelend dat voor ons al is. Bij Bas liep die gel (door zijn open gemelte) natuurlijk door tot in zijn keeltje en neus. Marcel en ik moesten zijn handen vasthouden, éen dame hield zijn hoofd vast en de vierde hield die lepel in zijn mond. Die er namelijk pas uitmocht als die gel was uitgehard. Ik had mij omgedraaid, want vond het heel naar om te zien, maar werd ook erg ongelukkig van alle geluiden die Bas maakte. Van de kokhalsgeluiden, stikgeluiden en moeilijke pogingen om te ademen. Ik vond het echt onmenselijk lang duren en moest me beheersen om niet die lepel uit zijn mond te trekken. Huilen kon Bas op dat moment niet, maar daarna was hij wel echt even zielig..... Gelukkig was papa mee om Bas te troosten. Mama kon ondertussen met moeite haar tranen inslikken. Echt heel blij stond Bas dus niet op de foto's die daarna werden gemaakt. Gelukkig was dat ook niet de bedoeling, want het waren technische foto's voor de operatie straks in januari. We kregen de foto's ook mee naar huis, al zijn ze natuurlijk niet echt leuk om in te lijsten. De foto van zijn open gehemelte vonden we wel erg interessant om te zien (al is het ook wel een beetje eng om te zien). Bas was ondertussen zo moe van alle indrukken dat hij zonder een kick te geven toestond dat de foto's in zijn mond werden gemaakt. Toen door naar de afdeling anesthesie voor wat onderzoeken ter voorbereiding van zijn operatie en naar het kinderlab voor het prikken van bloed. Ook dit onderging Bas zonder ook maar een kick te geven en gaf zich helemaal over aan de artsen en verpleegkundigen. Dit in tegenstelling tot de baby's die voor Bas aan de beurt waren en hartverscheurend de hele gang bij elkaar krijsten. Waarschijnlijk was Bas ondertussen te moe om zich nog te verzetten enliet hij alles maar gewoon ondergaan. Ondertussen was het 17:00 uur en was het ons dagje wel weer.....Zelfs papa en mama waren doodoop. Bas was ondertussen in de auto ook in een diepe slaap gevallen en papa en mama waren diep onder de indruk van hun stoere Bas. Thuisgekomen bleek Bas koorts te hebben en wilde hij weer amper wat drinken.... Na een paracetamol mocht Bas daarom lekker een nachtje bij ons slapen. Even bijkomen van alle indrukken. Morgen beginnen we de dag gelukkig heel ontspannend met baby-yoga waarna Bas weer een dagje naar de creche gaat. Donderdag gaan we dan weer naar het VU; nu voor het DNA-onderzoek.... Voorlopig zijn we dan even klaar. Maandag gaan we dan lekker op vakantie en daarna wordt Bas opgeroepen voor zijn operatie. Waarschijnlijk de 3e of 10e januari.

6 december

Vandaag hadden Bas en mama een rustig "joggingpak-dagje". Heerlijk niets doen na het drukke sinterklaas-/ griepweekje.  's Middags kwam zijn vriendinnetje Esmée (met haar moeder) om samen met Bas te knutselen voor hun beide vaders die in december jarig zijn. En dat werd een feest; een schilderij met verfhandjes en -voetjes hadden de moeders bedacht.... Wat een troep gaf dat, maar wat hadden we een lol. Nou ja, Esmée vond dat geklieder helemaal niets, maar Bas had een wonderbaarlijk goede dag en genoot van al dat gefriemel aan zijn lijf..... Het heeft in ieder geval leuke foto's en film opgeleverd.... En alles moest natuurlijk schoongemaakt worden voordat de papa's zouden thuiskomen..... maar dat was nog niet zo makkelijk gedaan; de vingerverf tussen hun nageltjes vandaan krijgen was geen sinecure.... dus we moesten 's avonds wel aan papa toegeven dat we hadden geverfd.... Hij dacht dat mama niet helemaal wijs was geworden....gelukkig weet hij natuurlijk nog steeds niet wat we gemaakt hebben. Maar hier op de site kunnen we het wel schrijven hoor. Papa heeft het deze laatste week voor onze vakantie zó druk dat hij de site toch niet zal lezen.... 

Morgen zal wel niet de leukste dag voor Bas worden; hij begint de dag met zijn eerste vaccinatie, dan moet hij zijn weekelijke homeopatische pilletje voor zijn koemelk-allergie (waar hij vorige week zo beroerd van werd) en dan gaan we naar het VU voor verschillende onderzoeken.... We hebben er nu al zin in!

5 december

Bas z'n eerste sinterklaas werd bij ons thuis gevierd met de hele familie Nienhuis; zo'n 19 man! Romy en Bas werden dan ook ontzettend verwend. Bas z'n grootste cadeau was een houten muziekset met diverse instrumenten zodat hij Romy binnenkort kan begeleiden tijdens haar drumsolo's. Romy werd voornamelijk verwend met skikleding voor onze wintersport in februari.

4 december

Wat waren we blij dat Bas al een paar dagen van die heerlijk dunne spuitluiers had. Zou die nieuwe voeding en die homeopatische pilletjes dan toch werken? Maar helaas...schijn bedriegt. Hij had een buikgriepje, want vrijdagavond volgde mama en zaterdagavond begon papa. Het is een erg kort, maar zeer heftig griepje (al zal ik jullie de smeuige details besparen). Al verklaart dat wel waarom Bas zich dinsdag zo rot voelde, zo makkelijk zoveel volle luiers fabriceerde en daarna een paar dagen zo slecht dronk....  Gelukkig was zijn grote zus er dit weekend; Bas vond het dan ook heerlijk om uren bij Romy te liggen....

3 december

Vanmorgen was sinterklaas op de crèche en dus ging ik mee voor wat foto's. Bas keek zijn ogen uit en had een hoop lol met zijn leidsters Jolanda en Simone. Zie die schaterende foto! Al vond hij sinterklaas & zwarte piet wel een beetje eng. Ook had hij weinig oog voor zijn cadeautje, een Pooh-bal, en vond hij de pepernoten maar erg hard. Het was tijd voor zijn flesje en had ook wel genoeg van al die drukte en geluiden. Romy had een studiedag die wij ouderwets gezellig doorbrachten in de stad met winkelen en een lunch.  De crèche belde 's middags dat hij alle melk had uitgespugd en of ik daarom nieuwe kon brengen. Ik heb hem toen maar gelijk opgehaald. Zijn laatste 3 luiers waren ook al water-dun (ja, echt; niet te geloven hè?!), dus ik heb het idee dat hij een griepje onder de lede heeft. Niet dat hij snottert, hoest of koorts heeft, maar hij drinkt erg slecht. Verder zag ik vanmiddag dat zijn gat in zijn gehemelte vuurrood is. Ziet er echt naar uit. Dacht er nog even over om de huisarts te bellen. Maar weet toch wel dat die er niets mee kan; heeft vast nog nooit zo'n schisis gezien en dan nog dat rode. Lijkt wel ontstoken, maar hij heeft geen koorts, dus zal dan wel niet. Wacht het weekend nog wel af. Slapen gaat wonderwel nog steeds erg goed. Moesten hem vanmorgen om 7:30 uur wakker maken. Een echt droomkind dus.....

2 december

Nu ik dit schrijf, ligt hij voor het eerst in zijn ledikantje. Normaal slaapt hij overdag altijd beneden in zijn hangmatje, kinderwagen of wippertje en 's nachts in zijn kamertje in zijn wiegje, maar op de crèche slapen ze 's middags ook in een ledikantje in de slaapkamer. Dus leek het me een goed idee om dat hem nu ook aan te leren. Maar meneer is er nog niet helemaal gelukkig mee (laat hij met veel volume horen). Hij is ook niet helemaal in zijn hum; drinkt de hele dag zijn flesjes al niet leeg (niets voor hem) en heeft weer veel last van kramp. Misschien dat hij toch iets merkt van alle griep om hem heen. Gelukkig kreeg ik vanmorgen nog wel een mooie lach cadeau! En daar doe je het voor hè?! Moet je die pretoogjes zien....
Straks komt Romy gezellig hier. Gaan we nog sinterklaascadeautjes kopen voor op school en dan naar voetbaltrainen. Bas wil eigenlijk mee, maar ik weet het nog niet. Morgen heeft hij een spannende dag, want dan komt sinterklaas op zijn crèche!

1 december

Gisteren zijn we weer met Bas naar de manueel therapeut geweest en jammer genoeg bleek daar zijn nekje weer helemaal vast te zitten. Dat was wel even tegenvallen voor ons. Deze keer deed de behandeling Bas ook echt zeer en was hij intens verdrietig. En dat bleef hij eigenlijk de hele dag wel. Hij fabriceerde 4 volle luiers (heeft hij normaal niet eens per week!) en had enorme buikkramp. Eigenlijk kon ik hem maar op één manier troosten; erg stevig tegen me aan te houden. En of dat nou kwam door die behandeling 's morgens of door het homeopatische pilletje dat hij 's middags kreeg (hij krijgt één korreltje per week voor zijn koemelk-allergie).... Maar Bas huilde dikke tranen en wilde mama dicht bij zich hebben. Misschien dat hij papa ook wel miste, want die was 2 dagen met zijn werk extern. Maar gelukkig sliep hij 's avonds wel goed in en sliep hij weer de hele nacht door. Ik twijfelde nog of hij voor deze nacht bij mij in bed mocht slapen of dat ik zijn wiegje weer terug zou zetten op onze kamer, maar dat bleek gelukkig helemaal niet nodig. Want ja, het klopt wat Bas gisteren al schreef; het slapen in zijn eigen wiegje in zijn eigen kamertje gaat erg goed. Maar nadat gisteren zo'n verdrietige dag was voor Bas, vond ik het wel moeilijk hem vanmorgen voor zijn eerste echte crèche-dag weg te brengen. Maar Bas werd heerlijk wakker, lachte breeduit (en dan bedoel ik ook echt breed!) en was helemaal in zijn hum. Misschien wel omdat hij wist dat we eerst baby-yoga zouden hebben. Dat was ook weer een groot succes. Meneer ligt dan super relaxed te geieten zonder dat mama mag ophouden met het masseren van zijn ruggetje. Ja, hij weet wel wat hij lekker vindt! Daarna ging hij gelijk door naar de creche; heel stoer met een koffertje van Jip & Janneke met wat schone kleren en zijn flesjes. Ik legde hem slapend in de box en ging toch wat onwennig weg. Ik was een heleboel van plan te doen, maar heb uiteindelijk mijn hoofd op mijn kussen gelegd en bijna de hele middag geslapen. Ik was toch best wel moe. Moeilijk vond ik het niet echt, al was ik wel weer erg blij dat ik hem weer kon ophalen. Ik haalde hem al wat eerder op zodat hij mee kon naar zijn oom Jef en tante Jo. We gingen voor ze koken omdat ze vandaag verhuisd waren en we brachten gelijk een mega-grote pot augurken mee voor Jolijn. Want ja, Bas krijgt er een nichtje of neefje bij!

30 november

Een berichtje van Bas:
Sorry dat het zo lang duurde voordat jullie van mij hoorde. Maar eigenlijk is dat de schuld van mama hoor, want ik kan nog steeds niet typen, dus dat moet mijn mama doen en die heeft het zó druk (met mij...hihi!), dat het er nog steeds niet van gekomen is. Maar ik heb haar net achter de computer getrokken zodat ze eindelijk mijn verhaaltje voor me kan typen. Ik ben ondertussen aan het denken over een baby-typ-cursus. Volgens mama kan ik niet vroeg genoeg beginnen. Donderdag heb ik daarom al m'n tweede diploma gehaald. Toen ik 10 dagen oud was heb ik samen met mama al mijn eerste diploma gehaald; mijn sonde-diploma. Ik kon die toen nog niet zelf eten (door mijn gekke mond) en we mochten pas naar huis als mama en ik goed konden omgaan met mijn sonde. En donderdag hebben mama en ik mijn tweede diploma gehaald; mijn babymassage-diploma.. Dus het gaat al goed met mijn diploma's. Nu zit ik met mama op yoga, misschien krijg ik daar ook wel een diploma voor. En wat dacht je van baby-zwemmen. Mama houdt daar eigenlijk niet zo van, vind ze zo nat en koud..... aansteller he?! Als ik groot ben wil ik denk ik piloot worden. Mama vliegt wel eens met mij. Dat is een oefening met yoga dat ik door de lucht zweef en dat is echt super leuk! Dus daarom denk ik dat piloot wel een leuk beroep is. Over 2 weekjes ga ik trouwens echt vliegen. Wel 12 uur zelfs! Want ik ga met papa en mama naar Zuid-Afrika. Stoer he?! Dan kan ik gelijk kijken of ik vliegen leuk vind. En ik denk dat ik Afrika ook wel leuk vind, want ik vind die rooibosthee al heel erg lekker en ook ben ik (net als mama) een kou-kleum, dus dat zonnetje lijkt me wel wat. Slapen gaat verder eigenlijk ook al erg goed. Na mijn flesje van 21:00 uur val ik in slaap tot wel 6:00 - 7:00 uur! Goed he?! En ik slaap nu al 5 dagen in mijn eigen kamertje. Papa en mama werden namelijk gek van al mijn geluidjes en piepjes (ja, want ik kan erg goed piepen hoor). Maar nu ik in mijn eigen kamer slaap, horen ze me niet (hun babyfoon werkt gewoon niet), dus slaap ik maar gelijk door tot het ochtend is. Jammer hoor, want die nachten waren erg gezellig. Verder heb ik het erg druk met papa en mama pesten. Dat kan ik ook heel goed. Ik hou namelijk ontzettend van aandacht, dus heb voor mijn geboorte de medische encyclopedie gelezen. Daarom begon ik met die complete schisis (alleen een lip of kaak vond ik niet genoeg). Maar mijn ouders zijn eigenlijk best  toffe mensen, want die schrokken daar niet eens echt van en vinden mij nog steeds erg mooi. Daarom heb ik gelijk het volgende bedacht. Ik heb lekker lang over die bevalling gedaan. Heb zelfs 2 uur met een stuk van mijn hoofd uit mama gehangen zonder dat ik eruit kwam...hihi! Nou, dat was echt grappig hoor, de dokters wisten niet meer wat ze moesten doen. En doordat ik zo lang vastzat, heb ik nu last van het kiss-syndroom (dat is dat er nekwerveltjes scheef zitten en daardoor zenuwen klem....). Dat gaat wel weer over, maar daardoor huil(de) ik lekker wel heel erg veel (van de pijn). Alleen daar ben ik nu voor onder behandeling en dus bedacht ik iets anders; een koemelk-eiwit-allergie. Weer lekker veel huilen en darmen die niet werken..... Maar vorige week maandag ben ik getest en bleek ik inderdaad allergies te zijn. Dus dat hebben ze nu ook al door en krijg ik goede "melk". Eten gaat dus nu erg goed. Ik spug nooit wat uit en wil eigenlijk steeds meer. Weten jullie dus nog iets nieuws? Mama heeft m'n medische encyclopedie afgepakt......stom he?! Ze zei dat het nu genoeg was....en weet je, papa is het helemaal met haar eens. Heb ik dus ook niets aan. Misschien kan ik wel wat leuks bedenken voor straks in Afrika. Dat lijkt me helemaal gaaf. Denken jullie met me mee? Voor januari heb ik al wat; dan word ik geopereerd aan mijn lip en neusje. Dus heb ik weer aandacht genoeg. Weer kadootjes, kaartjes en heel veel knuffels van papa en mama. Ik kan niet wachten. Voor Afrika heb ik trouwens vrijdag een pasfoto moeten laten maken voor in m'n paspoort. die is echt heel stoer geworden. Oud lijk ik er al op he? O,ja die middelste foto is van mij en die andere twee foto's zijn van m'n grote zus toen ze klein was. Wat lijken wij op elkaar he?! Hetzelfde hoofdje en oogjes.

Romy 3 maanden	Bas 2 maanden	Romy 7 maanden

Verder ben ik gisteren voor het eerst zonder mama naar de creche geweest. Dat was eigenlijk helemaal niet zo bijzonder. Mama en ik zijn er al aan gewend om soms een paar uurtjes zonder elkaar te zijn. Er zijn namelijk heel veel mensen die mij zo leuk vinden dat ze me af en toe willen "lenen" en mama en ik vinden dat eigenlijk wel lekker. Ik krijg dan lekker veel aandacht en mama kan het huis en zichzelf dan weer even wat aandacht geven. Dus de creche ging ook goed. Ik heb een flesje gedronken, in de box gespeeld en toen mama mij (na 2 uur) kwam halen, lag ik heerlijk te slapen in een wippertje. Niets bijzonders dus.

Wat leuk trouwens dat jullie mijn site steeds bekijken. Ik zal tegen mama zeggen dat ze eens wat vaker mijn verslagen moet uittypen.
X-je Bas

23 november

De laatste dagen van november zijn waterkoud, maar toch proberen we elke dag even buiten te zijn. Lekker wandelen is voor Bas (en mijn kilo's) natuurlijk heerlijk. Gelukkig heeft Bas van zijn vriendinnetje Chrisje een heerlijk warm berenpak gehad. Die moest natuurlijk even op de foto.

18 november

Helaas lijkt de dunne ontlasting niet te komen door zijn nieuwe melk. Want al gaat het al stukken beter met Bas en huilt hij veel minder, zijn ontlasting is weer kei-en-kei hard en het persen blijft voor Bas nog steeds erg moeilijk. Vandaag zelfs tot bloedens toe.....en dan weet je het als moeder even niet meer hoor.... We hebben nu een afspraak gemaakt voor een allergietest. Gelukkig maken ze voor baby's altijd plaats en kunnen we a.s. maandag al terecht.

16 november

Sinds gisteravond ovegestapt op koemelk-vrije melk. En misschien is het toeval.....maar vandaag lijkt hij wel veel rustiger dan hiervoor. Geen krampjes en spartelende beentjes. En......hij heeft een heerlijk ordinaire spuit-luier gefrabriceerd! Eindelijk geen verstopping meer dus. Maar laten we niet te vroeg juichen. Het kan toch ook niet waar zijn; een complete drievoudige schisis, het kiss-syndroom en een koemelk-allergie! Lekkere start maakt Bas.....

15 november

 Dit weekend heerlijk een weekendje-weg geweest. Romy moet in de weekenden altijd voetballen, dus jammer genoeg moesten we ons weekendje-weg plannen in een weekend dat zij bij haar moeder was en gingen we met ons 3-tjes naar Cadzand in Zeeuws-Vlaanderen. Lekker uitwaaien aan het strand. Vrijdag waren Jos en Angelita er ook en die hadden gezellig een mosselmaaltijd voor ons klaar staan. We hebben het weekend gebruikt om lekker bij te tanken, over het strand te wandelen en gezellig te winkelen en eten in het dorpje Sluis. We kwamen zondag pas om 22:30 uur weer thuis en hebben dus optimaal van ons weekendje genoten. Helaas blijft Bas erge last van zijn darmpjes houden en houdt hij (ondanks het laxeermiddel) keiharde keutels. Alleen drijven deze nu in de zachte ontlasting. Maar effect heeft het nog niet. Hopelijk komt dat nog.

12 november 

Mama was het nu echt zat dat Bas zijn ontlasting zo hard bleef en belde weer met het consultatiebureau. Alle huis-tuin-keuken truckjes/ middeltjes hielpen tot nu toe niet en dus kreeg hij een soort laxeermiddel voorgeschreven. We zijn benieuwd. Vandaag weer naar zijn kinderdagverblijf Happy Faces geweest om deze keer voor het eerst te oefenen met het geven van de fles. En dat ging erg goed. Woensdag gaan we weer.

11 november

De behandeling dinsdag ging als de eerste twee keer. Het duurde 5 minuten en binnen een uur had Bas weer een volle luier, alleen deze keer was onze Bas helemaal niet blij na zijn behandeling. Hij bleef huilerig en uit zijn hum. Zijn ontlasting bleef (ondanks die ene volle luier) erg moeilijk en keihard. Het is echt vreselijk om Bas te zien worstelen en persen op die keiharde keutels. Na elk flesje was het weer hartverscheurend huilen tot hij dan van vermoeidheid in slaap viel tot het volgende krampje of scheetje weer kwam. Het is dus moeilijk te zeggen of het nu echt beter met zijn nekje gaat. Al hebben we zelf wel de indruk dat hij nu voornamelijk last heeft van zijn darmpjes.

8 november

Bas heeft alweer een paar dagen behoorlijk last van zijn darmpjes. Ontlasting fabriceren (gewoon ordinair poepen dus) is erg moeilijk voor Bas. Gelukkig was Romy er het hele weekend, dus Bas had weer alle aandacht van zijn grote zus. Morgen krijgt Bas zijn 3e behandeling bij de manueel therapeut voor zijn nekje. De vorige twee behandelingen maakte ook gelijk een eind aan zijn verstoppingen, dus hopelijk werkt dat morgen weer.....

5 november

Dat slaapje bleek wel heel erg lang te duren. Bas sliep eerst 6 uur, dronk een flesje leeg en ging met mama naar baby-massage. Daar viel hij ook weer in slaap en deze keer wel voor 11 uur lang. Maar weer werd Bas niet wakker voor zijn flesjes en vonden papa en mama het om 4 uur 's nachts toch wel heel lang duren en maakte zij Bas wakker. Want Bas had dan wel duidelijk wat slaap in te halen, maar 17 uur lang maar 1 flesje drinken vonden papa en mama ook weer niet goed. Dus om 4 uur 's nachts kreeg meneer zijn flesje melk en werd de volgende ochtend helemaal fit wakker. Ja, zijn nekje lijkt deze keer wel vanzelf over gegaan .....  Maar laten we niet te vroeg juichen...... 's Middags gingen Bas en mama op bezoek bij zijn kinderdagverblijf Happy Faces. En mama en Bas hadden daar gelijk een goed gevoel bij; de meiden hadden zich al een beetje voorbereid door de site te lezen en we spraken af dat Bas de hele maand november komt om te wennen. Dat begint a.s woensdag al met een uurtje.....slik! En als alles goed gaat (waar we niet aan twijfelen), start Bas in december (in eerste instantie) voor 2 hele dagen per week. Welliswaar alleen voor de eerste 2 weken van december, want we vertrekken 13 december voor bijna 3 weken naar Zuid-Afrika! We kunnen haast niet wachten. Vandaag kwam Romy ook weer! Voor Bas heel erg fijn, want Romy verwend haar broertje ontzettend met lieve knuffeltjes en heel veel aandacht.

4 november

 Sinds gisteren was het weer helemaal raak met mij; vanaf 14:00 uur heb ik gehuild en sinds vanmorgen was ik ook echt ontroostbaar. Mama belde dus met mijn manueel therapeut voor een nieuwe afspraak, maar hij vond het beter nog 5 dagen te wachten omdat het dan 2 weken geleden was. Mama moest maar kijken of dat haalbaar was. Ze zag het niet echt zitten, maar wil natuurlijk alleen het allerbeste voor mij, dus zou die paar dagen (met een ontroostbare Bas) wel wachten. Maar na mijn flesje van 11:00 uur viel ik voor uren in een diepe slaap..... en werd ik zelfs niet wakker voor mijn flesje van 15:00 uur! Ik had duidelijk wat slaap in te halen....en mama ook, dus die maakte van deze gelegenheid gebruik om ook wat uurtjes te slapen.

31 oktober

Ik slaap nu lekker al uren in het grote bed van papa en mama. Lekker weer met het hoofdeind omhoog zodat het snot niet in mijn hoofdje zit. Papa en mama hebben dus even tijd voor zichzelf. Papa wast zijn auto en werkt in de tuin. Mama werkt mijn website bij en is druk bezig met het schrijven van 150 bedankkaartjes voor alle kadootjes die ik gekregen heb! Ja, ik ben enorm verwend. Zo erg zelfs dat mama vindt dat ze iedereen persoonlijk moet bedanken...pfffff....wat een werk! En ik lig dus lekker te slapen.

30 oktober

Het gaat al een paar dagen erg goed met mijn nekje. 's Ochtends en 's middags heb ik helemaal nergens last van en ben ik een heerlijk rustige baby die met grote ogen van alles geniet. Alleen 's avonds heb ik meestal wel even een terugval. En als die héél heftig is, mag ik tegenwoordig een zetpil en die helpt dan al heel snel zodat ik dan toch nog lekker kan slapen (net als papa en mama). Alleen nu ben ik weer snotverkouden en heb ik een hele vervelende hoest. Mama weet niet zeker of het komt doordat mijn keeltje, neus en gehemelte open zijn, maar ik hoest heel naar (piepend) en het snot komt echt overal vandaan. Ik vind het in ieder geval erg vervelend om zo verkouden te zijn, dus hopelijk duurt het niet heel lang. Slapen gaat wel goed, want ik mag bij papa op zijn borst slapen en die zet dan speciaal voor mij het hoofdeind van zijn bed omhoog zodat het snot niet zo in mijn hoofd zit.

28 oktober

HOERA: IK HEB EEN FOPSPEEN DIE WERKT! Vandaag zijn mama en mijn schoonmoeder Marenka op pad geweest en hebben ze een hangmatje en een nieuwe speen voor me gekocht. Voor mijn nekje is het namelijk beter als ik niet plat in mijn box/ bedje lig, maar in een bananen-vorm en omdat ik tot nu toe geen enkel fopspeentje in mijn mondje kon houden, heeft mama weer een nieuwe gekocht om uit te proberen (de 100e al geloof ik). Deze keer een Difrax voor kindjes van 1 jaar en ouder die op hun fopspreen bijten, dus de speen is van een soort massief plastic, een soort bijtring dus (misschien een tip voorr andere schisis-kindjes). En daar kauw ik dan ook op met mijn kaakjes. Echt heel super! Ik wordt er ook helemaal rustig van. Zeker als mama me dan ook nog eens in mijn hangmatje in de box legt; echt heerlijk! En niet alleen voor mij, maar ook voor mama (hihi). Baby-massage was deze keer dan ook echt een groot succes. Met mijn nieuwe speen in mijn mond was ik super relaxt en genoot ik met volle teugen van mijn massage. Mama mocht niet eens stoppen toen de tijd voorbij was.

26 oktober

Bas is weer geholpen! En wat een rust geeft dat. Na een lunch op mama's werk zijn moeder en zoon dus snel naar huis gegaan voor een extra lang middagslaapje! Even een paar dagen slaap inhalen. Heerlijk! Het is bijna niet voor te stellen hoeveel effect je kan bereiken door 5 minuten drukpunten in zijn nekje te "masseren". Misschien is dat niet de goede omschrijving, maar het is wel iets anders dan kraken of rechtzetten; eigenlijk doet het lichaam het zelf na het stimuleren van het nekje. Een betere uitleg en meer informatie kun je vinden op www.kiss-kinderen.nl.

25 oktober

 Die terugslag heeft helaas wat langer geduurd dan gehoopt. Gisteren 20 van de 24 uur gehuild. En dan bedoel ik niet jengelen, nee, echt hard huilen tot krijsen. Alleen was de manueel therapeut 4 dagen vrij en konden wij hem dus pas vanmorgen bellen. Gelukkig kunnen we morgen al terecht! Hopelijk slaapt Bas vannacht wat beter, want dat koppie van hem wordt steeds witter en witter door zijn slaapgebrek en korte slaapjes van maximaal 15-30 minuten.

22 oktober

Vandaag lekker een dagje naar het strand geweest; lekker uitwaaien in Egmond aan Zee. Bas ging in de draagzak lekker dik ingepakt mee. En of het nou kwam door de draagzak of de gezonde zeelucht; Bas had een goede dag en sliep uren. Hij had natuurlijk wat slaap in te halen. Papa en mama genoten daardoor dubbel van hun dagje-uit. 's Avonds lekker mosselen gegeten (Bas een flesje melk) in Egmond en een lekker toetje bij Paul in Bergen. 's Avonds laat nog even een uurtje naar een feestje geweest, waar we helaas niet lang konden blijven omdat Bas slecht tegen de rooklucht bleek te kunnen. Hij heeft de hele nacht liggen hoesten. Ja, echt een kind van zijn vader dus!

21 oktober

Voor het eerst zijn mama en ik (met mijn verkering Esmée en schoonmoeder Marenka) naar baby-massage geweest. Ik had heel veel last van mijn nekje, dus heb ik eerst langer dan een uur de hele boel bij elkaar gekrijst. Die mevrouw kon niet eens wat uitleggen aan de rest van de moeders. Gelukkig werd ik door het masseren een beetje rustiger en kon ik er het laatste uurtje ook nog van genieten. Zeker mijn rugje en beentjes vond ik heerlijk! Die nacht sliep ik door de massage ook erg diep en sloeg ik voor het allereerst één nachtflesje over. En natuurlijk maakten papa en mama mij niet wakker. Die genoten van hun welverdiende nachtrust..... Wakker worden was wel even wennen hoor; mijn grote zus Romy is nu (na een week herfstvakantie) weer bij haar andere papa en mama, dus nu moet ik al haar kusjes en knuffeltjes missen.

20 oktober

De manueel therapeut had het over een terugslag die Bas nog zou krijgen.....nou, die zal hij vandaag wel hebben gehad. Want eigenlijk heeft hij wel zo'n 16 uur op-en-af gehuild. Hij heeft ook weer behoorlijke last van krampjes en verstopping. We hebben hem zelfs voor het eerst zien huilen met echte traantjes. Echt heel zielig....  

19 oktober

Na een erg korte nacht is Bas vandaag zo goed als de hele dag een ontzettend lieve tevreden baby. Nu is hij met zijn vader en zijn grote zus mee naar voetbal. Zijn zus moet trainen en dat wil Bas natuurlijk niet missen. Het was een korte nacht, want vanacht zijn we begonnen met het minderen van de voeding van Bas (de flesjes water), maar dat was geen groot succes. Wel 3 uur lang heeft hij zielig liggen jammeren en huilen. Zelfs nadat ik het niet meer kon aanzien en hem toch maar een flesje melk heb gegeven, bleef hij erg ontevreden en verdrietig. We wachten dus nog maar even met hem op dieet zetten.....zeker zolang hij netjes binnen de groeicurve blijft en nog wat operaties in het vooruitzicht heeft.

18 oktober

Vanmorgen naar de kinderarts in het VU geweest. Die was zeer tevreden en gaf Bas zelfs een 10! Hij hoeft ons ook pas weer te zien in januari; voor zijn eerste operatie. Alleen vond hij wel dat Bas teveel dronk....Ja, jullie lezen het goed...TEVEEL! Bas drinkt nu per dag 8 flesjes van 100 cc, dus dat is 800 cc per dag in plaats van 600 cc per dag. Het is ook nooit goed. Dus Bas moet op dieet.....hihi! De kinderarts stelde voor om de flesjes 's nachts te vullen met water in plaats van melk. Dat gaan we dus vanavond proberen. Het moet toch niet gekker worden.......Papa was vandaag een dagje vrij voor het VU en kreeg van zijn baas de overige dagen deze week extra vrij. Dat vinden mama, Bas en Romy natuurlijk wel erg lekker!

17 oktober

Vandaag is er voor het eerst een dagje op Bas gepast. Papa deed mee aan de halve marathon (hij werd iets van 2.000e van de 6.000) en mama kon wel een dagje voor zichzelf gebruiken na alle huildagen. Dus mocht Bas een dagje bij Daan & Ninke spelen. Daar heeft hij het heerlijk gehad; ze hadden gezellig gewandeld en heeft Bas zelfs voor het eerst naar Sesamstraat gekeken. Bas heeft nog steeds geen last van zijn nekje en was dus weer ontzettend lief. Daan had een leuk verslag van de dag gemaakt voor in z'n plakboek; heel erg leuk! Mama heeft de dag gebruikt voor een zonnebankje, het bijkwerken van de site en het wegwerken van alle strijk......heel nuttig dus. Het was lekker om even haar handen vrij te hebben, maar ze miste Bas wel heeeel erg! Dacht ook steeds dat ze hem hoorde huilen..... En om 8:00 uur 's avonds vonden papa, mama en Romy het echt wel lang genoeg geweest; het was zo stil zonder hun Basje!

16 oktober

Nadat Bas gisteren nog veel last had van zijn nekje (was ook voorspeld), gaat het sinds vanmorgen echt heel veel beter. Bas is veel vaker wakker (zonder te huilen!) en kijkt heel helder uit zijn oogjes. Ook zijn ontlasting is weer normaal. Het is bijna niet te geloven wat een ander mannetje Bas is geworden. We moeten nu af en toe kijken of hij nog wel ademhaalt...zo stil en tevreden ligt hij in zijn wippertje.   

15 oktober

 Gisteren is gebleken dat Bas last heeft van KISS (Kopgewrichten Invloed bij Stoornissen in de Symmetrie). Ja, een hele mond vol, maar simpel gezegd betekent dat de stand en functies van de 3 bovenste nekwervels asymmetrisch is. Dit heeft helemaal niets te maken met zijn schisis, maar is veroorzaakt door zijn zware bevalling. Doordat hij 2 uur vastgezeten heeft in mijn geboortekanaal (met zijn hoofdje gedeeltelijk al "buitenboord"), zijn zijn nekwerveltjes onder druk komen te staan en daardoor verschoven. Hier zijn we achter gekomen omdat Bas al een aantal dagen lange tijd (soms wel uren achtereen) ontroostbaar aan het huilen was. Nou ja, "huilen",  zeg maar "krijsen". Eigenlijk constant als hij niet sliep of at. Gelukkig slapen en eten schisis-kinderen een groot gedeelte van de tijd, maar doordat hij steeds moeier werd van het huilen, werd ook eten en slapen voor hem steeds moeilijker. Gelukkig dat hij weer zo'n huilbui had toen het consultatiebureau bij ons op bezoek was en zij vond dat hij wel heel veel symptomen had van KISS (excessief, ontroostbaar huilen, moeilijke eerste tijd, overstrekken van zijn hoofd-nek-romp, harde ontlasting met krampjes en spugen, heftige reactie bij aan-/uitkleden, gespannen en onrustig). Zij vond daarom dat ik Bas op erg korte termijn moest laten onderzoeken door een in KISS gespecialiseerde manueel therapeut. Bij meer dan 2/3 van de kinderen zijn 3 behandelingen van een manueel therapeut genoeg om tot een duidelijk gunstig resultaat te komen. Soms is het kindje erg ontregeld, bijv het slaapt sinds weken of maanden slecht, of het heeft harde ontlasting, of is bijzonder prikkelbaar, ontroostbaar. Dan kan het zijn dat dat enkele behandelingen meer nodig zijn. De behandeling bestaat uit kleine zachte manipulatieve (druk)technieken aan de hoge nekgewrichtjes. Gisteren heeft Bas zijn eerste behandeling gehad, maar echt beter is het nog niet. Wel sliep hij na afloop erg rustig en had hij vannacht alleen maar een normaal honger-huiltje, maar vanmorgen was hij die goede start alweer vergeten en voetl hij zich al de hele dag erg zielig. Over 2 weken krijgt hij zijn volgende behandeling en in de tusssentijd moet het al een stuk beter gaan. We wachten dus af. En wij maar denken dat Bas al zo'n sterk nekje had, bleek zijn nekje gewoon vast te zitten. Ook hadden we al gemerkt dat Bas zo'n hoge pijngrens had; tijdens onderzoeken in het ziekenhuis, (hiel)prikjes, wondjes in zijn mond of het inbrengen van sondes gaf hij geen kik. En terwijl wij vonden dat hij zo'n sterke flinke baby was, bleek dat te komen door de constante pijn in zijn nek. Wel een rot idee hoor. 

12 oktober

Vandaag officeel gestopt met borstvoeding. De kolf teruggebracht en de overige spulletjes opgeborgen voor een volgende baby, dan proberen we het wel weer opnieuw. Had er wel een beetje een dubbel gevoel bij; ten eerste opluchting dat ik daar vanaf was, maar ook teleurstelling en een beetje schuldig dat het me niet gelukt was. M'n melkproductie was drastisch teruggelopen en om deze weer op gang te kunnen krijgen, had ik zeker weer 8 keer per dag moeten gaan kolfen, wat ik echt niet meer kon opbrengen naast het voeden van Bas. En een beetje meer energie kan ook geen kwaad. Ik voel me eigenlijk gelijk al meer mens. Helaas is Bas het daar nog niet mee eens. Hij heeft veel last van darmkrampjes en harde ontlasting. We stoppen nu dus met de rooibos-thee. Deze helpt namelijk wel tegen darmkrampjes, maar doordat darmpjes daar langzamer door gaan werken, heeft hij weer meer last van verstoppingen.

11 oktober

Vandaag met mama naar haar werk geweest. Was erg gezellig. Iedereen is daar zo betrokken; m'n website wordt bijna dagelijks gelezen (alleen is mama niet zo snel met haar updates; sorry, ik vraag teveel van haar tijd). Mama had speciaal 's morgens nog blauwe cake-jes gebakken met mij huilend in een draagzak. Ik werd ontzettend verwend met een hele mand met cadeautjes. Echt ontzettend lief! Daarna moesten we van papa nog even snel naar de Kruidvat voor stofzuigerzakken. Mama en ik waren natuurlijk al erg moe van de inspannende ochtend, maar dat werd hierdoor alleen maar erger. Allereerst bleken ze namelijk helemaal geen stofzuigerzakken te verkopen, toen had mama een discussie over een aanbieding die er niet meer zou zijn (terwijl er nog wel een bordje hing), toen bleek ze geen pinpas bij zich te hebben en moesten we alles weer terugleggen. En toen......sloot mama mij op in de auto. Ze had mijn Maxi-Cosi in de auto gezet, daarbij was de sleutel gevallen en had ze (zonder erbij na te denken) de deur in het slot gegooid. Daar stond ze dan....naast de auto. Gelukkig had ze wel haar mobieltje nog en kon ze de buurvrouw Mariska bellen voor de reserveslautel. Die was thuis en kon er al binnen 10 minuten zijn. Maar wat duurde die 10 minuten voor mama lang zeg! Uiteindelijk gingen we dus een uur later (zonder boodschappen en stofzuigerzakken) naar huis.

9 oktober

Nu ben ik met papa de stad in. Lekker in de draagzak in het zonnetje. Heerlijk! Mama heeft dan tijd om mijn site bij te werken en het huis te doen. Gelukkig krijgen we vanaf volgende week wat hulp in huis, want mama is nu zo druk met het voeden van mij, dat het al het andere maar blijft liggen. Papa helpt natuurlijk wel veel, maar die moet ook gewoon werken. Gelukkig dat we nu geen sondevoeding meer hebben, want dat scheelt weer een half uur per voeding......pffff! Die tijd (tijdens mijn nachtvoedingen) gebruikt papa nu om de wassen te draaien. Want ik spuug tijdens het eten echt alles vol.  Papa gaat nu ook op zoek naar een bijtring voor mij. Niet omdat ik al tandjes heb hoor, maar omdat ik zo graag wil zuigen, maar spenen niet in mijn mond passen. We hebben er al heel veel geprobeerd, maar tot nu toe past het (door mijn uitstekende stukje kaak) niet. Misschien straks wel na mijn eerste operatie, maar nu kan ik spenen natuurlijk niet met mijn lippen vasthouden of ze vastzuigen in mijn mond. Dus dat moet het met een soort plakband vastgeplakt worden. Daarom wilden papa en mama eerst niet dat ik een speen ofzo kreeg. Veel liever hadden ze dat ik ging sabbelen op mijn duim of vingertjes zodat ik ze zelf in en uit mijn mond kan doen. Maar dat vind ik helemaal niet lekker. Mijn handje is te klein om het gat in mijn mond te dichten en twee handjes samen passen weer niet. Ik probeer het wel steeds hoor, maar daar word ik dan zo gefrustreerd en onrustig van. Het liefst heb ik mama's vinger of borst in mijn mond. Haar borst past dan precies in mijn grote mond en als mama met haar vinger mijn gehemeltespleet een beetje afdicht, kan ik daar ook op sabbelen. Maar mama kan natuurlijk niet altijd naast me blijven zitten. Hopelijk is een bijtring een oplossing.

8 oktober

Het gaat nog steeds erg goed zonder sonde. Wel heb ik al een aantal dagen last van behoorlijke darmkrampjes door de poedermelk die ik naast mijn (afgekolfte) moedermelk krijg. Mij voeden kost mama zoooo veeeel tijd dat het haar niet lukt om ook nog eens genoeg melk voor mij af te kolfen. Daarom kreeg ik een paar keer per dag een flesje met Pepti-poedermelk, maar die is helemaal niet lekker hoor (heel zuur) en ik kreeg er ontzettende darmkrampjes van. Daarom heeft mama vandaag iets nieuws voor me bedacht; ik krijg nu een paar dagen alleen hypo-allergene poedermelk aangemaakt met baby-rooibosthee. En dat is echt heerlijk! Ik drink nu mijn flesje veel makkelijker leeg en na mijn voedingen heb ik helemaal nergens last van. Ik denk dat ik Afrika nu al leuk vind, in ieder geval is hun thee heerlijk! Alleen ziet mijn melk er nu wel heel vies uit hoor; donkerbruin! Mama hoopt wel dat ze die vlekken uit mijn kleertjes, beddengoed en slabbetjes krijgt, want netjes eten kan ik nog steeds niet. Hihi! Bij de apotheek vanmiddag gebeurde trouwens nog iets heel grappigs. Mama had mij tegen haar buik aan liggen en ik keek over haar schouder naar de wachtende mensen achter haar terwijl zij met de apotheek-mevrouw mijn voedingen besprak. Toen kwam er een mevrouw naar mama toe dat ik een bloedneus had. Mama keek verbaasd naar mijn gezichtje en moest toen lachen. Want wat die mevrouw aanzag als een bloedneus, was gewoon mijn schisis. Mama zei toen dat het geen bloedneus was, maar dat ik zo was geboren. Die mevrouw schrok zich toen een hoedje en wilde wel door de grond zakken. Mama en ik hadden hier best wel lol om. Hihihi.... 's Middags kwam gelukkig mijn grote zus Romy weer. Dat was natuurlijk erg gezellig. 's Avonds kreeg ik voor het eerst een flesje van haar en dat ging heel goed. Zo kan ze papa en mama al goed helpen. Ook was ik lekker met papa en Romy in het grote bad geweest. Al met al dus een lekkere dag gehad. 

6 oktober

Vannacht mijn papa en mama versteld doen staan door twee keer mijn flesje van 80cc helemaal leeg te drinken!!!! En dat terwijl het gisteren overdag ook al zo goed ging (met maximaal 15 cc per keer door de sonde). Daarom dacht ik vanmorgen dat ik maar beter mijn sonde er alvast uit kon trekken.....hihi! Papa en mama vonden dat natuurlijk niet leuk, want ze hebben helemaal geen zin om vandaag alweer naar het ziekenhuis te moeten. Daarom hebben ze gezegd dat ik het vandaag een dagje mag bewijzen zonder sonde. O,jee.....dan moet ik wel mijn best doen! Alleen was ik net lekker met papa onder de douche geweest en daar ben ik elke keer zo moe van dat mijn eerste flesje vanmorgen helemaal niet goed ging zonder sonde. Nu rust ik (in de draagzak bij mama) lekker uit voor mijn volgende flesje. Duimen jullie voor me dat het vandaag gaat lukken zonder sonde? Anders gaan die stomme dokters dat stomme slangetje weer door mijn neus en keel proppen....jullie horen het nog van me.

's Avonds: het lukt me vandaag al erg goed zonder sonde; 90 cc en 100 cc zonder sonde!! Dus zelfs iets meer dan moet. Papa en mama zijn zo trots op me! Zal ik dan echt geen sonde meer nodig hebben?

4 oktober

Vandaag moesten wij naar de kinderarts van het VU om te kijken of het nodig was een gehemelteplaatje te plaatsen. Iets wat papa en mama zeker niet wilden, maar wel verwachtten omdat het Bas nog steeds niet lukte om 80 cc zonder sonde naar binnen te krijgen. Maar alsof Bas onze angst voelde, dronk hij die nacht voor het eerst 65 cc uit de fles! Dus wij lieten onze voedingslijstjes (met veel mindere resultaten) thuis en hadden het met de kinderarts alleen over zijn laatste succesjes. Gelukkig was Bas ook 150 gram aangekomen sinds ontslag en vond de kinderarts hem zichtbaar gegroeid!  Wij kregen van de kinderarts daarom nog 2 weekjes de tijd om te proberen zijn sonde af te bouwen......Wat waren papa en mama blij en trots!!! In twee weken tijd moest dat toch wel lukken?

3 oktober

Vandaag hadden wij Bas zijn "Ooievaarspartytjie" (Zuid-Afrikaans voor kraamfeest). Met zo'n 100 gasten (verdeeld over de ochtend en middag) hebben wij met blauwe champagne en beschuit met muisjes geproost op Bas. Het was gezellig druk en Bas is weer ontzettend verwend met vele prachtige cadeaus. Het scheelt niet veel of we kunnnen een crèche beginnen! Het is dus maar goed dat papa en mama de garage hebben verbouwd tot speelkamer....  Opa Jos & oma Angelita hebben zich de hele dag ontzettend uitgesloofd met het verzorgen van de catering, Ruby had gezorgd voor blauwe muffins en onze Bas gedroeg zich voorbeeldig! Al met al een dag om nooit meer te vergeten......

1 oktober

Vandaag heeft Romy (ter afsluiting van haar schisis-lesje in de klas) haar broertje Bas in de klas laten zien. Wat een heerlijk gezicht om dat meisje zo trots te zien op haar broertje! Ook was er een 9 weken oud neefje van een klasgenootje met een dubbele lip-schisis. Dus de kinderen konden de verschillende vormen goed vergelijken en hadden de mogleijkheid voor het stellen van vragen aan de moeders. En de ervaringen van de moeders waren heel verschillend. Bij het andere jongetje wisten ze het niet vóór de geboorte waardoor de ouders heel verdrietig waren (en eigenlijk nog steeds waren) en doordat hij een dubbele lip-schisis had, zag het er ook veel erger uit, terwijl hij geen kaak- en gehemelteschisis heeft en daardoor helemaal geen problemen met drinken had. Wij wisten het natuurlijk wel al van Bas en vonden hem daardoor bij de geboorte heel erg mooi; het was ons eigenlijk heel erg meegevallen en we waren dus ook helemaal niet verdrietig. Wel heeft Bas natuurlijk veel problemen met drinken en heeft hij sondevoeding nodig. Al met al was dit een bijzondere ervaring voor Romy en haar klas. Bas gedroeg zich weer eens voorbeeldig en ze vonden hem dan ook een erg schattig kindje.

29 september

Vannacht liet Bas ons heerlijk de hele nacht doorslapen, maar terwijl dat voor vele ouders een verademing is, moesten wij Bas helaas toch wakker maken voor zijn flesje. Waarna wij weer mochten uitslapen tot half 8..... Eigenlijk een ideaal kind dus. Behalve dat de kinderarts vanmorgen nog helemaal niet blij was met de halve flesjes die Bas zelfstandig drinkt. Hij krijgt nog tot maandag om te bewijzen dat hij zonder sonde zijn flesjes van 80 cc kan leegdrinken en dus geen plaatje hoeft. Mmm....mama weet het nog niet echt, maar we doen met ons drietjes onze uiterste best.... Maar afgezien van alle drink-"uitdagingen", gedraagt ons mannetje zich dus echt voorbeeldig. Ligt echt uren is zijn wiegje te slapen en verblijdt papa en mama af en toe met zijn grote lach. Ja, want met zo'n grote mond, kan hij ook enorm breed lachen. Heerlijk! Vandaag was het een mooie dag met een prachtig zonnetje en dus zijn mama en Bas voor het eerst heerlijk wezen wandelen. Lekker om weer eens buiten te zijn en te kunnen pronken met Bas!

27 september

We mogen naar huis!!!!!! Eigenlijk nog niet (want nog steeds kan meneer niet zonder zijn sonde), maar mama was het zat en heeft net 3 dagen sonde-training gevolgd (en is natuurlijk met flag en wimpel geslaagd!) en daarom mogen moeder en kind vandaag met sonde naar huis! Eerst moest er wel een hele hoop geregeld worden; hulp in huis, kolf, toestemming van de kinderarts, schisisteam en verzekering, extra kraamhulp etc. etc.  Mama was er maar druk mee. De kinderarts was welliswaar nog helemaal niet tevreden met het gewicht en de kracht van Bas, maar hij heeft alle vertrouwen in het doorzettingsvermogen van mama. We mogen het dus thuis een weekje proberen! Opa Jos is vandaag jarig en als verrassing komen wij 's avonds bij hem eten.......met als extra verrassing zijn kleinzoon Bas!!!! Opa (en oma) vond(en) het een pracht-cadeau. En papa en mama vonden die eerste nacht thuis als gezinnetje ook echt heerlijk. Al was het natuurlijk wel even wennen die nachtvoedingen......

25 september

Vanmorgen alweer vroeg naar het VU vertrokken. Voelde me een slechte moeder dat ik hem een nachtje alleen had gelaten en kon niet wachten tot ik hem weer heerlijk kon vasthouden. Maar natuurlijk had hij zijn moeder niet gemist (zeiden de verpleegkundigen?!!) en lag hij rustig in zijn bedje te slapen. Helaas had hij die nacht maar weinig zelfstandig gedronken (15 cc ipv 60 cc!). Maar vanmorgen werd oma Angelita verrast met een persoonlijk record van Bas; hij dronk zijn flesje van 55 cc in één keer bij haar leeg. Jammer genoeg had hij ook iets teveel lucht binnen gekregen waardoor er een grote golf weer terug kwam. En toen de vepleegkundigen daarna kwamen met een verhoging van 8 keer 65 cc, besloot ik het leertraject voor de sonde-voeding in te gaan. Want het einde is anders nog lang niet in zicht en mama en zoon willen naar huis om lekker te kunnen genieten van hun welverdiende kraamtijd! Dan maar met sonde.....

24 september

Na 4 dagen op vele manieren geprobeerd te hebben Bas voldoende te laten drinken, hebben ze gisteren (tot onze grote teleurstelling) toch besloten Bas te moeten bijvoeden per sonde. Dit omdat het een erg brede (dubbele!) gehemeltespleet betreft en het  zelfstandig drinken daardoor voor Bas erg moeilijk bleek te zijn. Het is nu de bedoeling dat Bas na een paar dagen sondevoeding gekregen te hebben, genoeg kracht zal hebben voor het leegdrinken van zijn flesje (de speciale fles voor schisis-kinderen; de Habermanfles).

Ik moest daarvoor ontslagen worden uit het ziekenhuis zodat Bas overgeplaatst kon worden naar de kinderafdeling van het VU. Papa en mama mochten ervoor kiezen te "logeren" op de kamer van Bas, hun intrek te nemen in het Ronald Mc Donaldhuis of de zorg over te dragen aan de verpleegkundigen van het VU. Maar natuurlijk wilde we ons mannetje niet achterlaten en heb ik mijn intrek genomen in zijn kamertje. Deze dagen in het VU zijn volledig gevuld met het voeden van Bas. We doen ons uiterste best om Bas zoveel mogelijk te laten drinken uit de Habermanfles zodat hij zo min mogelijk bijgevoed hoeft te worden met de sonde. Want als het hem lukt om zelfstandig 8 keer op een dag 60 cc te drinken, mag hij met ons naar huis! Maar tot nu toe gaat dat nog erg wisselend; de ene keer verrast hij papa met een fles van 50 cc en een andere keer lukt 10 cc nog maar met moeite......nog even doorzetten dus.

Doordat ik nu "logeer" op de kinderafdeling (en dus ontslagen ben), is er aan mijn kraamtijd abrupt een einde gekomen. Zelfs een paracetamol, maandverbandje of maaltijd wordt er niet verzorgd voor de moeder. Wel is er een keuken voor "logerende" ouders zodat we daar wat kunnen klaarmaken. Maar 4 dagen na je bevalling is dat toch wel even heftig. Vannacht slaap ik daarom een nachtje thuis (en draag daarbij de zorg over aan de verpleegkundigen) om weer een beetje op krachten te komen na de vele gebroken nachten in het VU. Maar dat is toch moeilijker dan ik dacht......met veel moeite laat ik ons kleine mannetje achter..slik slik.....

22 september

Dag allemaal, Bas gaat redelijk wel. Het eten gaat nog moeizaam, dus daar wordt hard aan gewerkt. Voorlopig blijven Maaike en Bas nog in het ziekenhuis. Papa heeft al luiers verschoond en de jongeman uit- en aangekleed. Zelfs een voeding heb ik gisteravond op mij genomen en was daar best tevreden over. Het is een heerlijk knulletje en erg gelukkig en tevreden. Vooral als hij op mama mag liggen. Lekker warm en de vertrouwde hartslag. Groet Marcel

Na een paar dagen finger-feeding geprobeerd te hebben (is een soort vinger-sonde; dan zuigt hij op je vinger en krijgt daardoor via een spuitje zijn melk in zijn mondje), zijn we vandaag op mijn verzoek weer overgestapt naar de Haberman-fles. Door die paar dagen finger-feeding zit zijn gehemelte vol met wondjes en blaasjes. En al lijkt Bas daar maar weinig last van te hebben, mama vind het maar een naar idee. Ondertussen valt Bas nog steeds alleen maar af en komt hij al dicht in de buurt van de 10% lijn (dat is de kritische lijn wat een baby mag afvallen). We hebben dus nog maar heel even om te oefenen met de Haberman-fles voordat Bas toch aan een sonde moet. Wat papa en mama natuurlijk liever niet hebben. Dus we doen ons best!

20 september

Lieve allemaal, Er is een wereld burger bij gekomen. Onze Bas is zondagavond (19 september) om 18:48 uur in onze armen gelegd. Het is een mooi mannetje en heeft goede cijfers van de arts gekregen. Maaike maakt het goed en heeft een ongelooflijke prestatie neergezet. Bas weegt 3440 gram en lengte hebben ze niet opgemeten, maar ik schat 50 cm. De schisis is ons reuze meegevallen en je kijkt naar alle andere mooie dingen van onze zoon. Vandaag wordt Bas verder onderzocht door artsen, maar in ieder geval zijn papa en mama nu bij hem. Staat hij er niet meer alleen voor! Lieve groeten van ons vieren, Maaike, Romy, Bas en Marcel

Vandaag kwam Falco gelijk foto's maken voor mijn geboortekaartje. Jeempie wat waren die lampen fel en groot. Ik schrok echt van die flitslichten!  En natuurlijk kwam Romy mij, haar nieuwe broertje, gelijk bewonderen. Ze had speciaal een dagje vrij van school gekregen zodat ze 's morgens al gelijk met papa mee naar het ziekenhuis kon. 's Middags moesten mama en ik echt even rusten en dus ging Romy met papa mee om aangifte van mij te doen. Jammer genoeg ging dat helemaal niet zo makkelijk als gehoopt. Doordat papa en mama 03-03-03 in Zuid-Afrika zijn getrouwd (www.mmgburger.com) en de originele documenten nog met een koerier onderweg naar Nederland waren, waren papa en mama in Nederland officieel nog niet getrouwd. daarom mocht papa geen aangifte doen van mij en mocht mama ook papa niet als vader erkennen, want voor erkennen moet je ongetrouwd zijn. Maar volgens die mevrouw waren wij niet getrouwd en niet ongetrouwd.......???!!! Gek hè? Dus was er niets anders mogelijk dan dat ik de meisjesnaam van mama kreeg; Bas Nienhuis dus! Wel een beetje gek als iedereen in ons gezin Burger heet.  Papa ging hier dus niet mee akkoord en ging zonder aangifte weer naar huis. (uiteindelijk zijn we 3 keer bij Burgerzaken geweest, hebben we uitstel moeten aanvragen en er een advocaat op moeten zetten, kwamen de papieren nog net op tijd aan en heb ik toch de achternaam van papa kunnen krijgen....pffff!).

19 september

Slapen ging nog prima en om 04:00 uur werd ik wakker met regelmatige weeën om de 5 minuten. Ik ging nog even douchen en tutten, maar toen de weeën al om de 3 minuten kwamen, wilde ik toch wel heel snel in het VU zijn. Gelukkig was het zondagochtend 6:00 uur en was het erg rustig op de weg en konden we met 160-180 km/ uur zo doorrijden naar het VU. Niet dat de weeën moeilijk op te vangen waren hoor; nog steeds kon ik het zonder puffen goed hebben. Dus toen ze me daar aan hadden gesloten aan de CTG en ze daar maar weinig activiteit konden zien (ik had namelijk voornamelijk rug- en beenweeën die ze niet goed zien op een CTG), wilden ze me bijna weer naar huis sturen. Ze vonden me ook wel erg rustig voor weeën om de 3 minuten. Toen ik ze vertelde dat ik echt niet meer terug naar huis ging en het misschien toch handig was dat ze even keken naar mijn ontsluiting, schrokken ze toch wel even. Al 6 cm ontsluiting!!! Naar huis gaan hoefde dus zeker niet meer. Ze waren behoorlijk onder de indruk van mijn hoge pijngrens en verwachtten niet dat mijn bevalling nog lang op zich zou laten wachten; over een paar uur zou ons mannetje wel geboren zijn. Helaas bleef het hangen bij die 6 cm ontsluiting en besloten ze m'n vliezen te breken, dan zouden die laatste cm er zo zijn. Jammergenoeg ging dat net even anders en kwam ik in een pers-weeënstorm....... en dat bij 6 cm ontsluiting. Van een hoge pijngrens en veel energie was toen niets meer te merken en na een klein uur besloten ze dat ik een ruggenprik zou krijgen, want de ontsluiting bleef hangen bij die 6 cm en persen was dus geen optie. Alleen waren er onrusten in Amsterdam en dus vloog de trauma-helicopter op-en-af waardoor er niemand beschikbaar was voor het geven van mijn ruggenprik. Na nog twee uur wachten (Marcel dacht dat hij toen gek werd van frustraties; ging bijna iemand uit het OK halen) was er eindelijk iemand beschikbaar. Alleen riep die alleen gelijk dat die ruggenprik echt niet gezet kon worden tijdens een weeënstorm omdat het noodzakelijk was dat ik dood en doodstil kon blijven zitten en dat dat bijna onmogelijk was tijdens een wee.  Maar de gynaecoloog gaf aan dat er nu geen weg meer terug was en het moest. De verloskundige greep mij daarop beet en zei heel duidelijk en beslist dat het moest en ik dus moest stilzitten. Ik heb dus al mijn yogalessen in praktijk gebracht; gedacht aan vogeltjes en grasvelden en durf bijna te beweren dat ik even met een gedachten mijn lichaam verliet (ja, heel zweverig; hou het maar op de hormonen). In de verte zag ik Marcel staan kijken en het zweet droop van mijn lichaam maar het lukte. De ruggenprik werd gezet en het duurde niet veel langer tot ik volledige ontsluiting had. De ontspanning deed me duidelijk goed. Het (achterhoofdje) hoofdje kwam ook snel, maar helaas duurde het daarna nog 2 uur voordat Bas helemaal geboren was. Er werd in eerste instantie niet ingegrepen omdat Bas het goed deed (qua hartslag) en ik niets voelde. Tot Bas het moeilijk kreeg, toen ben ik goed ingeknipt, zijn mijn benen toch in de beugels gelegd (wat eigenlijk niet kon vanwege mijn heupdysplasie) en is hij gehaald. Maar echt alles was vergeten toen ik dat bloedige mannetje op mijn borst kreeg. Dat was echt het mooiste moment van mijn leven. Alleen al voor dat eerste uur zou ik het over doen. Zo warm en zo eigen! En wat was hij mooi! Marcel belde Romy en samen hingen ze huilend aan de telefoon. Een dag om nooit meer te vergeten.
Foto's: de eerste uren na de bevalling; papa verschoont de eerste luier, Bas slaapt en oma Angelita geniet van haar eerste kleinzoon.

18 september

's Morgens werd ik wakker met weeën, al waren ze toen nog erg onregelmatig. Het viel eigenlijk best mee, al wist ik  wel dat het niet heel lang meer zou duren voordat ons mannetje geboren zou worden. Maar wegpuffen hoefde nog niet en in de stress was ik al helemaal niet. Marcel moest die zaterdag werken vanwege een speciale actie, maar ook dat vond ik geen enkel probleem. De weeën waren nog steeds erg onregelematig; soms zat er een pauze van 5 minuten tussen en dan weer van wel een 30 minuten. 's Avonds hadden we een etentje in het ster-retaurant van het Okura Hotel ter gelegenheid van het 40-jarig huwelijk van Marcels pleegouders Trudy & Rien. Maar we wilden ze niets zeggen over mijn weeën omdat ze anders vast het etentje hadden afgezegd en ik me nog steeds goed voelde (moest nu af en toe wel even m'n adem inhouden en stoppen met praten of lopen). Dus we gingen gewoon naar Amsterdam, al hadden we voor de zekerheid wel mijn koffertje en beautycase met spulletjes voor het ziekenhuis meegenomen. Daar aangekomen hebben we het Trudy, Rien, Paul en Ron wel verteld over mijn weeën. Dat gaf de avond natuurlijk wel een dubbele speciale betekenis. Maar de weeën bleven onregelmatig en dus gingen we na het etentje weer gewoon naar huis. Daar aangekomen ontdekten we dat op de parkeerplaats van het Okura Hotel mijn beautycase uit de auto gestolen was. Natuurlijk heel vervelend omdat daar alles voor het ziekenhuis in zat. Inclusief bril, baby-spulletjes etc. etc. Dus na het plegen van diverse telefoontjes met het Okura en het VU gingen wij rond 01:00 uur nog even een paar uurtjes slapen.  



Foto: Maaike met dikke buik in feestkleding voor het etentje met Trudy, Rien, Paul en Ron

week 37

Marcel was vijf dagen vrij en gelukkig was het echt zomer weer. Na twee dagen klussen in huis & tuin is hij het weekend met z'n vader naar Duitsland geweest. Daar hebben ze 2 heerlijke dagen met de familie gehad terwijl ik thuis genoot van de rust. Maandag gingen we gezellig samen wat doen; wandelen in de omgeving van Vierhouten. Dat was erg gezellig en door de schaduw van de bomen ook lekker koel. Alleen toen verdwaalden we een beetje en werd het onbedoeld een wandeltocht van wel 20 km lang. Maar omdat we Romy uit school moesten halen (voor drumles), werd dat de laatste 10 kilometer rennen voor Marcel. Ja, alléén voor Marcel, want ik zat heerlijk te genieten vanuit mijn rolstoel. Ondertussen is mijn buik 105 cm in omtrek en ben ik 75,5 kilo zwaar (o,jee.....al 17,5 kilo aangekomen.......slik). Mijn ouders zijn een weekje op vakantie, dus we wachten nog even met bevallen.

week 36

Dit weekend wel 8 wassen gedraaid met baby-kleertjes, baby-lakentjes en baby-knuffeltjes. Nu alleen nog alles wegstrijken. Ja, de nesteldrank is al echt begonnen. Alle keukenkastjes zijn al her-ingericht en er liggen al diverse stapeltjes met kleertjes voor de baby en pyama's voor mij klaar voor ons weekje VU. Romy heeft deze week op school samen met de juf een lesje gegeven over schisis. Ze hebben wat verteld, een testje gedaan met een rietje met een gat erin (zo voelt het drinken voor de baby) en verschillende foto's laten zien. Ondertussen was ik thuis bezig met haar traktatie voor op school als de baby straks geboren is (blauwe tulle zakjes gevuld met snoepjes en blauwe muisjes). Dat scheelt Marcel straks 30 beschuitjes smeren....Echo vrijdag was weer goed. Ons ventje groeit er weer vrolijk op los; ondertussen weegt hij al rond de 6 pond en is hij ongeveer 50 cm lang. Hij mag dus komen.....

week 35

Nadat ik vorige week twee keer in het VU te horen kreeg dat ik het wat rustiger aan moest doen, ben ik deze week vooral "druk" achter de computer met het bouwen van deze site, het ontwerpen van het geboortekaartje en de uitnodiging voor de kraamparty. Ons mannetje geniet daar duidelijk van; het lijkt wel of hij zijn eigen feestje aan het bouwen is in mijn buik!

week 34

Deze week lekker druk met het afronden van de verbouwing en de trouwerij van mijn zusje. Dit is mijn laatste vakantieweek; volgende week begint officieel mijn zwangerschapsverlof. In het VU konden ze ons deze week vertellen dat het toch waarschijnlijk geen dubbele schisis is (links èn rechtszijdig!). Wij wisten van dit vermoeden overigens (gelukkig) niets af! Er wordt nu al gesproken over een 8-9 ponder. Maatje 50 zullen we dus wel overslaan....

week 33

Pfff....wat is het warm. Romy volgt deze week hele dagen een surfcursus zodat het niet opvalt dat ik voornamelijk op onze slaapkamer vertoef; de enige plek in huis waar het lekker koel blijft. Mis de airco van mijn werk wel.... Op echo in het VU ziet alles er weer goed uit. Lijkt nog steeds op een alleenstaande schisis.

week 32

Weekje naar Sloten (Friesland) met vrienden. Maar zo'n mooi historisch klein huisje met bedstede is toch wel hééééééél erg warm met een hittegolf. Kinderen vermaken zich heerlijk, maar ik wil wel een dagje eerder naar huis. Er gaat toch niets boven mijn eigen bed met mijn zwangere buik! Heb al wat last van voorweeën en vruchtwaterverlies, maar blijkt (waarschijnlijk) te komen door tweede vruchtzakje (was in aanleg een tweeling).

week 31

Officieel mijn laatste werkwerk, al zal ik volgende week nog wel twee dagdelen mijn vervangster inwerken. Raar idee dat ik hier voorlopig niet meer zal zijn. Echo in het VU ziet er weer goed uit. Kindje loopt wel 2-3 weken voor op schema, dus een 8-ponder zal het zeker wel worden. Voor de schisis erg goed (dan hebben ze wat reserve als de voeding moeizaam gaat), maar voor mijn heup wat moeilijker. Mijn gynaecoloog gaat al uit van een vacuum-/tangverlossing. Mmmm......

week 26

Vanmorgen weer naar het VU geweest. 5 kwartier bij de specialist gezeten en 2 uur bij de medisch maatschappelijk werker. Heel veel informatie gekregen. Zelfs zoveel dat we het nog amper kunnen reproduceren. Wat het meeste indruk heeft gemaakt zijn de foto’s die we te zien kregen. De foto's die ik tot nu toe opzij had geschoven (of had weggeklikt) omdat het vast zó erg niet kon zijn, bleken wel voor ons van toepassing te zijn. Zelfs zijn neusje is niet volledig. Ik zeg het niet graag over ons eigen kindje maar het is echt een heel naar gezicht. Tussen lip en neus zit een groot diep gat, je kijkt dus zo in het gat in het gehemelte. We schrokken er echt goed van. Zeker omdat het allemaal huilfoto’s waren en het mondje daardoor nog meer open stond en je dan zo in dat open gehemelte keek. Je moet je voorstellen dat rondom het mondje normaal een spier loopt die die ervoor zorgt dat mondje goed sluit etc. Die spier loopt nu ook naar het neusje toe waardoor hele mondje scheef getrokken wordt. Echt een naar gezicht dus.

Maar daarentegen hebben we ook kunnen zien dat ze met 3 maanden al veel kunnen repareren en het er dan al 200% beter uitzien. Al is dat natuurlijk alleen nog maar het cosmetische gedeelte (lipje en neusje), met 9 maanden gaan ze het gehemelte sluiten. De kaak en gehemelte doen ze pas met 9 jaar. Maar het is echt wonderbaarlijk wat die eerste operatie al met je kindje doet. Deze zal voor hem half januari plaatsvinden….. 10 januari zou eigenlijk mijn eerste werkdag zijn na vijf en halve maand verlof. Dat begint dus al goed. Maar mijn werk is erg meegaand. Het plaatsen van een gehemelteplaatje (net na de geboorte) doen ze in het VU liever niet meer. Vorig jaar hebben ze een onderzoek afgerond en eigenlijk wegen de nadelen/ complicaties niet op tegen de voordelen. Het grote voordeel is het makkelijker maken van het voeden. Maar dat opstartprobleem nemen ze dan maar voor lief. Eh, nou ja, wij dus. Ik hoop dat ik dat straks ook nog kan zeggen. Meestal laten ze je daarom ook een weekje in het ziekenhuis met baby om je te helpen met het opstarten met de voeding. Borstvoeding zit er niet echt in. Misschien een beetje voor het sabbelen, maar doordat ze niet kunnen zuigen, wordt dat voor moeder en kind vaak te vermoeiend doordat je je kindje dan bijna dag en nacht om het uur zal moeten voeden. Maar er zijn een hoop hulpmiddelen op de markt zoals flesjes waarin je kan knijpen zodat je de melk als het ware in het keeltje spuit etc. Maar dat is dus van latere zorg en wordt een beetje uittesten. We zijn al blij dat er in principe geen gehemelteplaatje komt, omdat het gipshappen voor baby’s echt vreselijk schijnt te zijn (als moeder kun je dan beter op de gang blijven staan) en voortdurend vervangen zal worden om de groei van het kindje bij te houden. Als de voeding echt niet gaat lukken of als de gehemeltespleet breder dan 2,5 cm is, dan moet er wel een plaatje komen.

Met de specialist hebben wij al het gehele behandelplan doorgelopen en kunnen ons nu een duidelijk beeld vormen van wat ons te wachten staat. Op www.vumc.nl/schisis kun je daar meer over lezen. Dit is de site van ons eigen Schisis-team. Ook zullen er bij een open gehemelte bijna altijd buisjes geplaatst worden in de oren omdat deze kindjes vaak last hebben van oorontstekingen etc. Wat ons wel een beetje tegen viel, was dat er na de geboorte een DNA-onderzoek zal plaatsvinden (bij ons en ons mannetje) om vast te stellen of er echt geen sprake is van een syndroom. Deze optie hadden wij al uitgesloten, maar dat is dus nog niet met zekerheid te zeggen. Het zal geen syndroom meer zijn met een ernstige hartafwijking ofzo (want dan was dat al duidelijk geworden op de echo woensdag), maar er zijn ook nog syndromen waarbij je kindje leer- of ontwikkelingsachterstanden kunnen hebben. We hebben het daar niet uitgebreid over gehad omdat de kans niet heel groot is, maar ik zal wel blij zijn als we daar t.z.t. meer duidelijkheid over hebben.

Verder hebben we het met de medisch maatschappelijk medewerker gehad over de reacties van de omgeving. Vele mensen zullen zich (net als ons) afvragen hoe ze op ons kindje zullen moeten reageren. Als we eerlijk zijn, zijn wij zelfs bang voor onze eigen reactie. Volgens de maatschappelijk medewerkster zal de bevalling zeker emotioneel zijn (al is dat natuurlijk eigenlijk altijd wel zo), maar als ouder sluit je je kindje gelijk in je hart (hebben we nu eigenlijk al gedaan) en ben je er binnen zeer korte tijd aan gewend. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de meeste ouders na 3 maanden die operatie van neusje en lipje (voor zichzelf) niet eens meer nodig vinden. Al kunnen we ons dat nu nog niet goed voorstellen (met die nare foto’s in ons achterhoofd). Maar dan komt de visite nog. Zij moeten dat proces nog doorstaan en zullen in eerste instantie ook erg schrikken. Maar als kersverse ouders wil je niet 6 weken lang dagen achter elkaar kraamvisite krijgen die een beetje boven de wieg staat te stamelen dat de kleertjes of wieg zo mooi zijn en ook wil je als kersverse ouders niet tijdens je kraamtijd elke dag weer tig keer het schisis-verhaal vertellen, maar lekker keuvelen over baby-ditjes en datjes. Want al begrijpen we iedereen (wij gaan namelijk door datzelfde proces), we willen ons hier wel tegen beschermen. We laten al snel na de geboorte foto’s maken van ons mannetje met Schisis. Die wil ik dan op deze site zetten (samen met het hele verhaal). Dat www-adres zetten we dan ook op het kaartje zodat iedereen thuis al kan kijken en zich kan voorbereiden. En misschien geven we wel een baby-party ofzo. Maar voorlopig zijn we nog niet zover.

Wel zijn we juist nu met dit soort praktische zaken bezig. Dat geeft gewoon wat rust. Zo moeten we extra thuiszorg voor die eerste tijd regelen (vanwege combinatie van mijn eigen heupdysplasie en ons kind z’n Schisis), bij de crèche nagaan of ons manneke nog welkom is nu extra zorg vereist is (hij is gelukkig nog steeds erg welkom!), communiceren met de verzekering over alle extra kosten die we gaan maken, het kamertje klaar maken (en de gehele garage nog verbouwen tot kantoor!) en diverse soorten flessen en spenen in huis halen. Verder hebben we op het forum van www.schisis.nl een oproep gezet aan ouders hoe we ons de komende 14 weken het beste kunnen voorbereiden. Waar we een hoop praktische tips als antwoord op kregen. En zo moeten wij ook bepalen waar we willen bevallen; het VU, het ziekenhuis in Lelystad of met de verloskundige (thuis of poliklinisch). Alles heeft voor en nadelen. Het VU heeft het liefst bij hun zodat ze het kindje gelijk goed kunnen onderzoeken en mij kunnen begeleiden met de voeding (ik mag pas naar huis als we een manier hebben kunnen vinden dat ons mannetje kan drinken). Maar ze kunnen ook naar Lelystad komen om ons daar te begeleiden en als we willen mogen we ook thuis bevallen en daar onder begeleiding gaan aankloten met de voeding. VU klinkt heel veilig, maar is wel even uit de buurt voor een bevalling, ik heb het beste gevoel bij mijn verloskundige, maar zit dan vast aan het ziekenhuis in Lelystad. Die is ook lekker dichtbij en praktisch, maar daar heb ik niet zo heel veel vertrouwen meer in. Moet ik dus even over nadenken.

Met ons gaat het eigenlijk wel. Vanmorgen in het VU zijn we toch weer behoorlijk geschrokken, maar de medisch maatschappelijk werkster doet wonderen met al haar praktische kennis en (28 jaar!) ervaring binnen het Schisis-team. Langzamerhand zijn we ook wel aan het wennen aan het idee. En we moeten ook nog ontzettend lang wachten tot de geboorte (14 weken) en die tijd willen we niet bij de pakken neer blijven zitten. Het zal nog een zware tijd worden en ook nu hebben we af en toe onze momenten. Die baksteen ligt nog steeds zwaar op onze maag, het laat je ook geen moment echt los, maar toch willen we ook nog even genieten van onze zwangerschap. Voor mij is dat helemaal makkelijk gezegd, want ik voel ons mannetje lekker in mijn buik bewegen. Maar ook voor Marcel keert de rust langzaam terug. Verbaas je dus niet als je ons binnenkort spreekt en we gewoon gezellig over baby-ditjes & datjes kletsen. Naast het vertellen van ons verhaal, hebben wij er ook zeker behoefte aan om lekker te genieten van de roze wolk. Al zal die natuurlijk nooit meer zo roze en onbevangen zijn als daarvoor. Maar ons mannetje is levensvatbaar, heeft een tijdelijk defect (om in VU-termen te spreken) waar wat aan te doen is en twee ouders en een grote zus die er straks voor hem zullen zijn.

Over een paar weken willen ze ons weer terugzien voor weer een uitgebreide echo. Ook hebben we nog een afspraak staan met de medisch maatschappelijk werker en willen ze het met ons hebben over de bevalling. Maar het echte werk begint pas na de geboorte.

27 juni

Er werd ons verteld dat we pas na de geboorte onder behandeling zouden komen van het Schisis-team, maar dat ergens de komende twee weken het Schisis-team (bestaande uit 9 verschillende specialisten) de tape van de echo zouden bekijken en dan met ons contact zouden opnemen over het wat&hoe na de geboorte. Heel soms zou het nodig zijn ons eerder te zien. Een beetje lamgeslagen gingen we toen naar huis. We besloten maar gewoon naar ons werk te gaan, aan thuis zitten moesten we beiden niet denken. En we moesten toch het telefoontje van de specialist afwachten.

Maar toen ik donderdagochtend weer om 4 uur klaarwakker lag en alleen nog maar problemen kon zien, bedacht ik me dat ik geen 14 weken meer wilde wachten tot we onder behandeling van het Schisis-team zouden komen. Ik had nu vragen en angsten, dus had juist nu hulp nodig. Samen besloten we dat we een afspraak te maken met een van de specialisten van het Schisis-team; de medisch maatschappelijk werker. Misschien kon zij ons gerust stellen. Maar toen ik belde voor een afspraak, vertelde de assistent dat het goed was dat ik belde, want ze had thuis al mijn voicemail ingesproken. Het Schisis-team had de tape al bekeken en wilden ons zo snel mogelijk zien of we a.s. maandag al konden. Aan de ene kant was ik blij dat we zo serieus gnomen werden en er al zo snel tijd voor ons gemaakt wordt, maar aan de andere kant maakt het ons ook een beetje angstig dat ze ons nu al willen zien. De uitslag kan toch niet slechter? Wat krijgen we maandag nou weer te horen? We houden ons maar vast aan goede gedachten en zijn blij met deze extra gelegenheid voor het stellen van onze vragen (maar houden dat onbestendige gevoel natuurlijk in ons achterhoofd). Morgen om 10:00 zitten wij dus weer in het VU; eerst bij de teamleider van het Schisis-team en aansluitend met de medisch maatschappelijk werker. Want die dame kreeg ik daarna aan de telefoon. Gelukkig klonk ze niet als een zweverige psycholoog, maar was het een erg praktisch denkende dame met al jarenlange ervaring binnen het Schisis-team. Ik heb haar zelf toen al een half uurtje aan de telefoon gehad en al gelijk viel die baksteen van mijn maag. Zij kreeg het in die 30 minuten voor elkaar mij alles een stuk lichter in te laten zien. Echt enorm knap!

Vrijdag, zaterdag en zondag lekker een beetje onze rust genomen na deze hectische week. Mars is vrijdag naar het concert van Hazes geweest, samen zijn we zaterdag lekker naar Alkmaar geweest om te shoppen en naar Bergen aan Zee om uit te waaien. Natuurlijk weer baby-kleertjes gekocht en zelfs Mars werd enthousiast. Ja, geld uitgeven helpt nog steeds. Dus met een grote tas met de stoerste jongenskleertjes reden wij lekker naar het strand. Waar het alleen niet echt kwam van uitwaaien, omdat het echt windstil en broeierig warm was. Vandaag lekker gerommeld in en om het huis. Het is nu alleen nog wachten op morgen….

Van al een aantal mensen hebben we begrepen dat ze op internet al gezocht hebben naar meer informatie over schisis. Deze interesse doet ons zeker goed. Maar ook zijn wij in het VU gewaarschuwd voor de vele ernstige verhalen op internet van de meest heftige gevallen. Ons is daarom geadviseerd alleen te kijken naar de site www.vumc.nl/schisis en  www.schisis.nl. Zeker even een kijkje waard dus.

week 25

Allereerst de diagnose; ons mannetje heeft Schisis. Dat betekent een lip-, kaak- en/of gehemeltespleet. Beter bekend onder de naam “hazenlip”. Al zal dit de laatste keer zijn dat ik dat woord wil gebruiken omdat dit meer een scheldwoord is (als het woord “mongooltje” bij het Syndroom van Down). Bij ons kindje hebben ze de ergste gradatie Schisis als diagnose gesteld; een lip-, kaak- en gehemeltespleet.

Het begon allemaal vorige week; zaterdag hebben we namelijk een “pret”echo laten maken. Nou ja, laat dat "pret" maar weg, want al binnen een minuut zag de arts dat het niet goed was. We zullen dit moment echt nooit vergeten. Je moet je voorstellen dat je op zaterdagochtend naar Amsterdam rijdt voor een pretecho. We hadden geen enkele angst dat er nog iets mis kon zijn omdat we ondertussen al een plakboek vol met medische echo’s van ons kindje hadden…. Wat we alleen nog wilden weten was of het een jongen of meisje was (o.a. vanwege de erfelijkheid van mijn heupdysplasie). Eigenlijk waren we een beetje te laat, want omdat ik op vakantie ging en we wilden dat Romy erbij kon zijn, kon ik de echo pas in week 25 doen. Veel echo-bureaus vonden dit te laat (omdat je een zwangerschap maar tot de 24e week mag afbreken, kun je bij een eventuele ernstige afwijking in week 25 niets meer doen). Maar daar waren wij helemaal niet bang voor, we hadden al zovéél echo’s gehad…..en op een heupdysplasie waren wij geheel voorbereid. We kwamen dus terecht in Amsterdam. Daar ga je dan liggen, de DVD-recorder gaat aan, de echo begint…..die “arts” vertelt over zijn voorhoofdje, oogjes, onderlipje, kin…..en pats-boem…..hij zet de DVD-opname uit en is stil. Op dit moment denk je echt dat de wereld onder je wegzakt ofzo. Die enge stilte zullen Marcel en ik echt nooit meer vergeten. Dan vraagt hij wanneer mijn laatste echo was, ik antwoord “2 weken terug” en hij geeft een vloek. En vertelt ons dan dat er iets echt niet goed is met ons kindje. Dan durf je echt geen adem meer te halen….. Hij heeft het over Schisis wat ons niets zegt, heeft het dan over een gespleten lip/ hazenlip en eigenlijk moest ik toen opgelucht ademhalen….want dat is toch alleen een cosmetisch probleem? Ik vroeg hem dat, maar hij gaf geen antwoord en behalve dat ik naar een academisch ziekenhuis moest. Ik vroeg hem nog twee keer of dat alleen cosmetisch was, maar hij bleef aandringen op een academisch ziekenhuis en was boos op ons ziekenhuis in Lelystad. Ondertussen (nu een week later) begrijpen wij zijn onrust en angst van dat moment. Het is gek om te beseffen hoe erg je op dat moment met jezelf bezig bent. Ik dacht niet aan Marcel of Romy en ook Marcel dacht niet meer aan ons. Je bent bezig met het tot je door laten dringen van een erge boodschap. Niet dat we dat zelf al echt doorhadden, maar aan de reactie van de arts konden we merken dat het meer was dan cosmetisch. Romy kon het nog niet helemaal begrijpen, maar voelde heel duidelijk de spanning van de arts, haar papa en mij. Eigenlijk hadden we haar toen even lekker op schoot moeten trekken, maar je bent in een soort roes en denkt daar gewoon niet aan.
Maar na deze onderbreking, besloten we de "pret"echo toch gewoon door te laten gaan zodat we ook nog uitgebreid hebben kunnen genieten van ons jongetje. We hebben hier ook een mooie DVD van. Want als leek zie je niets hoor. Zelfs de 3D foto’s zijn mooi en gaaf. Moet ik toegeven dat ons mannetje wel op bijna alle 3D-foto’s zijn handje voor zijn lipje houdt. Is nu al fotogeniek dus.

Op de terugweg naar huis waren we er allemaal toch even stil van. Je weet niet wat je moet denken, maar voelt dat het erg is. We konden niet precies zeggen wat er toen in het hoofdje van Romy omging. Zaterdag zei ik tegen haar dat ze wel aan haar buurjongetje/ vriendje Mick mocht vertellen dat ze een broertje zou krijgen, maar toen zei ze met een zacht stemmetje dat ze helemaal niet wilde vertellen dat ze een broertje kreeg.... Ook Romy had dus moeite met de situatie. Dat weekend was voor ons allemaal ook erg moeilijk; het is weekend, dus je kan medisch gezien niemand bereiken. We hadden nog 14 weken voordat de baby zou komen, dus een spoedgeval was het zeker niet. We hadden contact opgenomen met Marcels tante die in het VU (Vrije Universiteit ziekenhuis in Amsterdam) gewerkt had bij de orthodontie. Bleek zij zelf jaren bij het VU gewerkt te hebben bij het Schisis-team. Zij kon ons daardoor een hoop vertellen. Ook gaf ze ons de schisis-site van het VU. En spraken we met Marcels oom die hoogleraar gynaecologie is in Rotterdam. Hij gaf ons ook gelijk aan ons door te laten verwijzen naar het VU, maar dat wel te doen via onze eigen gynaecoloog. Die twee hele dagen waren erg heftig. Door de internetsite en Marcels tante hadden we een goede indruk gekregen van de afwijking en begrepen we dat Schisis veel meer is dan alleen een cosmetisch probleem. Zelfs veel meer dan dat. In het ergste geval kon Schisis zelfs een onderdeel zijn van meer dan 300 syndromen. Maar we hielden ons vast aan het idee dat het bij ons niet zo erg kon zijn en vast alleen een gespleten lipje zou zijn. Bij de pretecho hadden ze namelijk al extra lang gekeken naar een open-ruggetje, de aanwezigheid van hersenvocht etc. En dat zag er allemaal goed uit. De reacties van de omgeving waren (natuurlijk goedbedoeld) soms pijnlijk, er werd bijna alleen gesproken over het cosmetische gedeelte (“daar konden ze tegenwoordig zoveel aan doen”), maar wij wisten ondertussen dat het veel meer was dan dat. Wij hadden gelezen over syndromen, doofheid, problemen met praten, eten & drinken en behandel-/ operatieschema’s voor de komende 18 jaar. Maar omdat we toch niet veel konden doen dan wachten op maandag, hebben we geprobeerd er toch nog een gezellig weekend van te maken Zondag was het vaderdag en kreeg Marcel van zijn nog ongeboren zoon een ingelijste 3D-foto van zichzelf. Ja, het was een raar vaderdaggevoel. Vorig jaar een dag na moederdag hoorden we dat onze vorige zwangerschap niet goed was en dit jaar een dag voor vaderdag hoorden we dit kindje een “defect” heeft (zoals ze dat zo mooi zeggen in het VU). Misschien moeten we die dagen maar gewoon overslaan in het vervolg….. En verder gewoon gedaan alsof er niets aan de hand was, dat kon immers ook nog steeds erg meevallen. Ook wilden we het weekend voor Romy een beetje licht en gezellig afsluiten. Ze is nogal een “denkertje”, maar ze sliep ’s avonds gelukkig gelijk in en lag er echt ontzettend lief bij met een knuffeltje van de baby stevig in haar armen geklemd (zodat deze haar geur zou krijgen voor als hij geboren is). Later in de nacht konden we wel aan haar gedraai en onverstaanbare gemompel merken dat ze heftig lag te dromen. Die maandagochtend zei ze dat ze de kinderen in haar klas natuurlijk ging vertellen dat ze een nieuw broertje krijgt. Ze kon bijna niet wachten. Dat was een totaal andere reactie dan zaterdag, dus volgens mij had ze het toen wel al een beetje een plekje kunnen geven.

De ochtenden waren voor mij het heftigst. Ik werd zondag en maandag wakker met een heerlijk rustgevend gevoel dat het allemaal gelukkig maar een nare droom geweest was…..alleen besef je dan al snel dat dat niet waar is en het ECHT is…..dat waren vooral voor mij de moeilijkste momenten. Slapen ging dan niet meer en dus zat ik om 4-5 uur ’s morgens beneden te wachten tot het echt ochtend werd. Ook Marcel was enorm aangeslagen, maar weer heel anders dan ik. Die was van alle emoties zo moe dat hij heel diep en lang sliep. En iedereen die Marcel (die zelfs in het weekend met moeite tot 7 uur in bed kan liggen) goed kent, weet hoe ongewoon dit voor hem is.

Maar goed, maandagochtend zat ik dus al vanaf 4 uur te wachten tot ik naar mijn gynaecoloog hier in het ziekenhuis kon gaan. Eerst had ik willen bellen, maar om 9 uur langsgaan, leek mij eigenlijk nog beter. Na die 2 slopende dagen wilde ik heel graag iemand spreken die mij meer kon vertellen. Marcel hoefde van mij niet mee. Ik wilde namelijk alleen maar een doorverwijzing naar het VU hebben. Ongeacht of ze wel/ niet wat konden zien. Want door alle voorgaande echo’s was ik het vertrouwen in dit ziekenhuis al aardig verloren en wilde ik zekerheid. Moet je voorstellen dat ik daar tegen die assistent met een bibberend stemmetje stond te vertellen dat ik een pretecho had gemaakt en het niet goed met het kindje was. Of ik mijn gynaecoloog kon spreken. Meer kon ik niet eens zeggen door die enorme brok in mijn keel (van alle “opgespaarde”emoties van dat weekend). Maar mijn gynaecoloog was op vakantie en het was niet nodig dat ik de dienstdoende gynaecoloog te spreken kreeg. De assistent was niet geïnteresseerd in mijn meegebrachte echo’s, DVD of welke uitslag dan ook en stuurde mij (ondertussen huilend uitleggend waarom ik wel een gynaecoloog wilde zien) gewoon naar huis…..Toen brak er bij mij iets. Het hele weekend kon ik het nog wel redelijk relativeren en rustig blijven, maar toen ik als een klein kind met een griepje werd weggestuurd, raakte ik echt volledig in paniek. Mars zat op zijn werk en ik stond in het parkje tegenover het ziekenhuis (echt volledig in paniek; beetje hysterisch zelfs) aan de telefoon te huilen. Ik wist gewoon echt niet meer waar ik heen moest of wat ik met mezelf aanmoest. Ik herkende mezelf niet meer en had mezelf nog maar amper onder controle. Zo had ik me mezelf nog nooit meegemaakt. Laten we het maar op de hormonen houden ofzo….Een beetje tot rust gekomen heb ik uiteindelijk de verloskundigenpraktijk gebeld. Zij was erg lief en zou direct contact opnemen met de dienstdoende gynaecoloog. Mijn medische dossier was in het ziekenhuis, dus daar zouden ze me moeten helpen (nog afgezien van de vermeende Schisis!). Ondertussen had Marcel (enorm geschrokken van mijn paniek) de assistentes van het ziekenhuis door de telefoon getrokken en al zijn frustraties op hen afgereageerd (ik durf me daar nog nauwelijks te vertonen…hihi!).Toen ging alles snel. We konden al binnen een uur terecht bij de dienstdoende gynaecoloog, Marcel kwam gelijk uit zijn werk en ging mee. Na een echo (waar ze ook iets afwijkends op konden zien), werd er gelijk een spoedafspraak gemaakt bij het VU op de afdeling pre-natale diagnostiek voor die woensdagochtend erna. Heb me daarna nog even gemeld bij die “vriendelijke” assistent (inmiddels doodzenuwachtig) en op haar vraag “of er nog een vervolgafspraak nodig was” kortaf geantwoord dat dat nu niet meer nodig was omdat ik nu met spoed door moest naar het VU. Hopelijk was ze enorm geschrokken, het deed mij in ieder geval erg goed.

Heb toen de rest van de dag vrij genomen van mijn werk en ben met mijn vriendin Cristel lekker wezen shoppen. Ik had een enorme behoefte aan het kopen van babykleertjes. Tot die tijd had ik nog helemaal niets gekocht. Was ook nooit belangrijk en ik wist dat je altijd veel krijgt bij de geboorte, maar nu was het ineens heel belangrijk dat mijn mannetje er helemaal tip-top uit zou zijn. We wisten nu natuurlijk ook zeker dat het een jongetje zou worden en het was ondertussen uitverkoop, dus kwamen Cristel en ik thuis met twee grote zakken stoere baby-kleertjes….. Geld uitgeven helpt echt…… (en net zo duur als een psycholoog…..hihi!!!). Even 2 dagen onze gedachten op iets anders focussen en dat hielp goed, maar beiden liepen we voortdurend met een enorme baksteen op onze maag. Verdriet konden we nog niet echt hebben, want officieel hadden we nog steeds geen diagnose (een pretecho is niet officieel). Ook wisten we niet in welke gradatie ons kindje Schisis zou hebben, dus hielden ons vast aan het idee dat het wel mee zou vallen…..alleen waren (en zijn) we heel erg moe van alle emoties.

Woensdag vroeg op. Om 9 uur precies waren we in het ziekenhuis in Amsterdam waar we een echo kregen van wel 5 kwartier lang…Dit waren 5 zenuwslopende kwartieren omdat tijdens dit onderzoek gekeken zou worden of het Schisis was, zo ja, of ze konden zien in welke gradatie en of het dan een onderdeel van een syndroom is. Al gelijk was duidelijk dat het inderdaad om Schisis ging. Toen werd ons mannetje van alle kanten en van binnen en buiten in kleur en zwart-wit bekeken. Alle orgaantjes, belangrijke bloedvaten, aansluitingen, hersenvocht, botten, afmetingen etc. etc. Je kan het zo gek niet noemen of het is totaal doorgelicht…We vroegen ook steeds wat ze aan het bekijken waren, want doordat alles zo werd uitvergroot was het voor ons nogal moeilijk te zien wat nou wat was. We lagen/ zaten daar met ingehouden adem elke keer te wachten op hun oordeel. Want als alle organen groeiden volgens schema, kon een syndroom waarschijnlijk worden uitgesloten...En gelukkig konden ze dat aan het eind van de 5 kwartier ook bevestigen. Er stonden 2 specialisten en een leerling om ons heen die voortdurend overlegden en af en toe achter het gordijn met andere afdelingen overlegden. Dus je probeert alles te volgen en te verstaan, maar begrijpt natuurlijk maar weinig van hun vakjargon. Misschien maar goed ook. Het beeld van ons mannetje zo lekker aan het duimen en trappelen was weer heerlijk vertrouwd. Je begint er al bijna aan te wennen dat je je ventje zo vaak ziet (in 5 dagen al meer dan 2,5 uur echo). Natuurlijk had ik al een band met ons kindje, je voelt het de hele dag en het reageert al op jou, dus voor mijn gevoel had ik al een kindje. Door die vele echo’s kreeg Mars dit gevoel ook. Het is bijna onvoorstelbaar hoeveel je al van zo’n mannetje kan houden nog voordat het geboren is. Maar goed, op de echo konden ze duidelijk zien dat het de ergste gradatie Schisis is; een gespleten lip-kaak- en gehemelte. De lipspleet loopt aan de linkerkant van het mondje in een Y-vorm; enkelzijdig begin vanuit het bovenlipje met twee vertakkingen naar het linkerneusgat en links naast het neusje. De kaak was ook geheel gespleten en de gehemeltespleet liep (voor zover zichtbaar) niet helemaal door tot het eind. Maar dit is maar een indicatie, want het blijft moeilijk te zien hoe de spleet binnen in de mond verder gaat. Het is al heel bijzonder dat ze al zoveel konden zien. Echt schrikken deden we niet meer van de uitslag. We wisten immers al dat het Schisis was en waren erg gelukkig dat het waarschijnlijk geen syndroom was. Ja, het viel wel tegen dat het meer dan alleen het lipje was. Daar hoopten we toch op.

Home